ਪ੍ਰ ਵਾਚਮਿਨ੍ਦੁਰਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ । ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਇੰਦੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਟਪਕਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਧੀਨਾਮਨ੍ਤਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਃ । ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਵਹਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਸ੍ਪਦਾ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਕਵਿਃ
ਸੋਮਾ, ਵਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਕਵੀ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਬੁਝ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।
ਆ ਪਵਮਾਨ ਧਾਰਯ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਵਾਭੁਵਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ।
ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਤ੍ਯਵਿਃ । ਵਾਯੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ।
ਪਵਮਾਨਮਵਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪ੍ਰਮਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ । ਸੁष੍ਵਾਣਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਗਾਇਕੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਸੋਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਜਸਃ । ਗृਣਾਨਾ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਸੋਮ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਵਸ੍ਵ ਬृਹਤੀਰਿषਃ । ਦ੍ਯੁਮਦਿਨ੍ਦੋ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਵੀ।
ਤੇ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਰਯਿਂ ਪਵਨ੍ਤਾਮਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਸੁਵਾਨਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਉਹ ਇੰਦਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ।
ਅਤ੍ਯਾ ਹਿਯਾਨਾ ਨ ਹੇਤृਭਿਰਸृਗ੍ਰਂ ਵਾਜਸਾਤਯੇ । ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾਸ਼ਵਃ
ਚਲਾਕ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋऽਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਇੰਦਵ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਵੱਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ।
ਜੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪਵਮਾਨ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਪਿਆਰਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪਵਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਃ । ਯੋਨਾਵृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਾਸਿष੍ਯਦਤ੍ਕਵਿਃ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾਵਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਾਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਾ ਯਦੀ ਸਬਨ੍ਧਵਃ ਪਞ੍ਚ ਵ੍ਰਾਤਾ ਅਪਸ੍ਯਵਃ । ਪਰਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਟੋਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਰਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਯਦੀ ਗੋਭਿਰ੍ਵਸਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਿਣਾਨੋ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਜਹਚ੍ਛਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨ੍ਵਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਂ ਜਿਘ੍ਨਤੇ ਯੁਜਾ
ਉਹ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਢੱਕਣ ਹਟਾ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀਦਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਪ੍ਤੀਭਿਰ੍ਯੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੋ ਨ ਮਾਮृਜੇ ਯੁਵਾ । ਗਾਃ ਕृਣ੍ਵਾਨੋ ਨ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਛਣਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿ ਸ਼੍ਰਿਤੀ ਤਿਰਸ਼੍ਚਤਾ ਗਵ੍ਯਾ ਜਿਗਾਤ੍ਯਣ੍ਵ੍ਯਾ । ਵਗ੍ਨੁਮਿਯਰ੍ਤਿ ਯਂ ਵਿਦੇ
ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੰਗ ਰਾਹ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸਮਗ੍ਮਤ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਰਿषਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਪृष੍ਠਾ ਗृਭ੍ਣਤ ਵਾਜਿਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਮਰ੍ਮृਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸੋਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ । ਵਸੂਨਿ ਯਾਹ੍ਯਸ੍ਮਯੁਃ
ਸੋਮ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਆ।
ਏष ਧਿਯਾ ਯਾਤ੍ਯਣ੍ਵ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰੋ ਰਥੇਭਿਰਾਸ਼ੁਭਿਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿੱਘਾ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੱਭਣ ਲਈ।
ਏष ਪੁਰੂ ਧਿਯਾਯਤੇ ਬृਹਤੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਯਤ੍ਰਾਮृਤਾਸ ਆਸਤੇ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਵੱਡੀ ਦਿਵਤਾ ਲਈ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਹਿਤੋ ਵਿ ਨੀਯਤੇऽਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਵਤਾ ਪਥਾ । ਯਦੀ ਤੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਭੂਰ੍ਣਯਃ
ਇਹ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਪੱਥਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏष ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਦੋਧੁਵਚ੍ਛਿਸ਼ੀਤੇ ਯੂਥ੍ਯੋ ਵृषਾ । ਨृਮ੍ਣਾ ਦਧਾਨ ਓਜਸਾ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਹੀ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏष ਰੁਕ੍ਮਿਭਿਰੀਯਤੇ ਵਾਜੀ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਰਂਸ਼ੁਭਿਃ । ਪਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਭਵਨ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਸੂਨਿ ਪਿਬ੍ਦਨਾ ਪਰੁषਾ ਯਯਿਵਾਁ ਅਤਿ । ਅਵ ਸ਼ਾਦੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਔਖੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਜ੍ਯਮੁਪ ਦ੍ਰੋਣੇष੍ਵਾਯਵਃ । ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਣਂ ਮਹੀਰਿषਃ
ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਨਾਜ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਧੀਤਯਃ । ਸ੍ਵਾਯੁਧਂ ਮਦਿਨ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਵਿਚਾਰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਸੋਤਾਰ ਓਣ੍ਯੋ ਰਸਂ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯੇ । ਸਰ੍ਗੋ ਨ ਤਕ੍ਤ੍ਯੇਤਸ਼ਃ
ਕੁਸ਼ਲ ਮਰਦਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਰਸ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ।