ਇਯਂ ਯਾ ਨੀਚ੍ਯਰ੍ਕਿਣੀ ਰੂਪਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਕृਤਾ । ਚਿਤ੍ਰੇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਯਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਬਾਹੁषੁ
ਇਹ ਜੋ ਥੱਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੱਸਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾ ਹ ਤਿਸ੍ਰੋ ਅਤ੍ਯਾਯਮੀਯੁਰ੍ਨ੍ਯਨ੍ਯਾ ਅਰ੍ਕਮਭਿਤੋ ਵਿਵਿਸ਼੍ਰੇ । ਬृਹਦ੍ਧ ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਨੇष੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਵਮਾਨੋ ਹਰਿਤ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਉਹ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੂਨਾਂ ਸ੍ਵਸਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਮਾ ਗਾਮਨਾਗਾਮਦਿਤਿਂ ਵਧਿष੍ਟ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ—ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ: ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਟ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਵਚੋਵਿਦਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ਤੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ਧੀਭਿਰੁਪਤਿष੍ਠਮਾਨਾਮ੍ । ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੇਯੁषੀਂ ਗਾਮਾ ਮਾਵृਕ੍ਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਭ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ—ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ਵਯੋ ਦਧਾਸਿ ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਕਵਿਰ੍ਗृਹਪਤਿਰ੍ਯੁਵਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ।
ਸ ਨ ਈਲ਼ਾਨਯਾ ਸਹ ਦੇਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਦੁਵਸ੍ਯੁਵਾ । ਚਿਕਿਦ੍ਵਿਭਾਨਵਾ ਵਹ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਜਾਣਨਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲੈ ਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਚੋਦਿष੍ਠੇਨ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ । ਅਭਿ ष੍ਮੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਔਰ੍ਵਭृਗੁਵਚ੍ਛੁਚਿਮਪ੍ਨਵਾਨਵਦਾ ਹੁਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਔਰਵ, ਭਰਗੁ, ਸ਼ੁਚਿ, ਅਪਨਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਹੁਵੇ ਵਾਤਸ੍ਵਨਂ ਕਵਿਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਕ੍ਰਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸਹਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਆ ਸਵਂ ਸਵਿਤੁਰ੍ਯਥਾ ਭਗਸ੍ਯੇਵ ਭੁਜਿਂ ਹੁਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਨਿਚੌੜ ਜਾਂ ਭਾਗਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਵृਧਨ੍ਤਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਪੁਰੂਤਮਮ੍ । ਅਚ੍ਛਾ ਨਪ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਵਤੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਜ ਵੱਲ।
ਅਯਂ ਯਥਾ ਨ ਆਭੁਵਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪੇਵ ਤਕ੍ਸ਼੍ਯਾ । ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਕਾਰੀਗਰ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਅਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਆ ਵਾਜੈਰੁਪ ਨੋ ਗਮਤ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਿਹ ਸ੍ਤੁਹਿ ਹੋਤॄਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਤਮਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਅੱਗ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੋ ਦਮੇष੍ਵਾ । ਦੀਦਾਯ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍ਤਮਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਚੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨ ਸਾਨਸਿਂ ਗृਣੀਹਿ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਯਾਤਯਜ੍ਜਨਮ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ, ਜੋ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਜਾਮਯੋ ਗਿਰੋ ਦੇਦਿਸ਼ਤੀਰ੍ਹਵਿष੍ਕृਤਃ । ਵਾਯੋਰਨੀਕੇ ਅਸ੍ਥਿਰਨ੍
ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਭੇਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਵਵृਤਂ ਬਰ੍ਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਸਂਦਿਨਮ੍ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿ ਦਧਾ ਪਦਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਪਦਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੋऽਨਾਧृष੍ਟਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਭਦ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਪਦृਕ੍
ਉਸ ਦਾਤਾਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਕਦਮ, ਜੋ ਅਜੈਤੂ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਘृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਭਿਸ੍ਤੇਪਾਨੋ ਦੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਆ ਦੇਵਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਘਿਉ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾਜਨਨ੍ਤ ਮਾਤਰਃ ਕਵਿਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਙ੍ਗਿਰਃ । ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮਾਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਮਰ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਤ੍ਵਾ ਕਵੇऽਗ੍ਨੇ ਦੂਤਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਨਿ षੇਦਿਰੇ
ਅੱਗੇ, ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਕਵੀ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਤ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਅਸ੍ਤ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯਾ ਨ ਸ੍ਵਧਿਤਿਰ੍ਵਨਨ੍ਵਤਿ । ਅਥੈਤਾਦृਗ੍ਭਰਾਮਿ ਤੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਕਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚਿਦਾ ਤੇ ਦਾਰੂਣਿ ਦਧ੍ਮਸਿ । ਤਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਅੱਗੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲੱਕੜ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਨੌਜਵਾਨ।
