ਪਵਸ੍ਵ ਗੋਜਿਦਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਸੋਮ ਰਣ੍ਯਜਿਤ੍ । ਪ੍ਰਜਾਵਦ੍ਰਤ੍ਨਮਾ ਭਰ
ਬਹੋ, ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ; ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਪਵਸ੍ਵਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ ਪਵਸ੍ਵੌषਧੀਭ੍ਯਃ । ਪਵਸ੍ਵ ਧਿषਣਾਭ੍ਯਃ
ਬਹੋ, ਜੋ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ; ਬਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਲਈ; ਬਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੁਰਿਤਾ ਤਰ । ਕਵਿਃ ਸੀਦ ਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ; ਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ।
ਪਵਮਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਜਾਯਮਾਨੋऽਭਵੋ ਮਹਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭੀਦਸਿ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤ ਪਵਮਾਨਂ ਵਿਚਰ੍षਣਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਗਾ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰੋ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਸਮਥੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਮ੍ । ਅਤਿ ਵਾਰਮਪਾਵਿषੁਃ
ਤੈਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ।
ਅਤਿ ਵਾਰਾਨ੍ਪਵਮਾਨੋ ਅਸਿष੍ਯਦਤ੍ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਭਿ ਧਾਵਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਤੂੰ ਕਲਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮ ਰਾਧਸੇ ਸ਼ਂ ਪਵਸ੍ਵ ਵਿਚਰ੍षਣੇ । ਪ੍ਰਜਾਵਦ੍ਰੇਤ ਆ ਭਰ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਬਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਅਯਾ ਵੀਤੀ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦੋ ਮਦੇष੍ਵਾ । ਅਵਾਹਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇਸ ਛਣਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਹ, ਇੰਦੂ, ਜੋ ਮਦ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਨੌ ਦਰਿਆ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਪੁਰਃ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਥਾਧਿਯੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍ । ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਰੰਤ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਾਦੂ ਨੂੰ।
ਪਰਿ ਣੋ ਅਸ਼੍ਵਮਸ਼੍ਵਵਿਦ੍ਗੋਮਦਿਨ੍ਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਰਾ ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਰਿषਃ
ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹ, ਇੰਦੂ, ਘੋੜੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਭ੍ਯੁਨ੍ਦਤਃ । ਸਖਿਤ੍ਵਮਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਯੇ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਮੂਰ੍ਮਯੋऽਭਿਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਧਾਰਯਾ । ਤੇਭਿਰ੍ਨਃ ਸੋਮ ਮृਲ਼ਯ
ਤੇਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਸ ਨਃ ਪੁਨਾਨ ਆ ਭਰ ਰਯਿਂ ਵੀਰਵਤੀਮਿषਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਃ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ
ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦੇ; ਸੋਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ।
ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧੁਮਾਤਰਮ੍ । ਸਮਾਦਿਤ੍ਯੇਭਿਰਖ੍ਯਤ
ਇਹ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਂ ਮਾਂ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਕੱਠੇ, ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣੋਤ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਤ ਏਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ । ਸਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛਣਨ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਭਗਾਯ ਵਾਯਵੇ ਪੂष੍ਣੇ ਪਵਸ੍ਵ ਮਧੁਮਾਨ੍ । ਚਾਰੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰੇ ਵਰੁਣੇ ਚ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਵਹਿ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਕੇ।
ਉਚ੍ਚਾ ਤੇ ਜਾਤਮਨ੍ਧਸੋ ਦਿਵਿ षਦ੍ਭੂਮ੍ਯਾ ਦਦੇ । ਉਗ੍ਰਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦੇ।
ਏਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਰ੍ਯ ਆ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ । ਸਿषਾਸਨ੍ਤੋ ਵਨਾਮਹੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਜ੍ਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਵਰਿਵੋਵਿਤ੍ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ
ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਵਹਿ, ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੌੜੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਖੋਲ੍ਹ।
ਉਪੋ षੁ ਜਾਤਮਪ੍ਤੁਰਂ ਗੋਭਿਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਦੇਵਾ ਅਯਾਸਿषੁਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਛਣਿਆ, ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਤਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰੋ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ । ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਂਸਨਿਃ
ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਣ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍षਾ ਣਃ ਸੋਮ ਸ਼ਂ ਗਵੇ ਧੁਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮਿषਮ੍ । ਵਰ੍ਧਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਪੂਰਨ ਖੁਰਾਕ ਦੂਧ ਵਾਂਗੁ ਦਿ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਧਾ।
ਪਵਮਾਨੋ ਅਜੀਜਨਦ੍ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਨ ਤਨ੍ਯਤੁਮ੍ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਬृਹਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਜੋਕੇ ਗੁੰਜ ਬਣਾਈ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਾਰਥਕ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਰਸੋ ਮਦੋ ਰਾਜਨ੍ਨਦੁਚ੍ਛੁਨਃ । ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਰ੍षਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਰਸਸ੍ਤਵ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਰਸ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਲਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋ ਵਰੇਣ੍ਯਸ੍ਤੇਨਾ ਪਵਸ੍ਵਾਨ੍ਧਸਾ । ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਮਸਤ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਰਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਵਿਰਲਾ।
ਜਘ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਮਮਿਤ੍ਰਿਯਂ ਸਸ੍ਨਿਰ੍ਵਾਜਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਗੋषਾ ਉ ਅਸ਼੍ਵਸਾ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲੋ ਅਰੁषੋ ਭਵ ਸੂਪਸ੍ਥਾਭਿਰ੍ਨ ਧੇਨੁਭਿਃ । ਸੀਦਞ੍ਛ੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਮਾ
ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗੁ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾ।
ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਯ ਆਵਿਥੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ । ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਮਹੀਰਪਃ
ਤੂੰ ਵਹਿ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।