ਅਭਿ ਗਾਵੋ ਅਨੂषਤ ਯੋषਾ ਜਾਰਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਗਨ੍ਨਾਜਿਂ ਯਥਾ ਹਿਤਮ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ; ਉਹ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ।
ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਦ੍ਯੁਮਦ੍ਯਸ਼ੋ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹ੍ਯਂ ਚ । ਸਨਿਂ ਮੇਧਾਮੁਤ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਯਸ਼ ਦਿੱਲ, ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ; ਸਦੀਵੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਪ੍ਰ ਸੋਮਾਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਪਾਂ ਨ ਯਨ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਮਯਃ । ਵਨਾਨਿ ਮਹਿषਾ ਇਵ
ਸਿਆਣੇ ਸੋਮਾ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਹਿ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਬਭ੍ਰਵਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ । ਵਾਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍
ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਬਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਏ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਅਖੁੱਟ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਸੋਮਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਵੀ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚ ਉਦੀਰਤੇ ਗਾਵੋ ਮਿਮਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ । ਹਰਿਰੇਤਿ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਤਿੰਨ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਰਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਗੂੰਜਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੀਰਨੂषਤ ਯਹ੍ਵੀਰृਤਸ੍ਯ ਮਾਤਰਃ । ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਗੂੰਜੀਆਂ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਵਾਂ; ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਁਸ਼੍ਚਤੁਰੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ । ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਰਿਣਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਹਾ ਦੇ।
ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਨੋ ਧਾਰਯਾ ਤਨੇਨ੍ਦੁਰ੍ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਰੁਜਦ੍ਦृਲ਼੍ਹਾ ਵ੍ਯੋਜਸਾ
ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਛਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ । ਸੋਮੋ ਅਰ੍षਤਿ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾਣਂ ਵृषਭਿਰ੍ਯਤਂ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸੋਮਮਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਮਨਾ ਪਯਃ
ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਵਤ੍ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਮਰ੍ਜ੍ਯੋ ਭੁਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ । ਸਂ ਰੂਪੈਰਜ੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ
ਇਹ ਤ੍ਰਿਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਪੀਲਾ ਸੋਮਾ ਰੰਗ-ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭੀਮृਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਦੁਹਤੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ । ਚਾਰੁ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਹਵਿਃ
ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਹੈ।
ਸਮੇਨਮਹ੍ਰੁਤਾ ਇਮਾ ਗਿਰੋ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਸ੍ਰੁਤਃ । ਧੇਨੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰੋ ਅਵੀਵਸ਼ਤ੍
ਇਕ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਟੱਲ ਗੀਤ ਉਸ ਵੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਹਨ।
ਆ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਪਵਮਾਨ ਰਯਿਂ ਪृਥੁਮ੍ । ਯਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਦਾਸਿ ਨਃ
ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਸੋਮਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਗ, ਚੌੜੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦੋ ਸਮੁਦ੍ਰਮੀਙ੍ਖਯ ਪਵਸ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਯ । ਰਾਯੋ ਧਰ੍ਤਾ ਨ ਓਜਸਾ
ਇੰਦੂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰੇਣ ਵੀਰਵੋऽਭਿ ष੍ਯਾਮ ਪृਤਨ੍ਯਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਰਾ ਣੋ ਅਭਿ ਵਾਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਗੇ।
ਪ੍ਰ ਵਾਜਮਿਨ੍ਦੁਰਿष੍ਯਤਿ ਸਿषਾਸਨ੍ਵਾਜਸਾ ऋषਿਃ । ਵ੍ਰਤਾ ਵਿਦਾਨ ਆਯੁਧਾ
ਸੋਮਾ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਨਾਮ ਲੱਭੇਗਾ; ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਾਚਮੀਙ੍ਖਯਂ ਪੁਨਾਨਂ ਵਾਸਯਾਮਸਿ । ਸੋਮਂ ਜਨਸ੍ਯ ਗੋਪਤਿਮ੍
ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਯਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਜਨੋ ਦਾਧਾਰ ਧਰ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇਃ । ਪੁਨਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਯਮ 'ਤੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੋਮਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਰ੍ਜਿ ਰਥ੍ਯੋ ਯਥਾ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤਃ । ਕਾਰ੍ष੍ਮਨ੍ਵਾਜੀ ਨ੍ਯਕ੍ਰਮੀਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਸੋਮਾ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੋਮਾ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸੋਮ ਜਾਗृਵਿਃ ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਰਤਿ । ਅਭਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜਾਗਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਪਾਤਰ ਵੱਲ ਵਗ।
ਸ ਨੋ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਪਵਮਾਨ ਵਿ ਰੋਚਯ । ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਨੋ ਹਿਨੁ
ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਚਾਨਣ ਚਮਕਾ; ਸਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੁਨਰ ਦੇ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨ ऋਤਾਯੁਭਿਰ੍ਮृਜ੍ਯਮਾਨੋ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਪਵਤੇ ਵਾਰੇ ਅਵ੍ਯਯੇ
ਸੱਚ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਅਮਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੁ ਸੋਮੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਪਵਤਾਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾ
ਸੋਮਾ, ਭਗਤ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ — ਆਕਾਸ਼ੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ, ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਦੇ — ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੇ।
ਆ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਮਸ਼੍ਵਯੁਰ੍ਗਵ੍ਯਯੁਃ ਸੋਮ ਰੋਹਸਿ । ਵੀਰਯੁਃ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ
ਸੋਮਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਸ ਸੁਤਃ ਪੀਤਯੇ ਵृषਾ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ । ਵਿਘ੍ਨਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਯੁਃ
ਉਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮ, ਪੀਣ ਲਈ ਛਣਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਹਰਿਰਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਃ । ਅਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਉਹ ਛਣਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰ, ਪੀਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਜੀ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਃ ਪਵਮਾਨੋ ਵਿ ਧਾਵਤਿ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਆਸਰੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯਾਧਿ ਸਾਨਵਿ ਪਵਮਾਨੋ ਅਰੋਚਯਤ੍ । ਜਾਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਹ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।