ਸ੍ਵਾਦਿੑष੍ਠਯਾ॒ ਮਦਿੑष੍ਠਯਾ॒ ਪਵੑਸ੍ਵ ਸੋਮ॒ ਧਾਰੑਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾੑਯ॒ ਪਾਤੑਵੇ ਸੁ॒ਤਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਰ॒ਕ੍ਸ਼ੋ॒ਹਾ ਵਿ॒ਸ਼੍ਵਚੑਰ੍षਣਿਰ॒ਭਿ ਯੋਨਿ॒ਮਯੋੑਹਤਮ੍! ਦ੍ਰੁਣਾੑ ਸਧਸ੍ਥਮਾਸਦਤ੍
ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਵਰਿਵੋਧਾਤਮੋ ਭਵ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਃ । ਪਰ੍षਿ ਰਾਧੋ ਮਘੋਨਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਦਾਤਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖਸ਼।
ਅਭ੍ਯਰ੍ष ਮਹਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੀਤਿਮਨ੍ਧਸਾ । ਅਭਿ ਵਾਜਮੁਤ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਵਹਿ, ਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਲਾ।
ਤ੍ਵਾਮਚ੍ਛਾ ਚਰਾਮਸਿ ਤਦਿਦਰ੍ਥਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਇਨ੍ਦੋ ਤ੍ਵੇ ਨ ਆਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇਸੀ ਲੋੜ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਆਸਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪੁਨਾਤਿ ਤੇ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤਂ ਸੋਮਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ । ਵਾਰੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਾ ਤਨਾ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਦਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਮੀਮਣ੍ਵੀਃ ਸਮਰ੍ਯ ਆ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤਿ ਯੋषਣੋ ਦਸ਼ । ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ
ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੈਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੀਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰੁਵੋ ਧਮਨ੍ਤਿ ਬਾਕੁਰਂ ਦृਤਿਮ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਵਾਰਣਂ ਮਧੁ
ਜੋ ਝੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਮਧੁਰ ਰਸ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੀਮਮਘ੍ਨ੍ਯਾ ਉਤ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਉਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਬੱਚੜੇ ਨੂੰ ਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ।
ਅਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦੇष੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ । ਸ਼ੂਰੋ ਮਘਾ ਚ ਮਂਹਤੇ
ਉਸਦੇ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਹਾਦਰ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਰਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸੋਮ ਰਂਹ੍ਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦੋ ਵृषਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਸੋਮ, ਰੱਬੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛਣਣ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ, ਸੁਹਾਵਣੇ! ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆ।
ਆ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਮਹਿ ਪ੍ਸਰੋ ਵृषੇਨ੍ਦੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਤ੍ਤਮਃ । ਆ ਯੋਨਿਂ ਧਰ੍ਣਸਿਃ ਸਦਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਸੋਮ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਗਾ; ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸ।
ਅਧੁਕ੍ਸ਼ਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਧੁ ਧਾਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੇਧਸਃ । ਅਪੋ ਵਸਿष੍ਟ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਮ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਕੱਢ ਲਿਆ; ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਰਨ੍ਵਾਪੋ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਯਦ੍ਗੋਭਿਰ੍ਵਾਸਯਿष੍ਯਸੇ
ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਅਪ੍ਸੁ ਮਾਮृਜੇ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭੋ ਧਰੁਣੋ ਦਿਵਃ । ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਸ੍ਮਯੁਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਥੰਭ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਸੋਮ ਛਣਣ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਾ ਹਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਸਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਰੋਚਤੇ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਗੂੰਜਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਇਕਠਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ ਓਜਸਾ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਅਪਸ੍ਯੁਵਃ । ਯਾਭਿਰ੍ਮਦਾਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸੇ
ਹੇ ਇੰਦੁ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਦਿੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੌਜ ਲਈ ਸਜਦਾ ਹੈਂ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯ ਉ ਲੋਕਕृਤ੍ਨੁਮੀਮਹੇ । ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੋ ਮਹੀਃ
ਤੇਰੀ ਮੌਜ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ; ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਿਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਯੁਰ੍ਮਧ੍ਵਃ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਁ ਇਵ
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲੀ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗੋषਾ ਇਨ੍ਦੋ ਨृषਾ ਅਸ੍ਯਸ਼੍ਵਸਾ ਵਾਜਸਾ ਉਤ । ਆਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦੁ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।
ਏष ਦੇਵੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਣਵੀਰਿਵ ਦੀਯਤਿ । ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਯਾਸਦਮ੍
ਇਹ ਅਮਰ ਰੱਬ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਿਆ ਹੈ।
ਏष ਦੇਵੋ ਵਿਪਾ ਕृਤੋऽਤਿ ਹ੍ਵਰਾਂਸਿ ਧਾਵਤਿ । ਪਵਮਾਨੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਰੱਬ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੰਗ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਏष ਦੇਵੋ ਵਿਪਨ੍ਯੁਭਿਃ ਪਵਮਾਨ ऋਤਾਯੁਭਿਃ । ਹਰਿਰ੍ਵਾਜਾਯ ਮृਜ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਰੱਬ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰੋ ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਤ੍ਵਭਿਃ । ਪਵਮਾਨਃ ਸਿषਾਸਤਿ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ।
ਏष ਦੇਵੋ ਰਥਰ੍ਯਤਿ ਪਵਮਾਨੋ ਦਸ਼ਸ੍ਯਤਿ । ਆਵਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਵਗ੍ਵਨੁਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਿਪ੍ਰੈਰਭਿष੍ਟੁਤੋऽਪੋ ਦੇਵੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ । ਦਧਦ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਦਿਵਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਤਿਰੋ ਰਜਾਂਸਿ ਧਾਰਯਾ । ਪਵਮਾਨਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ; ਗੂੰਜਦਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਏष ਦਿਵਂ ਵ੍ਯਾਸਰਤ੍ਤਿਰੋ ਰਜਾਂਸ੍ਯਸ੍ਪृਤਃ । ਪਵਮਾਨਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ, ਰੇਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ । ਹਰਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ
ਪੁਰਾਣੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਏष ਉ ਸ੍ਯ ਪੁਰੁਵ੍ਰਤੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਜਨਯਨ੍ਨਿषਃ । ਧਾਰਯਾ ਪਵਤੇ ਸੁਤਃ
ਕਈ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।