ਤਂ ਤ੍ਵਾਜਨਨ੍ਤ ਮਾਤਰਃ ਕਵਿਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਙ੍ਗਿਰਃ । ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਮਰ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਤ੍ਵਾ ਕਵੇऽਗ੍ਨੇ ਦੂਤਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਨਿ षੇਦਿਰੇ
ਅੱਗੇ, ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਤ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਅਸ੍ਤ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯਾ ਨ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨਨ੍ਵਤਿ । ਅਥੈਤਾਦृਗ੍ਭਰਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਕਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚਿਦਾ ਤੇ ਦਾਰੂਣਿ ਦਧ੍ਮਸਿ । ਤਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਅੱਗੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲੱਕੜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਨੌਜਵਾਨ।
ਯਦਤ੍ਤ੍ਯੁਪਜਿਹ੍ਵਿਕਾ ਯਦ੍ਵਮ੍ਰੋ ਅਤਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਤੇ ਘृਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਜਿਹਵਿਕਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚੀਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰਾ ਘਿਉ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਾਨੋ ਮਨਸਾ ਧਿਯਂ ਸਚੇਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਮੀਧੇ ਵਿਵਸ੍ਵਭਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਤੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਾਦਧੁਃ । ਉਪੋ षੁ ਜਾਤਮਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਮਗ੍ਨਿਂ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ; ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਅੱਗ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਦੈਵੋਦਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਅਨੁ ਮਾਤਰਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿ ਵਾਵृਤੇ ਤਸ੍ਥੌ ਨਾਕਸ੍ਯ ਸਾਨਵਿ
ਦੇਵੋਦਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵੱਲ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰੇਜਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਸ਼੍ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਸਾਂ ਮੇਧਸਾਤਾਵਿਵ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨਿਂ ਧੀਭਿਃ ਸਪਰ੍ਯਤ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਯਂ ਰਾਯੇ ਨਿਨੀषਸਿ ਮਰ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤੇ ਵਸੋ ਦਾਸ਼ਤ੍ । ਸ ਵੀਰਂ ਧਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਕ੍ਥਸ਼ਂਸਿਨਂ ਤ੍ਮਨਾ ਸਹਸ੍ਰਪੋषਿਣਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨੀਕਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦृਲ਼੍ਹੇ ਚਿਦਭਿ ਤृਣਤ੍ਤਿ ਵਾਜਮਰ੍ਵਤਾ ਸ ਧਤ੍ਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਿ ਸ਼੍ਰਵਃ । ਤ੍ਵੇ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸਦਾ ਪੁਰੂਵਸੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਮਾਨਿ ਧੀਮਹਿ
ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਦਾ ਨਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦਯਤੇ ਵਸੁ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਮਧੋਰ੍ਨ ਪਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੋਮਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਯੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਂਡੇ ਹਨ। ਉਸ ਅੱਗ ਲਈ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫਤਾਂ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਗੀਰ੍ਭੀ ਰਥ੍ਯਂ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਵਃ । ਉਭੇ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਦਸ੍ਮ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ ਪਰ੍षਿ ਰਾਧੋ ਮਘੋਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਦਾਤਾਰ, ਭਗਤ ਜਵਾਨ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੋਵੇਂ—ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ—ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਦਾਤਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਬਖਸ਼।
ਪ੍ਰ ਮਂਹਿष੍ਠਾਯ ਗਾਯਤ ऋਤਾਵ੍ਨੇ ਬृਹਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषੇ । ਉਪਸ੍ਤੁਤਾਸੋ ਅਗ੍ਨਯੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਵੱਡੇ, ਰੀਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫਤ ਗਾਓ—ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਆ ਵਂਸਤੇ ਮਘਵਾ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨ੍ਯਾਹੁਤਃ । ਕੁਵਿਨ੍ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਰ੍ਨਵੀਯਸ੍ਯਚ੍ਛਾ ਵਾਜੇਭਿਰਾਗਮਤ੍
ਦਾਤਾਰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਦੇ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ।
ਪ੍ਰੇष੍ਠਮੁ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸ੍ਤੁਹ੍ਯਾਸਾਵਾਤਿਥਿਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਰਥਾਨਾਂ ਯਮਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੋ—ਅੱਗ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦਿਤਾ ਯੋ ਨਿਦਿਤਾ ਵੇਦਿਤਾ ਵਸ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਵਵਰ੍ਤਤਿ । ਦੁष੍ਟਰਾ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਣੇ ਨੋਰ੍ਮਯੋ ਧਿਯਾ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਤਃ
ਜੋ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹਨ।
ਮਾ ਨੋ ਹृਣੀਤਾਮਤਿਥਿਰ੍ਵਸੁਰਗ੍ਨਿਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ ਏषਃ । ਯਃ ਸੁਹੋਤਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ, ਦਾਤਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਿਫਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਲਵੇ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮੋ ਤੇ ਰਿषਨ੍ਯੇ ਅਚ੍ਛੋਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਵਸੋऽਗ੍ਨੇ ਕੇਭਿਸ਼੍ਚਿਦੇਵੈਃ । ਕੀਰਿਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਮੀਟ੍ਟੇ ਦੂਤ੍ਯਾਯ ਰਾਤਹਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਅੱਗ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਕ ਗਰੀਬ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਲੱਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਃ ਸੋਮਪੀਤਯੇ । ਸੋਭਰ੍ਯਾ ਉਪ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਣ ਆ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਚੰਗੀ ਸਿਫਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ੍ਵਾਦਿੑष੍ਠਯਾ॒ ਮਦਿੑष੍ਠਯਾ॒ ਪਵੑਸ੍ਵ ਸੋਮ॒ ਧਾਰੑਯਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾੑਯ॒ ਪਾਤੑਵੇ ਸੁ॒ਤਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਰ॒ਕ੍ਸ਼ੋ॒ਹਾ ਵਿ॒ਸ਼੍ਵਚੑਰ੍षਣਿਰ॒ਭਿ ਯੋਨਿ॒ਮਯੋੑਹਤਮ੍! ਦ੍ਰੁਣਾੑ ਸਧਸ੍ਥਮਾਸਦਤ੍
ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਵਰਿਵੋਧਾਤਮੋ ਭਵ ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਃ । ਪਰ੍षਿ ਰਾਧੋ ਮਘੋਨਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਲ੍ਹਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਦਾਤਾਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖਸ਼।
ਅਭ੍ਯਰ੍ष ਮਹਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੀਤਿਮਨ੍ਧਸਾ । ਅਭਿ ਵਾਜਮੁਤ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਵਹਿ, ਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਲਾ।
ਤ੍ਵਾਮਚ੍ਛਾ ਚਰਾਮਸਿ ਤਦਿਦਰ੍ਥਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਇਨ੍ਦੋ ਤ੍ਵੇ ਨ ਆਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਇਸੀ ਲੋੜ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਆਸਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪੁਨਾਤਿ ਤੇ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤਂ ਸੋਮਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ । ਵਾਰੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਾ ਤਨਾ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਦਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਮੀਮਣ੍ਵੀਃ ਸਮਰ੍ਯ ਆ ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤਿ ਯੋषਣੋ ਦਸ਼ । ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ
ਦਸ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੈਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਦੂਰਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੀਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰੁਵੋ ਧਮਨ੍ਤਿ ਬਾਕੁਰਂ ਦृਤਿਮ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਵਾਰਣਂ ਮਧੁ
ਜੋ ਝੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਮਧੁਰ ਰਸ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੀਮਮਘ੍ਨ੍ਯਾ ਉਤ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ । ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਉਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਬੱਚੜੇ ਨੂੰ ਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਸੋਮ ਨੂੰ।
ਅਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਦੇष੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ । ਸ਼ੂਰੋ ਮਘਾ ਚ ਮਂਹਤੇ
ਉਸਦੇ ਮੌਜ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਹਾਦਰ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।