ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਨृਮਾਦਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਚਰ੍षਣੀਸਹੇ । ਸਸ੍ਨਿਰ੍ਯੋ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯਃ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦੋ ਯਦਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਧਾਵਸਿ । ਅਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮ੍ਨੇ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮੋਕ੍ਥੇਭਿਰਨੁਮਾਦ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕੋ ਅਦ੍ਭੁਤਃ
ਵਹਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ; ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜੋਬਾ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੋਮਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵਃ । ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਚੋੜੇ ਮੱਧੂ ਨੂੰ; ਦੇਵਤਾਈ, ਵੀਰ, ਬੁਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੀਤਯੇ ਹਰੇ । ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾਯਵੇ ਮਦਃ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਹਿ, ਤੇਰਾ ਮੌਜ ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਧਿਯਾ ਹਿਤੋऽਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਾਯੁਮਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ ਵਸ।
ਸਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵृषਾ ਕਵਿਰ੍ਯੋਨਾਵਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪੁਨਾਨੋ ਯਾਤਿ ਹਰ੍ਯਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਮृਤਾਸ ਆਸਤੇ
ਉਹ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਅਰੁषੋ ਜਨਯਨ੍ਗਿਰਃ ਸੋਮਃ ਪਵਤ ਆਯੁषਕ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਃ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਗੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਿਆਣਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਾ ਕਵੇ । ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਕਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੌਜ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਅਰਕ ਦੇ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਤਮਮृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਜਿਨਮੁਪਸ੍ਥੇ ਅਦਿਤੇਰਧਿ । ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਣ੍ਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ
ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮਤਿ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਗਾਵੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਧਰ੍ਤਾਰਮਾ ਦਿਵਃ
ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੇਧਾਂ ਮੇਧਯਾਹ੍ਯਨ੍ਪਵਮਾਨਮਧਿ ਦ੍ਯਵਿ । ਧਰ੍ਣਸਿਂ ਭੂਰਿਧਾਯਸਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਸਹਾਰਾ।
ਤਮਹ੍ਯਨ੍ਭੁਰਿਜੋਰ੍ਧਿਯਾ ਸਂਵਸਾਨਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਪਤਿਂ ਵਾਚੋ ਅਦਾਭ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨਵੀਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਬੋਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਸਾਨਾਵਧਿ ਜਾਮਯੋ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਹਰ੍ਯਤਂ ਭੂਰਿਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਤਨੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਮੌਜ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ ਪਵਮਾਨ ਗਿਰਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਮ੍
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬੂੰਦ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਮੌਜ ਵਾਲਾ।
ਏष ਕਵਿਰਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਤੋਸ਼ਤੇ । ਪੁਨਾਨੋ ਘ੍ਨਨ੍ਨਪ ਸ੍ਰਿਧਃ
ਇਹ ਕਵੀ, ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤ੍ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ । ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਃ
ਇਹ, ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਉੰਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨृਭਿਰ੍ਵਿ ਨੀਯਤੇ ਦਿਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵृषਾ ਸੁਤਃ । ਸੋਮੋ ਵਨੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍
ਇਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ।
ਏष ਗਵ੍ਯੁਰਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੁਃ । ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਸ੍ਤृਤਃ
ਇਹ, ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਪਵਮਾਨਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਬੂੰਦ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼।
ਏष ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਹਾਸਤੇ ਪਵਮਾਨੋ ਅਧਿ ਦ੍ਯਵਿ । ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਃ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜ ਵਾਲੀ ਮੌਜ ਹੈ।
ਏष ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਸਿष੍ਯਦਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵृषਾ ਹਰਿਃ । ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਬੂੰਦ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਏष ਵਾਜੀ ਹਿਤੋ ਨृਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਨ੍ਮਨਸਸ੍ਪਤਿਃ । ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ਸੋਮੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਾਮਾਨ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਛਣਣ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਏष ਦੇਵਃ ਸ਼ੁਭਾਯਤੇऽਧਿ ਯੋਨਾਵਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ ਹੈ।
ਏष ਵृषਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਯਤਃ । ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਵੱਡਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਾਮਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਏष ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਦਾਭ੍ਯਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਬੁਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਧਾਰਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਵृष੍ਣਃ ਸੁਤਸ੍ਯੌਜਸਾ । ਦੇਵਾਁ ਅਨੁ ਪ੍ਰਭੂषਤਃ
ਇਸ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਿਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸੋ ਗृਣਨ੍ਤਃ ਕਾਰਵੋ ਗਿਰਾ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਜ੍ਞਾਨਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ, ਭਜਨ ਯੋਗੀ ਚਾਨਣ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।