ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਤਿਃ ਪਵਮਾਨੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ । ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਵृषਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਜਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੋਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗੂੰਜਦਾ ਬਲਦ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨੂਨਪਾਤ੍ਪਵਮਾਨਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਰਾਰਜਤ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਈਲ਼ੇਨ੍ਯਃ ਪਵਮਾਨੋ ਰਯਿਰ੍ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ । ਮਧੋਰ੍ਧਾਰਾਭਿਰੋਜਸਾ
ਇਹ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਾਰਾ, ਧਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ, ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ।
ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਮੋਜਸਾ ਪਵਮਾਨ ਸ੍ਤृਣਨ੍ਹਰਿਃ । ਦੇਵੇषੁ ਦੇਵ ਈਯਤੇ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਉਦਾਤੈਰ੍ਜਿਹਤੇ ਬृਹਦ੍ਦ੍ਵਾਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਃ । ਪਵਮਾਨੇਨ ਸੁष੍ਟੁਤਾਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੀਆਂ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ, ਖੁਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ਿਲ੍ਪੇ ਬृਹਤੀ ਮਹੀ ਪਵਮਾਨੋ ਵृषਣ੍ਯਤਿ । ਨਕ੍ਤੋषਾਸਾ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤੇ
ਕਲਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਚਨਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਉਭਾ ਦੇਵਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹੋਤਾਰਾ ਦੈਵ੍ਯਾ ਹੁਵੇ । ਪਵਮਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृषਾ
ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਲਦ।
ਭਾਰਤੀ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਰਸ੍ਵਤੀਲ਼ਾ ਮਹੀ । ਇਮਂ ਨੋ ਯਜ੍ਞਮਾ ਗਮਨ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਃ ਸੁਪੇਸ਼ਸਃ
ਭਾਰਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਇਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਣ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਮਗ੍ਰਜਾਂ ਗੋਪਾਂ ਪੁਰੋਯਾਵਾਨਮਾ ਹੁਵੇ । ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृषਾ ਹਰਿਃ ਪਵਮਾਨਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਮੈਂ ਤਵਸ਼ਟਾਰ, ਪੁਰਾਣਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦੂ, ਇੰਦਰ, ਬਲਦ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਂ ਪਵਮਾਨ ਮਧ੍ਵਾ ਸਮਙ੍ਗ੍ਧਿ ਧਾਰਯਾ । ਸਹਸ੍ਰਵਲ੍ਸ਼ਂ ਹਰਿਤਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍
ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਦ ਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ; ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ, ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾਕृਤਿਂ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯਾ ਗਤ । ਵਾਯੁਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਜੋषਸਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ: ਵਾਯੂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਸੋਮ ਧਾਰਯਾ ਵृषਾ ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਯੁਃ । ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇष੍ਵਸ੍ਮਯੁਃ
ਸੋਮਾ, ਮਿੱਠੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ; ਪਟਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਅਭਿ ਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਯਂ ਮਦਮਿਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਰ । ਅਭਿ ਵਾਜਿਨੋ ਅਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਮਦ ਮਾਣਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਹੋ, ਬੂੰਦਾਂ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ; ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਾਂ ਵੱਲ।
ਅਭਿ ਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਮਦਂ ਸੁਵਾਨੋ ਅਰ੍ष ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ । ਅਭਿ ਵਾਜਮੁਤ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ, ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਵਹੋ; ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵੱਲ।
ਅਨੁ ਦ੍ਰਪ੍ਸਾਸ ਇਨ੍ਦਵ ਆਪੋ ਨ ਪ੍ਰਵਤਾਸਰਨ੍ । ਪੁਨਾਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਸ਼ਤ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੂੰਦਾਂ, ਇੰਦੂ, ਵਹਿ ਗਈਆਂ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਯਮਤ੍ਯਮਿਵ ਵਾਜਿਨਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਯੋषਣੋ ਦਸ਼ । ਵਨੇ ਕ੍ਰੀਲ਼ਨ੍ਤਮਤ੍ਯਵਿਮ੍
ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ, ਜੋ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਸਾਫ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਂ ਗੋਭਿਰ੍ਵृषਣਂ ਰਸਂ ਮਦਾਯ ਦੇਵਵੀਤਯੇ । ਸੁਤਂ ਭਰਾਯ ਸਂ ਸृਜ
ਉਸ ਬਲਦ, ਰਸ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਦ ਮਾਣਣ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੇਟ ਲਈ ਛੱਡ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਯ ਧਾਰਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤੇ ਸੁਤਃ । ਪਯੋ ਯਦਸ੍ਯ ਪੀਪਯਤ੍
ਦੇਵਤਾ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਂਹ੍ਯਾ ਸੁष੍ਵਾਣਃ ਪਵਤੇ ਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਨਂ ਨਿ ਪਾਤਿ ਕਾਵ੍ਯਮ੍
ਯਜਨਾ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੁਖਦਾਈ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਵਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਯੁਰ੍ਮਦਂ ਮਦਿष੍ਠ ਵੀਤਯੇ । ਗੁਹਾ ਚਿਦ੍ਦਧਿषੇ ਗਿਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਲਿਆ; ਇ'en ਗੁਪਤ ਵੀ, ਤੂੰ ਗੀਤਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਪਥਾ ਧਰ੍ਮਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਵਿਦਾਨਾ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨਮ੍
ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੋੜਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਧਾਰਾ ਮਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਮਹੀਰਪੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ । ਹਵਿਰ੍ਹਵਿष੍षੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ
ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਧਾਰ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਯੁਜੋ ਵਾਚੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਵृषਾਵ ਚਕ੍ਰਦਦ੍ਵਨੇ । ਸਦ੍ਮਾਭਿ ਸਤ੍ਯੋ ਅਧ੍ਵਰਃ
ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ, ਭਗਤ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਯਜਨ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿ ਯਤ੍ਕਾਵ੍ਯਾ ਕਵਿਰ੍ਨृਮ੍ਣਾ ਵਸਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਜੀ ਸਿषਾਸਤਿ
ਜਦੋਂ ਕਵੀ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਮਾਨੋ ਅਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਵਿਸ਼ੋ ਰਾਜੇਵ ਸੀਦਤਿ । ਯਦੀਮृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ
ਪਵਮਾਨਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਰਿਰ੍ਵਨੇषੁ ਸੀਦਤਿ । ਰੇਭੋ ਵਨੁष੍ਯਤੇ ਮਤੀ
ਪਿਆਰਾ ਪੀਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਾਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਾਕਂ ਮਦੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਰਣਾ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਭਗਂ ਮਧ੍ਵਃ ਪਵਨ੍ਤ ਊਰ੍ਮਯਃ । ਵਿਦਾਨਾ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਮਭਿਃ
ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਭਾਗ ਲਈ, ਮਿੱਠੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਰੋਦਸੀ ਰਯਿਂ ਮਧ੍ਵੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਤਯੇ । ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਸੂਨਿ ਸਂ ਜਿਤਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ, ਮਿੱਠਾ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਨਿਧੀ ਦਿਓ।
ਏਤੇ ਸੋਮਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮਮਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਇਹ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।