ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋऽਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਇੰਦਵ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਵੱਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ।
ਜੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪਵਮਾਨ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਪਿਆਰਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪਵਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਃ । ਯੋਨਾਵृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਾਸਿष੍ਯਦਤ੍ਕਵਿਃ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾਵਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਾਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਾ ਯਦੀ ਸਬਨ੍ਧਵਃ ਪਞ੍ਚ ਵ੍ਰਾਤਾ ਅਪਸ੍ਯਵਃ । ਪਰਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਟੋਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਰਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਯਦੀ ਗੋਭਿਰ੍ਵਸਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਿਣਾਨੋ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਜਹਚ੍ਛਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨ੍ਵਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਂ ਜਿਘ੍ਨਤੇ ਯੁਜਾ
ਉਹ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਢੱਕਣ ਹਟਾ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀਦਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਪ੍ਤੀਭਿਰ੍ਯੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੋ ਨ ਮਾਮृਜੇ ਯੁਵਾ । ਗਾਃ ਕृਣ੍ਵਾਨੋ ਨ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਛਣਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿ ਸ਼੍ਰਿਤੀ ਤਿਰਸ਼੍ਚਤਾ ਗਵ੍ਯਾ ਜਿਗਾਤ੍ਯਣ੍ਵ੍ਯਾ । ਵਗ੍ਨੁਮਿਯਰ੍ਤਿ ਯਂ ਵਿਦੇ
ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੰਗ ਰਾਹ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸਮਗ੍ਮਤ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਰਿषਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਪृष੍ਠਾ ਗृਭ੍ਣਤ ਵਾਜਿਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਰ੍ਮृਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸੋਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਵਸੂਨਿ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਮਯੁਃ
ਸੋਮ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਆ।
ਏष ਧਿਯਾ ਯਾਤ੍ਯਣ੍ਵ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰੋ ਰਥੇਭਿਰਾਸ਼ੁਭਿਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿੱਘਾ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੱਭਣ ਲਈ।
ਏष ਪੁਰੂ ਧਿਯਾਯਤੇ ਬृਹਤੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਯਤ੍ਰਾਮृਤਾਸ ਆਸਤੇ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਵੱਡੀ ਦਿਵਤਾ ਲਈ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਹਿਤੋ ਵਿ ਨੀਯਤੇऽਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਵਤਾ ਪਥਾ । ਯਦੀ ਤੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਭੂਰ੍ਣਯਃ
ਇਹ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਪੱਥਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਦੋਧੁਵਚ੍ਛਿਸ਼ੀਤੇ ਯੂਥ੍ਯੋ ਵृषਾ । ਨृਮ੍ਣਾ ਦਧਾਨ ਓਜਸਾ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਹੀ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏष ਰੁਕ੍ਮਿਭਿਰੀਯਤੇ ਵਾਜੀ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਰਂਸ਼ੁਭਿਃ । ਪਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਭਵਨ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਸੂਨਿ ਪਿਬ੍ਦਨਾ ਪਰੁषਾ ਯਯਿਵਾਁ ਅਤਿ । ਅਵ ਸ਼ਾਦੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਔਖੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਜ੍ਯਮੁਪ ਦ੍ਰੋਣੇष੍ਵਾਯਵਃ । ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਣਂ ਮਹੀਰਿषਃ
ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਨਾਜ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਧੀਤਯਃ । ਸ੍ਵਾਯੁਧਂ ਮਦਿਨ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਵਿਚਾਰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਸੋਤਾਰ ਓਣ੍ਯੋ ਰਸਂ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯੇ । ਸਰ੍ਗੋ ਨ ਤਕ੍ਤ੍ਯੇਤਸ਼ਃ
ਕੁਸ਼ਲ ਮਰਦਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਰਸ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਥ੍ਯਮਪੋ ਵਸਾਨਮਨ੍ਧਸਾ । ਗੋषਾਮਣ੍ਵੇषੁ ਸਸ਼੍ਚਿਮ
ਕੁਸ਼ਲ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਅਨਪ੍ਤਮਪ੍ਸੁ ਦੁष੍ਟਰਂ ਸੋਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਸृਜ । ਪੁਨੀਹੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖਾ ਤੇ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਸ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਛਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡੋ; ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਪੁਨਾਨਸ੍ਯ ਚੇਤਸਾ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਧਸ੍ਥਮਾਸਦਤ੍
ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਛਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਨਮੋਭਿਰਿਨ੍ਦਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਮਹੇ ਭਰਾਯ ਕਾਰਿਣਃ
ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਵਹੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਲਈ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ।
ਪੁਨਾਨੋ ਰੂਪੇ ਅਵ੍ਯਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰ੍षਨ੍ਨਭਿ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਗੋषੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।
ਦਿਵੋ ਨ ਸਾਨੁ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਧਾਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੇਧਸਃ । ਵृਥਾ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ, ਮਰਦਨ ਕੀਤੇ ਰਸ ਦੀ, ਸੋਮਾ ਛਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਸੋਮ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਨਾ ਪੁਨਾਨ ਆਯੁषੁ । ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰਂ ਵਿ ਧਾਵਸਿ
ਤੂੰ, ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨੇਨੇਵ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਰ੍ਣਯਃ । ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਾਸ਼ਵਃ
ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਵਹਿ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਵਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਿ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਵृष੍ਟਯਃ ਪृਥਿਵੀਮਿਵ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਾਸੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਦਨ ਕੀਤੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਚਲ ਪਏ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੂਰ੍ਮਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਃ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ । ਵਿਘ੍ਨਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਯੁਃ
ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ ਸੋਮਾ ਛਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਕਰਤਬ ਨਾਲ।