ਵਿਸ਼ੋ ਯਦਹ੍ਵੇ ਨृਭਿਃ ਸਨੀਲ਼ਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਯਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ।
ਨਕਿष੍ਟ ਏਤਾ ਵ੍ਰਤਾ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਨृਭ੍ਯੋ ਯਦੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕਰ੍ਥ
ਕੋਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤੇ ਦਂਸੋ ਯਦਹਨ੍ਸਮਾਨੈਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਵੇ ਰਪਾਂਸਿ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਉषੋ ਨ ਜਾਰੋ ਵਿਭਾਵੋਸ੍ਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾਤਰੂਪਸ਼੍ਚਿਕੇਤਦਸ੍ਮੈ
ਸਵੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜਾਣਿਆ ਰੂਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਮਨਾ ਵਹਨ੍ਤੋ ਦੁਰੋ ਵ੍ਯृਣ੍ਵਨ੍ਨਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੀਕੇ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨੇਮ ਪੂਰ੍ਵੀਰਰ੍ਯੋ ਮਨੀषਾ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਸ਼ੋਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਯਾਃ
ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੌ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆ ਦੈਵ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨਾ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭੋ ਯੋ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵਨਾਨਾਂ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਤਾਂ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚਰਥਾਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੋ ਖੜੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜਣਮ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰੌ ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੁਰੋਣੇ ਵਿਸ਼ਾਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਅਮृਤਃ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲੁਕਵੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਁ ਅਗ੍ਨੀ ਰਯੀਣਾਂ ਦਾਸ਼ਦ੍ਯੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਸੂਕ੍ਤੈਃ
ਅਗਨਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਭੂਮਾ ਨਿ ਪਾਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨ੍ਮ ਮਰ੍ਤਾਁਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਵਿਰੂਪਾ ਸ੍ਥਾਤੁਸ਼੍ਚ ਰਥਮृਤਪ੍ਰਵੀਤਮ੍
ਉਹ ਕਈ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰਾਧਿ ਹੋਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਨਿषਤ੍ਤਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਪਾਂਸਿ ਸਤ੍ਯਾ
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੋषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਵਨੇषੁ ਧਿषੇ ਭਰਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਬਲਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਃ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਜਿਵ੍ਰੇਰ੍ਵਿ ਵੇਦੋ ਭਰਨ੍ਤ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧੁਰ੍ਨ ਗृਧ੍ਨੁਰਸ੍ਤੇਵ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਤੇਵ ਭੀਮਸ੍ਤ੍ਵੇषਃ ਸਮਤ੍ਸੁ
ਉਹ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ, ਵੀਰ ਵਾਂਗ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀਮ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੈ।
ਉਪ ਪ੍ਰ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਨੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਤਿਂ ਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨਯਃ ਸਨੀਲ਼ਾਃ । ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸ਼੍ਯਾਵੀਮਰੁषੀਮਜੁष੍ਰਞ੍ਚਿਤ੍ਰਮੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀਮੁषਸਂ ਨ ਗਾਵਃ
ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭੈਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੁਕਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਲ਼ੁ ਚਿਦ੍ਦृਲ਼੍ਹਾ ਪਿਤਰੋ ਨ ਉਕ੍ਥੈਰਦ੍ਰਿਂ ਰੁਜਨ੍ਨਙ੍ਗਿਰਸੋ ਰਵੇਣ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਿਵੋ ਬृਹਤੋ ਗਾਤੁਮਸ੍ਮੇ ਅਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਵਿਦੁਃ ਕੇਤੁਮੁਸ੍ਰਾਃ
ਸੁਥਿਰ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਦਿਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਦਧਨ੍ਨृਤਂ ਧਨਯਨ੍ਨਸ੍ਯ ਧੀਤਿਮਾਦਿਦਰ੍ਯੋ ਦਿਧਿष੍ਵੋ ਵਿਭृਤ੍ਰਾਃ । ਅਤृष੍ਯਨ੍ਤੀਰਪਸੋ ਯਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਛਾ ਦੇਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਯਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਕਦੇ ਥੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਥੀਦ੍ਯਦੀਂ ਵਿਭृਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਗृਹੇਗृਹੇ ਸ਼੍ਯੇਤੋ ਜੇਨ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ । ਆਦੀਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਨ ਸਹੀਯਸੇ ਸਚਾ ਸਨ੍ਨਾ ਦੂਤ੍ਯਂ ਭृਗਵਾਣੋ ਵਿਵਾਯ
