ਮਹੇ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰ ਈਂ ਰਸਂ ਦਿਵੇ ਕਰਵ ਤ੍ਸਰਤ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਸृਜਦਸ੍ਤਾ ਧृषਤਾ ਦਿਦ੍ਯੁਮਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਯਾਂ ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਿ ਤ੍ਵਿषਿਂ ਧਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਆ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਰੱਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰੱਖੀ।
ਸ੍ਵ ਆ ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਮ ਆ ਵਿਭਾਤਿ ਨਮੋ ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਦੁਸ਼ਤੋ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ । ਵਰ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾ ਯਾਸਦ੍ਰਾਯਾ ਸਰਥਂ ਯਂ ਜੁਨਾਸਿ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿ ਪृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀਃ । ਨ ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਵਿ ਚਿਕਿਤੇ ਵਯੋ ਨੋ ਵਿਦਾ ਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਕੁਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਦਿषੇ ਨृਪਤਿਂ ਤੇਜ ਆਨਟ੍ ਛੁਚਿ ਰੇਤੋ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰਭੀਕੇ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰ੍ਧਮਨਵਦ੍ਯਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਂ ਜਨਯਤ੍ਸੂਦਯਚ੍ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਿਰਮਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੋ ਨ ਯੋऽਧ੍ਵਨਃ ਸਦ੍ਯ ਏਤ੍ਯੇਕਃ ਸਤ੍ਰਾ ਸੂਰੋ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ੇ । ਰਾਜਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸੁਪਾਣੀ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਿਯਮਮृਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ, ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਖ੍ਯਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰ ਮਰ੍षਿष੍ਠਾ ਅਭਿ ਵਿਦੁष੍ਕਵਿਃ ਸਨ੍ । ਨਭੋ ਨ ਰੂਪਂ ਜਰਿਮਾ ਮਿਨਾਤਿ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਰਧੀਹਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ; ਬੁਢਾਪਾ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਵੇਧਸਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਕਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਦਧਾਨੋ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੁਵਦ੍ਰਯਿਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਤ੍ਰਾ ਚਕ੍ਰਾਣੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਸਭ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਤ੍ਸਂ ਪਰਿ षਨ੍ਤਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾ ਅਮੂਰਾਃ । ਸ਼੍ਰਮਯੁਵਃ ਪਦਵ੍ਯੋ ਧਿਯਂਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਪਦੇ ਪਰਮੇ ਚਾਰ੍ਵਗ੍ਨੇਃ
ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਂ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਲੱਭਦੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਲਿਆ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਯਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛੁਚਿਂ ਘृਤੇਨ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸਪਰ੍ਯਾਨ੍ । ਨਾਮਾਨਿ ਚਿਦ੍ਦਧਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨ੍ਯਸੂਦਯਨ੍ਤ ਤਨ੍ਵਃ ਸੁਜਾਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਪਤਝੜ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਘੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਨਾਮ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਜਾਗੇ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਬृਹਤੀ ਵੇਵਿਦਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਿਯਾ ਜਭ੍ਰਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਵਿਦਨ੍ਮਰ੍ਤੋ ਨੇਮਧਿਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਂ ਪਦੇ ਪਰਮੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍
ਵੱਡੇ ਤੇ ਜਾਣੂ ਰੁਦਰਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਫੈਲਾਇਆ; ਮਾਨਵ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਸਂਜਾਨਾਨਾ ਉਪ ਸੀਦਨ੍ਨਭਿਜ੍ਞੁ ਪਤ੍ਨੀਵਨ੍ਤੋ ਨਮਸ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ । ਰਿਰਿਕ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕृਣ੍ਵਤ ਸ੍ਵਾਃ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨਿਮਿषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ; ਵਧਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੋਸਤ, ਦੋਸਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਮਾਰੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਯਦ੍ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵੇ ਇਤ੍ਪਦਾਵਿਦਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਤੇਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਮृਤਂ ਸਜੋषਾਃ ਪਸ਼ੂਞ੍ਚ ਸ੍ਥਾਤॄਞ੍ਚਰਥਂ ਚ ਪਾਹਿ
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਲੁਕਵੇ ਰਸਤੇ ਲੱਭੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਜੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖੜੇ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੁਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਂ ਵ੍ਯਾਨੁषਕ੍ਛੁਰੁਧੋ ਜੀਵਸੇ ਧਾਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਧ੍ਵਨੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨਤਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੂਤੋ ਅਭਵੋ ਹਵਿਰ੍ਵਾਟ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਤੇ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਦਿਵ ਆ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀ ਰਾਯੋ ਦੁਰੋ ਵ੍ਯृਤਜ੍ਞਾ ਅਜਾਨਨ੍ । ਵਿਦਦ੍ਗਵ੍ਯਂ ਸਰਮਾ ਦृਲ਼੍ਹਮੂਰ੍ਵਂ ਯੇਨਾ ਨੁ ਕਂ ਮਾਨੁषੀ ਭੋਜਤੇ ਵਿਟ੍
ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਆ ਗਈਆਂ; ਸਰਮਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਵਸੀਆ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਗਾਤੁਮ੍ । ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਵਿ ਤਸ੍ਥੇ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੈਰਦਿਤਿਰ੍ਧਾਯਸੇ ਵੇਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਬਣਾਏ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ; ਆਦਿਤੀ, ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਟਿਕੀ।
ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਿ ਦਧੁਸ਼੍ਚਾਰੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵੋ ਯਦਕ੍ਸ਼ੀ ਅਮृਤਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਅਧ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰ ਨੀਚੀਰਗ੍ਨੇ ਅਰੁषੀਰਜਾਨਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਰੱਖੀ, ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਖੁਲ ਕੇ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੇਠਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰਯਿਰ੍ਨ ਯਃ ਪਿਤृਵਿਤ੍ਤੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਿਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੋ ਨ ਸ਼ਾਸੁਃ । ਸ੍ਯੋਨਸ਼ੀਰਤਿਥਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰੀਣਾਨੋ ਹੋਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਵਿਧਤੋ ਵਿ ਤਾਰੀਤ੍
ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਂਗ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਯਜਕ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨ ਯਃ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਮਨ੍ਮਾ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿ ਵृਜਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਮਤਿਰ੍ਨ ਸਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮੇਵ ਸ਼ੇਵੋ ਦਿਧਿषਾਯ੍ਯੋ ਭੂਤ੍
ਜੋ ਰੱਬ ਸਵਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸੱਚਾ, ਚੰਗੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਉਪਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਹਿਤਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਰਾਜਾ । ਪੁਰਃਸਦਃ ਸ਼ਰ੍ਮਸਦੋ ਨ ਵੀਰਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਪਤਿਜੁष੍ਟੇਵ ਨਾਰੀ
ਉਹ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚਾ ਮਿਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਮਲ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਦਮ ਆ ਨਿਤ੍ਯਮਿਦ੍ਧਮਗ੍ਨੇ ਸਚਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਾਸੁ । ਅਧਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਨਿ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਅਗਨਿ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਜਗਦੇ ਹਨ, ਪੱਕੇ ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਵਿ ਪृਕ੍ਸ਼ੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਘਵਾਨੋ ਅਸ਼੍ਯੁਰ੍ਵਿ ਸੂਰਯੋ ਦਦਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਃ । ਸਨੇਮ ਵਾਜਂ ਸਮਿਥੇष੍ਵਰ੍ਯੋ ਭਾਗਂ ਦੇਵੇषੁ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਦਧਾਨਾਃ
ਦਾਨੀ ਲੋਕ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਦੇਈਏ।
ऋਤਸ੍ਯ ਹਿ ਧੇਨਵੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਃ ਸ੍ਮਦੂਧ੍ਨੀਃ ਪੀਪਯਨ੍ਤ ਦ੍ਯੁਭਕ੍ਤਾਃ । ਪਰਾਵਤਃ ਸੁਮਤਿਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸਮਯਾ ਸਸ੍ਰੁਰਦ੍ਰਿਮ੍
ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਭਰਪੂਰ ਥਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਨ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੂਰ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਮਤਿਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਧਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਨਕ੍ਤਾ ਚ ਚਕ੍ਰੁਰੁषਸਾ ਵਿਰੂਪੇ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਵਰ੍ਣਮਰੁਣਂ ਚ ਸਂ ਧੁਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਅਗਨਿ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਜ਼ਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ; ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਨ੍ਰਾਯੇ ਮਰ੍ਤਾਨ੍ਸੁषੂਦੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ ਮਘਵਾਨੋ ਵਯਂ ਚ । ਛਾਯੇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸਿਸਕ੍ਸ਼੍ਯਾਪਪ੍ਰਿਵਾਨ੍ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ—ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਦਾਨੀ ਹੋਈਏ; ਛਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਵਤੋ ਨृਭਿਰ੍ਨॄਨ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵੀਰਾਨ੍ਵਨੁਯਾਮਾ ਤ੍ਵੋਤਾਃ । ਈਸ਼ਾਨਾਸਃ ਪਿਤृਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਯੋ ਵਿ ਸੂਰਯਃ ਸ਼ਤਹਿਮਾ ਨੋ ਅਸ਼੍ਯੁਃ
ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੋੜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਸਮਝਦਾਰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜਿੱਤਣ।
ਏਤਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਚਥਾਨਿ ਵੇਧੋ ਜੁष੍ਟਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ ਮਨਸੇ ਹृਦੇ ਚ । ਸ਼ਕੇਮ ਰਾਯਃ ਸੁਧੁਰੋ ਯਮਂ ਤੇऽਧਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦੇਵਭਕ੍ਤਂ ਦਧਾਨਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਕਾਰ, ਅਗਨਿ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਬੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।
ਉਪਪ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਵਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵੋਚੇਮਾਗ੍ਨਯੇ । ਆਰੇ ਅਸ੍ਮੇ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਆਓ ਅਗਨਿ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀਏ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਦੂਰ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ।
ਯਃ ਸ੍ਨੀਹਿਤੀषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨਾਸੁ ਕृष੍ਟਿषੁ । ਅਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਗਯਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਉਤ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਜਨ੍ਤਵ ਉਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾਜਨਿ । ਧਨਂਜਯੋ ਰਣੇਰਣੇ
ਲੋਕ ਵੀ ਕਹਿ ਦਿੰਨ: ਅਗਨਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਲੜਾਈ-ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।
ਯਸ੍ਯ ਦੂਤੋ ਅਸਿ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵੇषਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ । ਦਸ੍ਮਤ੍ਕृਣੋष੍ਯਧ੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਤੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।