ਹਸ੍ਤਚ੍ਯੁਤੇਭਿਰਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਪੁਨੀਤਨ । ਮਧਾਵਾ ਧਾਵਤਾ ਮਧੁ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ।
ਨਮਸੇਦੁਪ ਸੀਦਤ ਦਧ੍ਨੇਦਭਿ ਸ਼੍ਰੀਣੀਤਨ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦਧਾਤਨ
ਨਮ ਸਕੋ, ਨੇੜੇ ਬੈਠੋ, ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਬੂੰਦ ਰੱਖੋ।
ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਸ਼ਂ ਗਵੇ । ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਨੁਕਾਮਕृਤ੍
ਸੋਮਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਗਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਹ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਮਦਾਯ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ । ਮਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨਸਸ੍ਪਤਿਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਲਈ ਵਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਮਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਸੋਮ ਰਿਰੀਹਿ ਨਃ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨੋ ਯੁਜਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ।
ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਸੁਤਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦੁ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਵਹ ਗਏ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਸੱਚ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਨੂषਤ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਮਾਤਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਮਦਚ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸਾਦਨੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ । ਸੋਮੋ ਗੌਰੀ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਹਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਿਵੋ ਨਾਭਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕਵਿਃ
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ, ਸੋਮਾ, ਬੁਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇष੍ਵਾਁ ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਹਿਤਃ । ਤਮਿਨ੍ਦੁਃ ਪਰਿ षਸ੍ਵਜੇ
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵਾਚਮਿਨ੍ਦੁਰਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ । ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਇੰਦੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਟਪਕਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਧੀਨਾਮਨ੍ਤਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਃ । ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਵਹਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਸ੍ਪਦਾ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਕਵਿਃ
ਸੋਮਾ, ਵਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਕਵੀ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਬੁਝ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।
ਆ ਪਵਮਾਨ ਧਾਰਯ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਵਾਭੁਵਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ।
ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਤ੍ਯਵਿਃ । ਵਾਯੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ।
ਪਵਮਾਨਮਵਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪ੍ਰਮਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ । ਸੁष੍ਵਾਣਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਗਾਇਕੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਸੋਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਜਸਃ । ਗृਣਾਨਾ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਸੋਮ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਵਸ੍ਵ ਬृਹਤੀਰਿषਃ । ਦ੍ਯੁਮਦਿਨ੍ਦੋ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਵੀ।
ਤੇ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਰਯਿਂ ਪਵਨ੍ਤਾਮਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਸੁਵਾਨਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਉਹ ਇੰਦਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ।
ਅਤ੍ਯਾ ਹਿਯਾਨਾ ਨ ਹੇਤृਭਿਰਸृਗ੍ਰਂ ਵਾਜਸਾਤਯੇ । ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾਸ਼ਵਃ
ਚਲਾਕ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋऽਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ । ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਇੰਦਵ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਵੱਲ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ।
ਜੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪਵਮਾਨ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਪਿਆਰਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪਵਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਃ । ਯੋਨਾਵृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਾਸਿष੍ਯਦਤ੍ਕਵਿਃ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾਵਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਾਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਾ ਯਦੀ ਸਬਨ੍ਧਵਃ ਪਞ੍ਚ ਵ੍ਰਾਤਾ ਅਪਸ੍ਯਵਃ । ਪਰਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਟੋਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਪਥਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣੋ ਰਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਯਦੀ ਗੋਭਿਰ੍ਵਸਾਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਿਣਾਨੋ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਜਹਚ੍ਛਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਨ੍ਵਾ । ਅਤ੍ਰਾ ਸਂ ਜਿਘ੍ਨਤੇ ਯੁਜਾ
ਉਹ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਢੱਕਣ ਹਟਾ ਕੇ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋੜੀਦਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਪ੍ਤੀਭਿਰ੍ਯੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੋ ਨ ਮਾਮृਜੇ ਯੁਵਾ । ਗਾਃ ਕृਣ੍ਵਾਨੋ ਨ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਉਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੀ ਛਣਨੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿ ਸ਼੍ਰਿਤੀ ਤਿਰਸ਼੍ਚਤਾ ਗਵ੍ਯਾ ਜਿਗਾਤ੍ਯਣ੍ਵ੍ਯਾ । ਵਗ੍ਨੁਮਿਯਰ੍ਤਿ ਯਂ ਵਿਦੇ
ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੰਗ ਰਾਹ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਃ ਸਮਗ੍ਮਤ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਰਿषਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਪृष੍ਠਾ ਗृਭ੍ਣਤ ਵਾਜਿਨਃ
ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।