ਜਦ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਉਹ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਮਹੇ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰ ਈਂ ਰਸਂ ਦਿਵੇ ਕਰਵ ਤ੍ਸਰਤ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਸृਜਦਸ੍ਤਾ ਧृषਤਾ ਦਿਦ੍ਯੁਮਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਾਯਾਂ ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਿ ਤ੍ਵਿषਿਂ ਧਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਆ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਰੱਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰੱਖੀ।
ਸ੍ਵ ਆ ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਮ ਆ ਵਿਭਾਤਿ ਨਮੋ ਵਾ ਦਾਸ਼ਾਦੁਸ਼ਤੋ ਅਨੁ ਦ੍ਯੂਨ੍ । ਵਰ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾ ਯਾਸਦ੍ਰਾਯਾ ਸਰਥਂ ਯਂ ਜੁਨਾਸਿ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਬੂਲ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰਥ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿ ਪृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਯਹ੍ਵੀਃ । ਨ ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਵਿ ਚਿਕਿਤੇ ਵਯੋ ਨੋ ਵਿਦਾ ਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਕੁਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਬਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਦਿषੇ ਨृਪਤਿਂ ਤੇਜ ਆਨਟ੍ ਛੁਚਿ ਰੇਤੋ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਦ੍ਯੌਰਭੀਕੇ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰ੍ਧਮਨਵਦ੍ਯਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਂ ਜਨਯਤ੍ਸੂਦਯਚ੍ਚ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਨਿਰਮਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੋ ਨ ਯੋऽਧ੍ਵਨਃ ਸਦ੍ਯ ਏਤ੍ਯੇਕਃ ਸਤ੍ਰਾ ਸੂਰੋ ਵਸ੍ਵ ਈਸ਼ੇ । ਰਾਜਾਨਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸੁਪਾਣੀ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਿਯਮਮृਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ, ਅਮਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਖ੍ਯਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰ ਮਰ੍षਿष੍ਠਾ ਅਭਿ ਵਿਦੁष੍ਕਵਿਃ ਸਨ੍ । ਨਭੋ ਨ ਰੂਪਂ ਜਰਿਮਾ ਮਿਨਾਤਿ ਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਰਧੀਹਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ; ਬੁਢਾਪਾ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ—ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਵੇਧਸਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਸ੍ਕਰ੍ਹਸ੍ਤੇ ਦਧਾਨੋ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੁਵਦ੍ਰਯਿਪਤੀ ਰਯੀਣਾਂ ਸਤ੍ਰਾ ਚਕ੍ਰਾਣੋ ਅਮृਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਸਭ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਸ੍ਮੇ ਵਤ੍ਸਂ ਪਰਿ षਨ੍ਤਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾ ਅਮੂਰਾਃ । ਸ਼੍ਰਮਯੁਵਃ ਪਦਵ੍ਯੋ ਧਿਯਂਧਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਪਦੇ ਪਰਮੇ ਚਾਰ੍ਵਗ੍ਨੇਃ
ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਂ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ; ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਲੱਭਦੇ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਲਿਆ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਯਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛੁਚਿਂ ਘृਤੇਨ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸਪਰ੍ਯਾਨ੍ । ਨਾਮਾਨਿ ਚਿਦ੍ਦਧਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨ੍ਯਸੂਦਯਨ੍ਤ ਤਨ੍ਵਃ ਸੁਜਾਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਪਤਝੜ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਘੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਨਾਮ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਜਾਗੇ।
ਆ ਰੋਦਸੀ ਬृਹਤੀ ਵੇਵਿਦਾਨਾਃ ਪ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਿਯਾ ਜਭ੍ਰਿਰੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਵਿਦਨ੍ਮਰ੍ਤੋ ਨੇਮਧਿਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਂ ਪਦੇ ਪਰਮੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍
ਵੱਡੇ ਤੇ ਜਾਣੂ ਰੁਦਰਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਫੈਲਾਇਆ; ਮਾਨਵ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਲੱਭ ਲਿਆ।