ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਮਨੁ ਦ੍ਯੁਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਅਹ੍ਰਯਃ । ਪਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸਾਮृषਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਾਰ, ਅਥਕ ਜਨਾਂ ਨੇ ਨਿਕਾਲੀ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਪਦृਗਯਂ ਸਰਾਂਸਿ ਧਾਵਤਿ । ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਵਤ ਆ ਦਿਵਮ੍
ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਾਹੀਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪੁਨਾਨੋ ਭੁਵਨੋਪਰਿ । ਸੋਮੋ ਦੇਵੋ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਾ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ।
ਪਰਿ ਣੋ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵਾਜਾਁ ਅਰ੍षਸਿ ਗੋਮਤਃ । ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਯੁਃ
ਸਾਡੀ ਇਲਾਹੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ; ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ।
ਯਵਂਯਵਂ ਨੋ ਅਨ੍ਧਸਾ ਪੁष੍ਟਮ੍ਪੁष੍ਟਂ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ । ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਸੌਭਗਾ
ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਰਸ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਦਿੱਲ।
ਇਨ੍ਦੋ ਯਥਾ ਤਵ ਸ੍ਤਵੋ ਯਥਾ ਤੇ ਜਾਤਮਨ੍ਧਸਃ । ਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਦਃ
ਇੰਦੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਤਿਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਰਸ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬਰਖੀ ਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ।
ਉਤ ਨੋ ਗੋਵਿਦਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮਾਨ੍ਧਸਾ । ਮਕ੍ਸ਼ੂਤਮੇਭਿਰਹਭਿਃ
ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਰਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼।
ਯੋ ਜਿਨਾਤਿ ਨ ਜੀਯਤੇ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਭੀਤ੍ਯ । ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍
ਜੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਹਿ।
ਪਰਿ ਸੋਮ ऋਤਂ ਬृਹਦਾਸ਼ੁਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ । ਵਿਘ੍ਨਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਯੁਃ
ਸੋਮਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ।
ਯਤ੍ਸੋਮੋ ਵਾਜਮਰ੍षਤਿ ਸ਼ਤਂ ਧਾਰਾ ਅਪਸ੍ਯੁਵਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਯੋषਣੋ ਦਸ਼ ਜਾਰਂ ਨ ਕਨ੍ਯਾਨੂषਤ । ਮृਜ੍ਯਸੇ ਸੋਮ ਸਾਤਯੇ
ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਵਿਆਹ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਭੋਜਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਸ੍ਵਾਦੁਰਿਨ੍ਦੋ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ । ਨॄਨ੍ਸ੍ਤੋਤॄਨ੍ਪਾਹ੍ਯਂਹਸਃ
ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਹਿ; ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਧਾਰਾ ਅਸਸ਼੍ਚਤੋ ਦਿਵੋ ਨ ਯਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਟਯਃ । ਅਚ੍ਛਾ ਵਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕ੍ਸ਼ਾਣੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਹਰਿਸ੍ਤੁਞ੍ਜਾਨ ਆਯੁਧਾ
ਉਹ, ਸਭ ਪਿਆਰੇ ਗੀਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਰ੍ਮृਜਾਨ ਆਯੁਭਿਰਿਭੋ ਰਾਜੇਵ ਸੁਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਵਂਸੁ षੀਦਤਿ
ਉਹ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਡੰਡੇ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਿਵੋ ਵਸੂਤੋ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ । ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦਵਾ ਭਰ
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇਵੇ, ਸੋਮਾ, ਰਸ ਦੀ ਬੂੰਦ।
ਤਰਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦੀ ਧਾਵਤਿ ਧਾਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸਃ । ਤਰਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦੀ ਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਮਸਤੀ ਭਰਿਆ, ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਨਵੀਂ ਰਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਸਤੀ ਭਰਿਆ, ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਉਸ੍ਰਾ ਵੇਦੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍॥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ॥ਸ੍ਕਨ੍ਦਪੁ. [https://sa.wikisource.org/s/fr9 ੬.੨੬੮.੩੦]॥ਉਸ੍ਰਾ ਵੇਦ ਵਸੂਨਾਂ ਮਰ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਵਸਃ । ਤਰਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦੀ ਧਾਵਤਿ
ਉਸਰਾਂ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਵਸ੍ਰਯੋਃ ਪੁਰੁषਨ੍ਤ੍ਯੋਰਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦ੍ਮਹੇ । ਤਰਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦੀ ਧਾਵਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਵੇਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਆ ਯਯੋਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਂ ਤਨਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ ਦਦ੍ਮਹੇ । ਤਰਤ੍ਸ ਮਨ੍ਦੀ ਧਾਵਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਤੀਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਸਵੇਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਗੋਜਿਦਸ਼੍ਵਜਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ਸੋਮ ਰਣ੍ਯਜਿਤ੍ । ਪ੍ਰਜਾਵਦ੍ਰਤ੍ਨਮਾ ਭਰ
ਬਹੋ, ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ; ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਪਵਸ੍ਵਾਦ੍ਭ੍ਯੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ ਪਵਸ੍ਵੌषਧੀਭ੍ਯਃ । ਪਵਸ੍ਵ ਧਿषਣਾਭ੍ਯਃ
ਬਹੋ, ਜੋ ਠੱਗਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ; ਬਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਲਈ; ਬਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਦੁਰਿਤਾ ਤਰ । ਕਵਿਃ ਸੀਦ ਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ; ਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ।
ਪਵਮਾਨ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਜਾਯਮਾਨੋऽਭਵੋ ਮਹਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭੀਦਸਿ
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤ ਪਵਮਾਨਂ ਵਿਚਰ੍षਣਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਗਾ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰੋ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਸਮਥੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਮ੍ । ਅਤਿ ਵਾਰਮਪਾਵਿषੁਃ
ਤੈਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਹਨ।
ਅਤਿ ਵਾਰਾਨ੍ਪਵਮਾਨੋ ਅਸਿष੍ਯਦਤ੍ਕਲਸ਼ਾਁ ਅਭਿ ਧਾਵਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਤੂੰ ਕਲਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮ ਰਾਧਸੇ ਸ਼ਂ ਪਵਸ੍ਵ ਵਿਚਰ੍षਣੇ । ਪ੍ਰਜਾਵਦ੍ਰੇਤ ਆ ਭਰ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਬਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਅਯਾ ਵੀਤੀ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦੋ ਮਦੇष੍ਵਾ । ਅਵਾਹਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇਸ ਛਣਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਹ, ਇੰਦੂ, ਜੋ ਮਦ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਨੌ ਦਰਿਆ ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਪੁਰਃ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਥਾਧਿਯੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍ । ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਰੰਤ, ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਾਦੂ ਨੂੰ।