ਪਰਿ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਾਯ ਬਰ੍ਹਣਾ ਗਿਰਾ । ਸੁਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਧਾਰਯਾ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਧਾਰਾ ਬਣ ਕੇ।
ਆਪਾਨਾਸੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਜਨਨ੍ਤ ਉषਸੋ ਭਗਮ੍ । ਸੂਰਾ ਅਣ੍ਵਂ ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ
ਚਾਨਣ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਹ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾ ऋਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ । ਵृष੍ਣੋ ਹਰਸ ਆਯਵਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਲਾਕ ਦੇ ਚੈਨਲ, ਕਵੀ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਸਮੀਚੀਨਾਸ ਆਸਤੇ ਹੋਤਾਰਃ ਸਪ੍ਤਜਾਮਯਃ । ਪਦਮੇਕਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ
ਸੱਤ ਹੋਤਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕੱਠੇ, ਇਕ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭਾ ਨਾਭਿਂ ਨ ਆ ਦਦੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਚਾ । ਕਵੇਰਪਤ੍ਯਮਾ ਦੁਹੇ
ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ; ਅੱਖ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਸ੍ਪਦਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਗੁਹਾ ਹਿਤਮ੍ । ਸੂਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ।
ਉਪਾਸ੍ਮੈ ਗਾਯਤਾ ਨਰਃ ਪਵਮਾਨਾਯੇਨ੍ਦਵੇ । ਅਭਿ ਦੇਵਾਁ ਇਯਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਹੇ ਲੋਕੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦੁ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਓ; ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਤੇ ਮਧੁਨਾ ਪਯੋऽਥਰ੍ਵਾਣੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯੁਃ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਾਯ ਦੇਵਯੁ
ਅਥਰਵਣਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸ਼ਂ ਗਵੇ ਸ਼ਂ ਜਨਾਯ ਸ਼ਮਰ੍ਵਤੇ । ਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਨੋषਧੀਭ੍ਯਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੂੰ ਵਹ, ਗਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ।
ਬਭ੍ਰਵੇ ਨੁ ਸ੍ਵਤਵਸੇऽਰੁਣਾਯ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ੇ । ਸੋਮਾਯ ਗਾਥਮਰ੍ਚਤ
ਹੁਣ ਉਸ ਭੂਰੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਹਸ੍ਤਚ੍ਯੁਤੇਭਿਰਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਪੁਨੀਤਨ । ਮਧਾਵਾ ਧਾਵਤਾ ਮਧੁ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ।
ਨਮਸੇਦੁਪ ਸੀਦਤ ਦਧ੍ਨੇਦਭਿ ਸ਼੍ਰੀਣੀਤਨ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦਧਾਤਨ
ਨਮ ਸਕੋ, ਨੇੜੇ ਬੈਠੋ, ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਬੂੰਦ ਰੱਖੋ।
ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਸ਼ਂ ਗਵੇ । ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਨੁਕਾਮਕृਤ੍
ਸੋਮਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਗਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਹ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਮਦਾਯ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ । ਮਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨਸਸ੍ਪਤਿਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਲਈ ਵਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਮਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਸੋਮ ਰਿਰੀਹਿ ਨਃ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨੋ ਯੁਜਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ।
ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਸੁਤਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦੁ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਵਹ ਗਏ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਸੱਚ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਨੂषਤ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਮਾਤਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਮਦਚ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸਾਦਨੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ । ਸੋਮੋ ਗੌਰੀ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਹਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਿਵੋ ਨਾਭਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕਵਿਃ
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ, ਸੋਮਾ, ਬੁਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇष੍ਵਾਁ ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਹਿਤਃ । ਤਮਿਨ੍ਦੁਃ ਪਰਿ षਸ੍ਵਜੇ
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵਾਚਮਿਨ੍ਦੁਰਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ । ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਇੰਦੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਬੋਲੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਟਪਕਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਧੀਨਾਮਨ੍ਤਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਃ । ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਵਹਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਸ੍ਪਦਾ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਕਵਿਃ
ਸੋਮਾ, ਵਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਕਵੀ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਬੁਝ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।
ਆ ਪਵਮਾਨ ਧਾਰਯ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ । ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਵਾਭੁਵਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ।
ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਤ੍ਯਵਿਃ । ਵਾਯੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੋਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲਈ।
ਪਵਮਾਨਮਵਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪ੍ਰਮਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ । ਸੁष੍ਵਾਣਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਗਾਇਕੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਸੋਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਜਸਃ । ਗृਣਾਨਾ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਸੋਮ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਵਸ੍ਵ ਬृਹਤੀਰਿषਃ । ਦ੍ਯੁਮਦਿਨ੍ਦੋ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਓ ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦੁ, ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਵੀ।
ਤੇ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਰਯਿਂ ਪਵਨ੍ਤਾਮਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਸੁਵਾਨਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਉਹ ਇੰਦਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਹਾਦਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ।
ਅਤ੍ਯਾ ਹਿਯਾਨਾ ਨ ਹੇਤृਭਿਰਸृਗ੍ਰਂ ਵਾਜਸਾਤਯੇ । ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾਸ਼ਵਃ
ਚਲਾਕ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਟੱਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।