ਸ ਦृਲ਼੍ਹੇ ਚਿਦਭਿ ਤृਣਤ੍ਤਿ ਵਾਜਮਰ੍ਵਤਾ ਸ ਧਤ੍ਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਿ ਸ਼੍ਰਵਃ । ਤ੍ਵੇ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸਦਾ ਪੁਰੂਵਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਮਾਨਿ ਧੀਮਹਿ
ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਯਤੇ ਵਸੁ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਮਧੋਰ੍ਨ ਪਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੋਮਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਂਡੇ ਹਨ। ਉਸ ਅੱਗ ਲਈ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫਤਾਂ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਗੀਰ੍ਭੀ ਰਥ੍ਯਂ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਵਃ । ਉਭੇ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਦਸ੍ਮ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ ਪਰ੍षਿ ਰਾਧੋ ਮਘੋਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਦਾਤਾਰ, ਭਗਤ ਜਵਾਨ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੋਵੇਂ—ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ—ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਦਾਤਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਬਖਸ਼।
ਪ੍ਰ ਮਂਹਿष੍ਠਾਯ ਗਾਯਤ ऋਤਾਵ੍ਨੇ ਬृਹਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषੇ । ਉਪਸ੍ਤੁਤਾਸੋ ਅਗ੍ਨਯੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਵੱਡੇ, ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫਤ ਗਾਓ—ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਆ ਵਂਸਤੇ ਮਘਵਾ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ੍ਯਾਹੁਤਃ । ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਰ੍ਨਵੀਯਸ੍ਯਚ੍ਛਾ ਵਾਜੇਭਿਰਾਗਮਤ੍
ਦਾਤਾਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ।
ਪ੍ਰੇष੍ਠਮੁ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸ੍ਤੁਹ੍ਯਾਸਾਵਾਤਿਥਿਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਰਥਾਨਾਂ ਯਮਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ—ਅੱਗ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤਾ ਯੋ ਨਿਦਿਤਾ ਵੇਦਿਤਾ ਵਸ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਵਵਰ੍ਤਤਿ । ਦੁष੍ਟਰਾ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਣੇ ਨੋਰ੍ਮਯੋ ਧਿਯਾ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਤਃ
ਜੋ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹਨ।
ਮਾ ਨੋ ਹृਣੀਤਾਮਤਿਥਿਰ੍ਵਸੁਰਗ੍ਨਿਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਏषਃ । ਯਃ ਸੁਹੋਤਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ, ਦਾਤਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਿਫਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲਵੇ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੋ ਤੇ ਰਿषਨ੍ਯੇ ਅਚ੍ਛੋਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਵਸੋऽਗ੍ਨੇ ਕੇਭਿਸ਼੍ਚਿਦੇਵੈਃ । ਕੀਰਿਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਮੀਟ੍ਟੇ ਦੂਤ੍ਯਾਯ ਰਾਤਹਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਅੱਗ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਕ ਗਰੀਬ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਲੱਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਃ ਸੋਮਪੀਤਯੇ । ਸੋਭਰ੍ਯਾ ਉਪ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਣ ਆ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਸਿਫਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ੍ਵਾਦਿੑष੍ਠਯਾ॒ ਮਦਿੑष੍ਠਯਾ॒ ਪਵੑਸ੍ਵ ਸੋਮ॒ ਧਾਰੑਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾੑਯ॒ ਪਾਤੑਵੇ ਸੁ॒ਤਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਰ॒ਕ੍ਸ਼ੋ॒ਹਾ ਵਿ॒ਸ਼੍ਵਚੑਰ੍षਣਿਰ॒ਭਿ ਯੋਨਿ॒ਮਯੋੑਹਤਮ੍! ਦ੍ਰੁਣਾੑ ਸਧਸ੍ਥਮਾਸਦਤ੍
ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਵਰਿਵੋਧਾਤਮੋ ਭਵ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਃ । ਪਰ੍षਿ ਰਾਧੋ ਮਘੋਨਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਦਾਤਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖਸ਼।
ਅਭ੍ਯਰ੍ष ਮਹਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੀਤਿਮਨ੍ਧਸਾ । ਅਭਿ ਵਾਜਮੁਤ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਵਹਿ, ਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਲਾ।
ਤ੍ਵਾਮਚ੍ਛਾ ਚਰਾਮਸਿ ਤਦਿਦਰ੍ਥਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਇਨ੍ਦੋ ਤ੍ਵੇ ਨ ਆਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇਸੀ ਲੋੜ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਆਸਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪੁਨਾਤਿ ਤੇ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤਂ ਸੋਮਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ । ਵਾਰੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਾ ਤਨਾ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਦਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਮੀਮਣ੍ਵੀਃ ਸਮਰ੍ਯ ਆ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤਿ ਯੋषਣੋ ਦਸ਼ । ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ
ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੈਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੀਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰੁਵੋ ਧਮਨ੍ਤਿ ਬਾਕੁਰਂ ਦृਤਿਮ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਵਾਰਣਂ ਮਧੁ
ਜੋ ਝੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਮਧੁਰ ਰਸ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੀਮਮਘ੍ਨ੍ਯਾ ਉਤ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਉਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਬੱਚੜੇ ਨੂੰ ਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ।
ਅਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦੇष੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ । ਸ਼ੂਰੋ ਮਘਾ ਚ ਮਂਹਤੇ
ਉਸਦੇ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਹਾਦਰ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਰਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸੋਮ ਰਂਹ੍ਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦੋ ਵृषਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਸੋਮ, ਰੱਬੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛਣਣ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ, ਸੁਹਾਵਣੇ! ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆ।
ਆ ਵਚ੍ਯਸ੍ਵ ਮਹਿ ਪ੍ਸਰੋ ਵृषੇਨ੍ਦੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਵਤ੍ਤਮਃ । ਆ ਯੋਨਿਂ ਧਰ੍ਣਸਿਃ ਸਦਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਸੋਮ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਵਗਾ; ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸ।
ਅਧੁਕ੍ਸ਼ਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਧੁ ਧਾਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੇਧਸਃ । ਅਪੋ ਵਸਿष੍ਟ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਮ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਕੱਢ ਲਿਆ; ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਰਨ੍ਵਾਪੋ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਯਦ੍ਗੋਭਿਰ੍ਵਾਸਯਿष੍ਯਸੇ
ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਅਪ੍ਸੁ ਮਾਮृਜੇ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭੋ ਧਰੁਣੋ ਦਿਵਃ । ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਸ੍ਮਯੁਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਥੰਭ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਸੋਮ ਛਣਣ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵृषਾ ਹਰਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਸਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਰੋਚਤੇ
ਵੱਡਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਗੂੰਜਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਇਕਠਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ ਓਜਸਾ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਅਪਸ੍ਯੁਵਃ । ਯਾਭਿਰ੍ਮਦਾਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਸੇ
ਹੇ ਇੰਦੁ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਦਿੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੌਜ ਲਈ ਸਜਦਾ ਹੈਂ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯ ਉ ਲੋਕਕृਤ੍ਨੁਮੀਮਹੇ । ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੋ ਮਹੀਃ
ਤੇਰੀ ਮੌਜ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ; ਤੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਮਿਨ੍ਦਵਿਨ੍ਦ੍ਰਯੁਰ੍ਮਧ੍ਵਃ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਁ ਇਵ
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦੁ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲੀ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗੋषਾ ਇਨ੍ਦੋ ਨृषਾ ਅਸ੍ਯਸ਼੍ਵਸਾ ਵਾਜਸਾ ਉਤ । ਆਤ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦੁ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।