ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਾਸ਼ਵੋ ਮਧੋਰ੍ਮਦਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ । ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ
ਸੋਮਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸ ਆਯਵਃ ਪਦਂ ਨਵੀਯੋ ਅਕ੍ਰਮੁਃ । ਰੁਚੇ ਜਨਨ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਈਆਂ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਆ ਪਵਮਾਨ ਨੋ ਭਰਾਰ੍ਯੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਮ੍ । ਕृਧਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਰਿषਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ, ਜੀਵਨ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ।
ਅਭਿ ਸੋਮਾਸ ਆਯਵਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਮਦ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ । ਅਭਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੱਧੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮੋ ਅਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਰ੍ਦਧਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਰਸਮ੍ । ਸੁਵੀਰੋ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾਃ
ਸੋਮਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਰਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ; ਵੱਡਾ, ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਵਸੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸਧਮਾਦ੍ਯਃ । ਇਨ੍ਦੋ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਸਿ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਯ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ । ਜਘਾਨ ਜਘਨਚ੍ਚ ਨੁ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੀ ਕੇ, ਅਜੈਤੂ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮਾਸੋ ਅਧਨ੍ਵਿषੁਃ ਪਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ । ਸ਼੍ਰੀਣਾਨਾ ਅਪ੍ਸੁ ਮृਞ੍ਜਤ
ਸੋਮਾ ਧਾਰਾਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦੂ ਧਾਰਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਗਾਵੋ ਅਧਨ੍ਵਿषੁਰਾਪੋ ਨ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਤੀਃ । ਪੁਨਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼ਤ
ਗਾਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਵਮਾਨ ਧਨ੍ਵਸਿ ਸੋਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ । ਨृਭਿਰ੍ਯਤੋ ਵਿ ਨੀਯਸੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਨੂੰ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਨृਮਾਦਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਚਰ੍षਣੀਸਹੇ । ਸਸ੍ਨਿਰ੍ਯੋ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯਃ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦੋ ਯਦਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਧਾਵਸਿ । ਅਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮ੍ਨੇ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮੋਕ੍ਥੇਭਿਰਨੁਮਾਦ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕੋ ਅਦ੍ਭੁਤਃ
ਵਹਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ; ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜੋਬਾ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੋਮਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵਃ । ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਚੋੜੇ ਮੱਧੂ ਨੂੰ; ਦੇਵਤਾਈ, ਵੀਰ, ਬੁਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੀਤਯੇ ਹਰੇ । ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾਯਵੇ ਮਦਃ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਹਿ, ਤੇਰਾ ਮੌਜ ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਧਿਯਾ ਹਿਤੋऽਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਾਯੁਮਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ ਵਸ।
ਸਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵृषਾ ਕਵਿਰ੍ਯੋਨਾਵਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪੁਨਾਨੋ ਯਾਤਿ ਹਰ੍ਯਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਮृਤਾਸ ਆਸਤੇ
ਉਹ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਅਰੁषੋ ਜਨਯਨ੍ਗਿਰਃ ਸੋਮਃ ਪਵਤ ਆਯੁषਕ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਃ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਗੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਿਆਣਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਾ ਕਵੇ । ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਕਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੌਜ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਅਰਕ ਦੇ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਤਮਮृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਜਿਨਮੁਪਸ੍ਥੇ ਅਦਿਤੇਰਧਿ । ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਣ੍ਵ੍ਯਾ ਧਿਯਾ
ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਉਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮਤਿ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਗਾਵੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਧਰ੍ਤਾਰਮਾ ਦਿਵਃ
ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੇਧਾਂ ਮੇਧਯਾਹ੍ਯਨ੍ਪਵਮਾਨਮਧਿ ਦ੍ਯਵਿ । ਧਰ੍ਣਸਿਂ ਭੂਰਿਧਾਯਸਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਸਹਾਰਾ।
ਤਮਹ੍ਯਨ੍ਭੁਰਿਜੋਰ੍ਧਿਯਾ ਸਂਵਸਾਨਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਪਤਿਂ ਵਾਚੋ ਅਦਾਭ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਨਵੀਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਬੋਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਸਾਨਾਵਧਿ ਜਾਮਯੋ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ । ਹਰ੍ਯਤਂ ਭੂਰਿਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਤਨੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਮੌਜ ਵਾਲਾ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ ਪਵਮਾਨ ਗਿਰਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਮ੍
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੀਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬੂੰਦ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਮੌਜ ਵਾਲਾ।
ਏष ਕਵਿਰਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਤੋਸ਼ਤੇ । ਪੁਨਾਨੋ ਘ੍ਨਨ੍ਨਪ ਸ੍ਰਿਧਃ
ਇਹ ਕਵੀ, ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤ੍ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ । ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਃ
ਇਹ, ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਉੰਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨृਭਿਰ੍ਵਿ ਨੀਯਤੇ ਦਿਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵृषਾ ਸੁਤਃ । ਸੋਮੋ ਵਨੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍
ਇਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ, ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ।
ਏष ਗਵ੍ਯੁਰਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੁਃ । ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਸ੍ਤृਤਃ
ਇਹ, ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਪਵਮਾਨਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ, ਬੂੰਦ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼।