ਆਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਮਿਨ੍ਦਵੋ ਦਧਾਤਾ ਵੇਨਮਾਦਿਸ਼ੇ । ਯੋ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਰਾਵਾ
ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ, ਬੂੰਦਾਂ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈ।
ऋਭੁਰ੍ਨ ਰਥ੍ਯਂ ਨਵਂ ਦਧਾਤਾ ਕੇਤਮਾਦਿਸ਼ੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਃ ਪਵਧ੍ਵਮਰ੍ਣਸਾ
ਰਭੂ ਵਾਂਗ ਨਵਾਂ ਰਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਦੇ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਅਵੀਵਸ਼ਨ੍ਕਾष੍ਠਾਂ ਵਾਜਿਨੋ ਅਕ੍ਰਤ । ਸਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਵਿषੁਰ੍ਮਤਿਮ੍
ਇਹ ਵਾਕਈ ਜਾਗ ਪਏ ਹਨ, ਮੰਜਿਲ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਸੋਮਾਸ ਆਸ਼ਵੋ ਰਥਾ ਇਵ ਪ੍ਰ ਵਾਜਿਨਃ । ਸਰ੍ਗਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਅਹੇषਤ
ਇਹ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਸੋਮਾ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਧਾਰਾਂ, ਖੁਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਵਾਤਾ ਇਵੋਰਵਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਵृष੍ਟਯਃ । ਅਗ੍ਨੇਰਿਵ ਭ੍ਰਮਾ ਵृਥਾ
ਇਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਪਰਜਨਿਆ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਵਾਂਗ, ਖੁਲ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਪੂਤਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸੋਮਾਸੋ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ । ਵਿਪਾ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੁਰ੍ਧਿਯਃ
ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਾ, ਦਧਿਆ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਮृष੍ਟਾ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸਸृਵਾਂਸੋ ਨ ਸ਼ਸ਼੍ਰਮੁਃ । ਇਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਥੋ ਰਜਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ ਜੀਵ, ਬਣ ਕੇ ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ।
ਏਤੇ ਪृष੍ਠਾਨਿ ਰੋਦਸੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੁਃ । ਉਤੇਦਮੁਤ੍ਤਮਂ ਰਜਃ
ਇਹ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਇਹ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਨ੍ਵਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮਨੁ ਪ੍ਰਵਤ ਆਸ਼ਤ । ਉਤੇਦਮੁਤ੍ਤਮਾਯ੍ਯਮ੍
ਉੱਚੀ ਤੰਦ ਬੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਪਣਿਭ੍ਯ ਆ ਵਸੁ ਗਵ੍ਯਾਨਿ ਧਾਰਯਃ । ਤਤਂ ਤਨ੍ਤੁਮਚਿਕ੍ਰਦਃ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤੰਦ ਤਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਾਸ਼ਵੋ ਮਧੋਰ੍ਮਦਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ । ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ
ਸੋਮਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸ ਆਯਵਃ ਪਦਂ ਨਵੀਯੋ ਅਕ੍ਰਮੁਃ । ਰੁਚੇ ਜਨਨ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਵੇਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਈਆਂ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਆ ਪਵਮਾਨ ਨੋ ਭਰਾਰ੍ਯੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਮ੍ । ਕृਧਿ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀਰਿषਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ, ਜੀਵਨ ਦੇ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਰੋਟੀ ਦੇ।
ਅਭਿ ਸੋਮਾਸ ਆਯਵਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਮਦ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ । ਅਭਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੱਧੂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮੋ ਅਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਰ੍ਦਧਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਰਸਮ੍ । ਸੁਵੀਰੋ ਅਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਪਾਃ
ਸੋਮਾ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਰਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ; ਵੱਡਾ, ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਵਸੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸਧਮਾਦ੍ਯਃ । ਇਨ੍ਦੋ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਸਿ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਇੰਦੂ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਯ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ । ਜਘਾਨ ਜਘਨਚ੍ਚ ਨੁ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੀ ਕੇ, ਅਜੈਤੂ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮਾਸੋ ਅਧਨ੍ਵਿषੁਃ ਪਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ । ਸ਼੍ਰੀਣਾਨਾ ਅਪ੍ਸੁ ਮृਞ੍ਜਤ
ਸੋਮਾ ਧਾਰਾਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦੂ ਧਾਰਾਂ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਗਾਵੋ ਅਧਨ੍ਵਿषੁਰਾਪੋ ਨ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਤੀਃ । ਪੁਨਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼ਤ
ਗਾਂ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਵਮਾਨ ਧਨ੍ਵਸਿ ਸੋਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ । ਨृਭਿਰ੍ਯਤੋ ਵਿ ਨੀਯਸੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਨੂੰ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਨृਮਾਦਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਚਰ੍षਣੀਸਹੇ । ਸਸ੍ਨਿਰ੍ਯੋ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯਃ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦੋ ਯਦਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਿਧਾਵਸਿ । ਅਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮ੍ਨੇ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਛਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮੋਕ੍ਥੇਭਿਰਨੁਮਾਦ੍ਯਃ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕੋ ਅਦ੍ਭੁਤਃ
ਵਹਿ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ; ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜੋਬਾ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੋਮਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵਃ । ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਚੋੜੇ ਮੱਧੂ ਨੂੰ; ਦੇਵਤਾਈ, ਵੀਰ, ਬੁਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੀਤਯੇ ਹਰੇ । ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋ ਵਾਯਵੇ ਮਦਃ
ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਹਿ, ਤੇਰਾ ਮੌਜ ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਧਿਯਾ ਹਿਤੋऽਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਧਰ੍ਮਣਾ ਵਾਯੁਮਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਵਿੱਚ ਵਸ।
ਸਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਵृषਾ ਕਵਿਰ੍ਯੋਨਾਵਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਪੁਨਾਨੋ ਯਾਤਿ ਹਰ੍ਯਤਃ । ਯਤ੍ਰਾਮृਤਾਸ ਆਸਤੇ
ਉਹ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਅਰੁषੋ ਜਨਯਨ੍ਗਿਰਃ ਸੋਮਃ ਪਵਤ ਆਯੁषਕ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਕਵਿਕ੍ਰਤੁਃ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਗੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਿਆਣਾ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਾ ਕਵੇ । ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਕਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੌਜ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ; ਤੂੰ ਅਰਕ ਦੇ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਾ ਹੈ।