ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਦਾਨਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਨਿ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰਗ੍ਨੇ ਗੁਹਾ ਗੁਹਂ ਗਾਃ
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਗਨਿ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਈਂ ਚਿਕੇਤ ਗੁਹਾ ਭਵਨ੍ਤਮਾ ਯਃ ਸਸਾਦ ਧਾਰਾਮृਤਸ੍ਯ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਵਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਧਾਰ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯੇ ਚृਤਨ੍ਤ੍ਯृਤਾ ਸਪਨ੍ਤ ਆਦਿਦ੍ਵਸੂਨਿ ਪ੍ਰ ਵਵਾਚਾਸ੍ਮੈ
ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਗੱਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਯੋ ਵੀਰੁਤ੍ਸੁ ਰੋਧਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵੋਤ ਪ੍ਰਜਾ ਉਤ ਪ੍ਰਸੂष੍ਵਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਪਾਂ ਦਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸਦ੍ਮੇਵ ਧੀਰਾਃ ਸਮ੍ਮਾਯ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਸਿਆਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਘਰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਘਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਨੁਪ ਸ੍ਥਾਦ੍ਦਿਵਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁ ਸ੍ਥਾਤੁਸ਼੍ਚਰਥਮਕ੍ਤੂਨ੍ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪਰਿ ਯਦੇषਾਮੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਭੁਵਦ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਕ੍ਰਤੁਂ ਜੁषਨ੍ਤ ਸ਼ੁष੍ਕਾਦ੍ਯਦ੍ਦੇਵ ਜੀਵੋ ਜਨਿष੍ਠਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਜਦ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਤ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਭਜਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਨਾਮ ऋਤਂ ਸਪਨ੍ਤੋ ਅਮृਤਮੇਵੈਃ
ਸਭ ਨੇ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੰਡਿਆ, ਸਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।
ऋਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਪਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਸਚ ਦੇ ਦੂਤ, ਸਚ ਦੀ ਸੋਚ, ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਬਣਾਏ।
ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਾਦ੍ਯੋ ਵਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਂ ਦਯਸ੍ਵ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਿਖਾਵੇਂ, ਹੇ ਸਿਆਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਹੋਤਾ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਮਨੋਰਪਤ੍ਯੇ ਸ ਚਿਨ੍ਨ੍ਵਾਸਾਂ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਉਹ ਹੀ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤ ਰੇਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤਨੂषੁ ਸਂ ਜਾਨਤ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੈਰਮੂਰਾਃ
ਵੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਬੀਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਜੁषਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੋषਨ੍ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਂ ਤੁਰਾਸਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਰਾਯ ਔਰ੍ਣੋਦ੍ਦੁਰਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਪੇਸ਼ ਨਾਕਂ ਸ੍ਤृਭਿਰ੍ਦਮੂਨਾਃ
ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਁ ਉषੋ ਨ ਜਾਰਃ ਪਪ੍ਰਾ ਸਮੀਚੀ ਦਿਵੋ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਃ
ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਜਾਤਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਬਭੂਥ ਭੁਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਨ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਵੇਧਾ ਅਦृਪ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਨੂਧਰ੍ਨ ਗੋਨਾਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮਾ ਪਿਤੂਨਾਮ੍
ਸਿਆਣਾ, ਨਿਰਭੁੱਖ ਅਗਨਿ, ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਜਨੇ ਨ ਸ਼ੇਵ ਆਹੂਰ੍ਯਃ ਸਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਰਣ੍ਵੋ ਦੁਰੋਣੇ
ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਸੱਦਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ, ਘਰ ਵਿਚ ਰਮਣੀਕ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਤੋ ਰਣ੍ਵੋ ਦੁਰੋਣੇ ਵਾਜੀ ਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ਼ੋ ਵਿ ਤਾਰੀਤ੍
ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ, ਰਾਜੀ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ।
ਵਿਸ਼ੋ ਯਦਹ੍ਵੇ ਨृਭਿਃ ਸਨੀਲ਼ਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਯਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ।
ਨਕਿष੍ਟ ਏਤਾ ਵ੍ਰਤਾ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਨृਭ੍ਯੋ ਯਦੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕਰ੍ਥ
ਕੋਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਬਣਾਈ।
ਤਤ੍ਤੁ ਤੇ ਦਂਸੋ ਯਦਹਨ੍ਸਮਾਨੈਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਵੇ ਰਪਾਂਸਿ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਉषੋ ਨ ਜਾਰੋ ਵਿਭਾਵੋਸ੍ਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾਤਰੂਪਸ਼੍ਚਿਕੇਤਦਸ੍ਮੈ
ਸਵੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਜਾਣਿਆ ਰੂਪ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਮਨਾ ਵਹਨ੍ਤੋ ਦੁਰੋ ਵ੍ਯृਣ੍ਵਨ੍ਨਵਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੀਕੇ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨੇਮ ਪੂਰ੍ਵੀਰਰ੍ਯੋ ਮਨੀषਾ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੁਸ਼ੋਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸ਼੍ਯਾਃ
ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੌ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆ ਦੈਵ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨਾ ਮਾਨੁषਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭੋ ਯੋ ਅਪਾਂ ਗਰ੍ਭੋ ਵਨਾਨਾਂ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਾਤਾਂ ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚਰਥਾਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਦਾ ਜਣਮ ਹੈ, ਜੋ ਖੜੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜਣਮ ਹੈ।
ਅਦ੍ਰੌ ਚਿਦਸ੍ਮਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੁਰੋਣੇ ਵਿਸ਼ਾਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵੋ ਅਮृਤਃ ਸ੍ਵਾਧੀਃ
ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਲੁਕਵੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਁ ਅਗ੍ਨੀ ਰਯੀਣਾਂ ਦਾਸ਼ਦ੍ਯੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਸੂਕ੍ਤੈਃ
ਅਗਨਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਲਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।