ਸ ਸੂਨੁਰ੍ਮਾਤਰਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਜਾਤੋ ਜਾਤੇ ਅਰੋਚਯਤ੍ । ਮਹਾਨ੍ਮਹੀ ऋਤਾਵृਧਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਵੱਡਾ, ਅਤੇ ਕੌਸਮਿਕ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ।
ਸ ਸਪ੍ਤ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤੋ ਨਦ੍ਯੋ ਅਜਿਨ੍ਵਦਦ੍ਰੁਹਃ । ਯਾ ਏਕਮਕ੍ਸ਼ਿ ਵਾਵृਧੁਃ
ਉਹ, ਸੱਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾ ਅਭਿ ਸਨ੍ਤਮਸ੍ਤृਤਂ ਮਹੇ ਯੁਵਾਨਮਾ ਦਧੁਃ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲਈ, ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਤੇ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਹੇਠ ਰੱਖਿਆ।
ਅਭਿ ਵਹ੍ਨਿਰਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾਵਹਿਃ । ਕ੍ਰਿਵਿਰ੍ਦੇਵੀਰਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਅਮਰ ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਹੁਨਰਮੰਦ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਅਵਾ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਨਃ ਪੁਮਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਸੋਮ ਯੋਧ੍ਯਾ । ਤਾਨਿ ਪੁਨਾਨ ਜਙ੍ਘਨਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹਨੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨੂ ਨਵ੍ਯਸੇ ਨਵੀਯਸੇ ਸੂਕ੍ਤਾਯ ਸਾਧਯਾ ਪਥਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਦ੍ਰੋਚਯਾ ਰੁਚਃ
ਹੁਣ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਭਜਨ ਲਈ, ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਕਰ; ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਦੇ।
ਪਵਮਾਨ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਰਾਸਿ ਵੀਰਵਤ੍ । ਸਨਾ ਮੇਧਾਂ ਸਨਾ ਸ੍ਵਃ
ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਸਦੀਵੀ ਸਮਝ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਚਾਨਣ ਦੇ।
ਪ੍ਰ ਸ੍ਵਾਨਾਸੋ ਰਥਾ ਇਵਾਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ । ਸੋਮਾਸੋ ਰਾਯੇ ਅਕ੍ਰਮੁਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਹਿਨ੍ਵਾਨਾਸੋ ਰਥਾ ਇਵ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਭਰਾਸਃ ਕਾਰਿਣਾਮਿਵ
ਚਲਾਏ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਕਰਤਾਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜਾਨੋ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸੋਮਾਸੋ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜਤੇ । ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਸਪ੍ਤ ਧਾਤृਭਿਃ
ਸੋਮਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤਰੀਫ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਯਜਨ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਵਿਵਸਥਾਪਕਾਂ ਨਾਲ।
ਪਰਿ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਾਯ ਬਰ੍ਹਣਾ ਗਿਰਾ । ਸੁਤਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਧਾਰਯਾ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਧਾਰਾ ਬਣ ਕੇ।
ਆਪਾਨਾਸੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਜਨਨ੍ਤ ਉषਸੋ ਭਗਮ੍ । ਸੂਰਾ ਅਣ੍ਵਂ ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ
ਚਾਨਣ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਹ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਪ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾ ऋਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ । ਵृष੍ਣੋ ਹਰਸ ਆਯਵਃ
ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਲਾਕ ਦੇ ਚੈਨਲ, ਕਵੀ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਸਮੀਚੀਨਾਸ ਆਸਤੇ ਹੋਤਾਰਃ ਸਪ੍ਤਜਾਮਯਃ । ਪਦਮੇਕਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ
ਸੱਤ ਹੋਤਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਕੱਠੇ, ਇਕ ਰਾਹ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭਾ ਨਾਭਿਂ ਨ ਆ ਦਦੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਚਾ । ਕਵੇਰਪਤ੍ਯਮਾ ਦੁਹੇ
ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ; ਅੱਖ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਕੱਢਦੀ ਹੈ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਸ੍ਪਦਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਗੁਹਾ ਹਿਤਮ੍ । ਸੂਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ।
ਉਪਾਸ੍ਮੈ ਗਾਯਤਾ ਨਰਃ ਪਵਮਾਨਾਯੇਨ੍ਦਵੇ । ਅਭਿ ਦੇਵਾਁ ਇਯਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਹੇ ਲੋਕੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦੁ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਓ; ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਤੇ ਮਧੁਨਾ ਪਯੋऽਥਰ੍ਵਾਣੋ ਅਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯੁਃ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਾਯ ਦੇਵਯੁ
ਅਥਰਵਣਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸ਼ਂ ਗਵੇ ਸ਼ਂ ਜਨਾਯ ਸ਼ਮਰ੍ਵਤੇ । ਸ਼ਂ ਰਾਜਨ੍ਨੋषਧੀਭ੍ਯਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੂੰ ਵਹ, ਗਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਲਿਆ।
ਬਭ੍ਰਵੇ ਨੁ ਸ੍ਵਤਵਸੇऽਰੁਣਾਯ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ੇ । ਸੋਮਾਯ ਗਾਥਮਰ੍ਚਤ
ਹੁਣ ਉਸ ਭੂਰੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਹਸ੍ਤਚ੍ਯੁਤੇਭਿਰਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਪੁਨੀਤਨ । ਮਧਾਵਾ ਧਾਵਤਾ ਮਧੁ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ।
ਨਮਸੇਦੁਪ ਸੀਦਤ ਦਧ੍ਨੇਦਭਿ ਸ਼੍ਰੀਣੀਤਨ । ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦਧਾਤਨ
ਨਮ ਸਕੋ, ਨੇੜੇ ਬੈਠੋ, ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਬੂੰਦ ਰੱਖੋ।
ਅਮਿਤ੍ਰਹਾ ਵਿਚਰ੍षਣਿਃ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਸ਼ਂ ਗਵੇ । ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਨੁਕਾਮਕृਤ੍
ਸੋਮਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਗਾਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਹ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਮਦਾਯ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ । ਮਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਨਸਸ੍ਪਤਿਃ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਲਈ ਵਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨ, ਮਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਸੋਮ ਰਿਰੀਹਿ ਨਃ । ਇਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨੋ ਯੁਜਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ।
ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਸੁਤਾ ऋਤਸ੍ਯ ਸਾਦਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦੁ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਵਹ ਗਏ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਸੱਚ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਨੂषਤ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਮਾਤਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਮਦਚ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸਾਦਨੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ । ਸੋਮੋ ਗੌਰੀ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਹਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਿਵੋ ਨਾਭਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕਵਿਃ
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ, ਸੋਮਾ, ਬੁਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇष੍ਵਾਁ ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਹਿਤਃ । ਤਮਿਨ੍ਦੁਃ ਪਰਿ षਸ੍ਵਜੇ
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦੁ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੈ।