ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾਭਿ ਦੇਵਾਁ ऋਤਾਵृਧਃ । ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ
ਸੋਮਾ, ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਚਾਹਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਗੋਮਨ੍ਨਃ ਸੋਮ ਵੀਰਵਦਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਵਾਜਵਤ੍ਸੁਤਃ । ਪਵਸ੍ਵ ਬृਹਤੀਰਿषਃ
ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੀਰਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਦੇ; ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵਗ।
ਯੋ ਅਤ੍ਯ ਇਵ ਮृਜ੍ਯਤੇ ਗੋਭਿਰ੍ਮਦਾਯ ਹਰ੍ਯਤਃ । ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਾਸਯਾਮਸਿ
ਜੋ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਤਂ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਵਸ੍ਯੁਵੋ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਥਾ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਭਜਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਨਾਨੋ ਯਾਤਿ ਹਰ੍ਯਤਃ ਸੋਮੋ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਿष੍ਕृਤਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥੇਃ
ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਗੀਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਖਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਵਿਦਾ ਰਯਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੋਮ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦੋ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਪਵਮਾਨਾ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ।
ਇਨ੍ਦੁਰਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜਸृਤ੍ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ । ਯਦਕ੍ਸ਼ਾਰਤਿ ਦੇਵਯੁਃ
ਇੰਦੂ, ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਣਤੋ ਵृਧੇ । ਸੋਮ ਰਾਸ੍ਵ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਹਿ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ; ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇ।
ਪ੍ਰ ਣ ਇਨ੍ਦੋ ਮਹੇ ਤਨ ਊਰ੍ਮਿਂ ਨ ਬਿਭ੍ਰਦਰ੍षਸਿ । ਅਭਿ ਦੇਵਾਁ ਅਯਾਸ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਫੈਲਾ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ।
ਮਤੀ ਜੁष੍ਟੋ ਧਿਯਾ ਹਿਤਃ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵੇ ਪਰਾਵਤਿ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਕਵਿਃ
ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮਾ ਦੂਰ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ।
ਅਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਜਾਗृਵਿਃ ਸੁਤ ਏਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ । ਸੋਮੋ ਯਾਤਿ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਨਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜਾਗਰੂਕ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਯੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚਾਰੁਮਧ੍ਵਰਮ੍ । ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਾਁ ਆ ਵਿਵਾਸਤਿ
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਯਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ; ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੇਟਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਭਗਾਯ ਵਾਯਵੇ ਵਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸਦਾਵृਧਃ । ਸੋਮੋ ਦੇਵੇष੍ਵਾ ਯਮਤ੍
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਾਗਾ ਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਚੁਣੇ।
ਸ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਵਸੁਤ੍ਤਯੇ ਕ੍ਰਤੁਵਿਦ੍ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਵਾਜਂ ਜੇषਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਤ੍
ਉਹ ਅੱਜ, ਦੌਲਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ੇ; ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ।
ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਾਯ ਕਂ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਵੀਤਯੇ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ।
ਸ ਨੋ ਅਰ੍षਾਭਿ ਦੂਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤੋਸ਼ਸੇ । ਦੇਵਾਨ੍ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਵਰਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਉਤ ਤ੍ਵਾਮਰੁਣਂ ਵਯਂ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜ੍ਮੋ ਮਦਾਯ ਕਮ੍ । ਵਿ ਨੋ ਰਾਯੇ ਦੁਰੋ ਵृਧਿ
ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਅਤ੍ਯੂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਕ੍ਰਮੀਦ੍ਵਾਜੀ ਧੁਰਂ ਨ ਯਾਮਨਿ । ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਪਤ੍ਯਤੇ
ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੁਆ ਵੱਲ; ਇੰਦੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸਮੀ ਸਖਾਯੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍ਵਨੇ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤਮਤ੍ਯਵਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਨਾਵਾ ਅਨੂषਤ
ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਇਕੱਠੇ ਬਜਦੇ ਹਨ, ਲੱਕੜ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਇੰਦੂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਤਯਾ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਯਯਾ ਪੀਤੋ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਤੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।
ਅਸृਗ੍ਰਨ੍ਦੇਵਵੀਤਯੇऽਤ੍ਯਾਸਃ ਕृਤ੍ਵ੍ਯਾ ਇਵ । ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਵृਧਃ
ਉਹ ਪਰਵਤਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰਿष੍ਕृਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਯੋषੇਵ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਵਤੀ । ਵਾਯੁਂ ਸੋਮਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਸਾਫ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਵਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਸੋਮਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚਮੂ ਸੁਤਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਿਕਲੇ ਰਸ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਧਾਵਤਾ ਸੁਹਸ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਗृਭ੍ਣੀਤ ਮਨ੍ਥਿਨਾ । ਗੋਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਣੀਤ ਮਤ੍ਸਰਮ੍
ਹੇ ਚੰਗੇ ਹੱਥ ਵਾਲਿਓ ਰੌਸ਼ਨ ਪਿਆਲਿਆਂ ਵਾਲਿਓ, ਆਓ! ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁਤਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਫੜੋ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਸ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜੋ।
ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਧਨꣳਜਯ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯꣳ ਸੋਮ ਗਾਤੁਵਿਤ੍
ਹੇ ਸੋਮ, ਦੌੜਦਾ ਰਹੁ, ਦੌਲਤ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਮ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਏਤਮ੍ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਜ੍ਯਮ੍ ਪਵਮਾਨꣳ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਮ੍ ਮਦਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਸ ਜਣੇ ਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਾ ਸੋਮਃ ਸੁਕृਤ੍ਯਯਾ ਮਹਸ਼੍ਚਿਦਭ੍ਯਵਰ੍ਧਤ । ਮਨ੍ਦਾਨ ਉਦ੍ਵृषਾਯਤੇ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੌਜਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਭਰਿਆ ਹੈ।
ਕृਤਾਨੀਦਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾ ਚੇਤਨ੍ਤੇ ਦਸ੍ਯੁਤਰ੍ਹਣਾ । ऋਣਾ ਚ ਧृष੍ਣੁਸ਼੍ਚਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਹੁਣ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਦਲੇਰ ਹੈ, ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਰਸੋ ਵਜ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਸਾ ਭੁਵਤ੍ । ਉਕ੍ਥਂ ਯਦਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਵਜਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਕਵਿਰ੍ਵਿਧਰ੍ਤਰਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਰਤ੍ਨਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਯਦੀ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਤੇ ਧਿਯਃ
ਕਵੀ ਆਪ, ਵੰਡਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।