ਏਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਭੂਮਾ ਨਿ ਪਾਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨ੍ਮ ਮਰ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਵਿਰੂਪਾ ਸ੍ਥਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਥਮृਤਪ੍ਰਵੀਤਮ੍
ਉਹ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰਾਧਿ ਹੋਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਨਿषਤ੍ਤਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਪਾਂਸਿ ਸਤ੍ਯਾ
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੋषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਵਨੇषੁ ਧਿषੇ ਭਰਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਬਲਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਜਿਵ੍ਰੇਰ੍ਵਿ ਵੇਦੋ ਭਰਨ੍ਤ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੁਰ੍ਨ ਗृਧ੍ਨੁਰਸ੍ਤੇਵ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਤੇਵ ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵੇषਃ ਸਮਤ੍ਸੁ
ਉਹ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਵੀਰ ਵਾਂਗ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੈ।
ਉਪ ਪ੍ਰ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਨੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨਯਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ । ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸ਼੍ਯਾਵੀਮਰੁषੀਮਜੁष੍ਰਞ੍ਚਿਤ੍ਰਮੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮੁषਸਂ ਨ ਗਾਵਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭੈਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦ੍ਦृਲ਼੍ਹਾ ਪਿਤਰੋ ਨ ਉਕ੍ਥੈਰਦ੍ਰਿਂ ਰੁਜਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰਸੋ ਰਵੇਣ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਿਵੋ ਬृਹਤੋ ਗਾਤੁਮਸ੍ਮੇ ਅਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਵਿਦੁਃ ਕੇਤੁਮੁਸ੍ਰਾਃ
ਸੁਥਿਰ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਦਿਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਦਧਨ੍ਨृਤਂ ਧਨਯਨ੍ਨਸ੍ਯ ਧੀਤਿਮਾਦਿਦਰ੍ਯੋ ਦਿਧਿष੍ਵੋ ਵਿਭृਤ੍ਰਾਃ । ਅਤृष੍ਯਨ੍ਤੀਰਪਸੋ ਯਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਛਾ ਦੇਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਯਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਥੀਦ੍ਯਦੀਂ ਵਿਭृਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਗृਹੇਗृਹੇ ਸ਼੍ਯੇਤੋ ਜੇਨ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ । ਆਦੀਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ ਸਹੀਯਸੇ ਸਚਾ ਸਨ੍ਨਾ ਦੂਤ੍ਯਂ ਭृਗਵਾਣੋ ਵਿਵਾਯ
ਜਦ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਮਹੇ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰ ਈਂ ਰਸਂ ਦਿਵੇ ਕਰਵ ਤ੍ਸਰਤ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਸृਜਦਸ੍ਤਾ ਧृषਤਾ ਦਿਦ੍ਯੁਮਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਯਾਂ ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਿ ਤ੍ਵਿषਿਂ ਧਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਆ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਰੱਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰੱਖੀ।
ਸ੍ਵ ਆ ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਮ ਆ ਵਿਭਾਤਿ ਨਮੋ ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਦੁਸ਼ਤੋ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ । ਵਰ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾ ਯਾਸਦ੍ਰਾਯਾ ਸਰਥਂ ਯਂ ਜੁਨਾਸਿ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿ ਪृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀਃ । ਨ ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਵਿ ਚਿਕਿਤੇ ਵਯੋ ਨੋ ਵਿਦਾ ਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਕੁਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਦਿषੇ ਨृਪਤਿਂ ਤੇਜ ਆਨਟ੍ ਛੁਚਿ ਰੇਤੋ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰਭੀਕੇ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰ੍ਧਮਨਵਦ੍ਯਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਂ ਜਨਯਤ੍ਸੂਦਯਚ੍ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਿਰਮਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੋ ਨ ਯੋऽਧ੍ਵਨਃ ਸਦ੍ਯ ਏਤ੍ਯੇਕਃ ਸਤ੍ਰਾ ਸੂਰੋ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ੇ । ਰਾਜਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸੁਪਾਣੀ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਿਯਮਮृਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ, ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਖ੍ਯਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰ ਮਰ੍षਿष੍ਠਾ ਅਭਿ ਵਿਦੁष੍ਕਵਿਃ ਸਨ੍ । ਨਭੋ ਨ ਰੂਪਂ ਜਰਿਮਾ ਮਿਨਾਤਿ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਰਧੀਹਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ; ਬੁਢਾਪਾ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਵੇਧਸਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਕਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਦਧਾਨੋ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੁਵਦ੍ਰਯਿਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਤ੍ਰਾ ਚਕ੍ਰਾਣੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਸਭ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਤ੍ਸਂ ਪਰਿ षਨ੍ਤਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾ ਅਮੂਰਾਃ । ਸ਼੍ਰਮਯੁਵਃ ਪਦਵ੍ਯੋ ਧਿਯਂਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਪਦੇ ਪਰਮੇ ਚਾਰ੍ਵਗ੍ਨੇਃ
ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਂ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਲੱਭਦੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਲਿਆ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਯਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛੁਚਿਂ ਘृਤੇਨ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸਪਰ੍ਯਾਨ੍ । ਨਾਮਾਨਿ ਚਿਦ੍ਦਧਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨ੍ਯਸੂਦਯਨ੍ਤ ਤਨ੍ਵਃ ਸੁਜਾਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਪਤਝੜ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਘੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਨਾਮ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਜਾਗੇ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਬृਹਤੀ ਵੇਵਿਦਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਿਯਾ ਜਭ੍ਰਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਵਿਦਨ੍ਮਰ੍ਤੋ ਨੇਮਧਿਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਂ ਪਦੇ ਪਰਮੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍
ਵੱਡੇ ਤੇ ਜਾਣੂ ਰੁਦਰਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਫੈਲਾਇਆ; ਮਾਨਵ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਸਂਜਾਨਾਨਾ ਉਪ ਸੀਦਨ੍ਨਭਿਜ੍ਞੁ ਪਤ੍ਨੀਵਨ੍ਤੋ ਨਮਸ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ । ਰਿਰਿਕ੍ਵਾਂਸਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਕृਣ੍ਵਤ ਸ੍ਵਾਃ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨਿਮਿषਿ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ; ਵਧਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੋਸਤ, ਦੋਸਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਮਾਰੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਯਦ੍ਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਵੇ ਇਤ੍ਪਦਾਵਿਦਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਤੇਭੀ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਮृਤਂ ਸਜੋषਾਃ ਪਸ਼ੂਞ੍ਚ ਸ੍ਥਾਤॄਞ੍ਚਰਥਂ ਚ ਪਾਹਿ
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਲੁਕਵੇ ਰਸਤੇ ਲੱਭੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਜੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਸ਼ੂਆਂ, ਖੜੇ ਤੇ ਚਲਦੇ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੁਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਂ ਵ੍ਯਾਨੁषਕ੍ਛੁਰੁਧੋ ਜੀਵਸੇ ਧਾਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਧ੍ਵਨੋ ਦੇਵਯਾਨਾਨਤਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੂਤੋ ਅਭਵੋ ਹਵਿਰ੍ਵਾਟ੍
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਤੂੰ ਦੂਤ ਤੇ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਦਿਵ ਆ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀ ਰਾਯੋ ਦੁਰੋ ਵ੍ਯृਤਜ੍ਞਾ ਅਜਾਨਨ੍ । ਵਿਦਦ੍ਗਵ੍ਯਂ ਸਰਮਾ ਦृਲ਼੍ਹਮੂਰ੍ਵਂ ਯੇਨਾ ਨੁ ਕਂ ਮਾਨੁषੀ ਭੋਜਤੇ ਵਿਟ੍
ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਆ ਗਈਆਂ; ਸਰਮਾ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਵਸੀਆ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਃ ਕृਣ੍ਵਾਨਾਸੋ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਗਾਤੁਮ੍ । ਮਹ੍ਨਾ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਵਿ ਤਸ੍ਥੇ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੈਰਦਿਤਿਰ੍ਧਾਯਸੇ ਵੇਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਬਣਾਏ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫੈਲ ਗਈ; ਆਦਿਤੀ, ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਟਿਕੀ।
ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਨਿ ਦਧੁਸ਼੍ਚਾਰੁਮਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵੋ ਯਦਕ੍ਸ਼ੀ ਅਮृਤਾ ਅਕृਣ੍ਵਨ੍ । ਅਧ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਨ ਸृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰ ਨੀਚੀਰਗ੍ਨੇ ਅਰੁषੀਰਜਾਨਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਰੱਖੀ, ਜਦੋਂ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਖੁਲ ਕੇ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੇਠਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰਯਿਰ੍ਨ ਯਃ ਪਿਤृਵਿਤ੍ਤੋ ਵਯੋਧਾਃ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਿਸ਼੍ਚਿਕਿਤੁषੋ ਨ ਸ਼ਾਸੁਃ । ਸ੍ਯੋਨਸ਼ੀਰਤਿਥਿਰ੍ਨ ਪ੍ਰੀਣਾਨੋ ਹੋਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਵਿਧਤੋ ਵਿ ਤਾਰੀਤ੍
ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਂਗ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ, ਜੋ ਸਿਆਣਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਯਜਕ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨ ਯਃ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਮਨ੍ਮਾ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਿਪਾਤਿ ਵृਜਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ । ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਮਤਿਰ੍ਨ ਸਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮੇਵ ਸ਼ੇਵੋ ਦਿਧਿषਾਯ੍ਯੋ ਭੂਤ੍
ਜੋ ਰੱਬ ਸਵਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸੱਚਾ, ਚੰਗੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਨ ਯਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਾ ਉਪਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਹਿਤਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਰਾਜਾ । ਪੁਰਃਸਦਃ ਸ਼ਰ੍ਮਸਦੋ ਨ ਵੀਰਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਪਤਿਜੁष੍ਟੇਵ ਨਾਰੀ
ਉਹ, ਰੱਬ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚਾ ਮਿਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਨਿਰਮਲ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਦਮ ਆ ਨਿਤ੍ਯਮਿਦ੍ਧਮਗ੍ਨੇ ਸਚਨ੍ਤ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਧ੍ਰੁਵਾਸੁ । ਅਧਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਨਿ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਧਰੁਣੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਅਗਨਿ, ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਜਗਦੇ ਹਨ, ਪੱਕੇ ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।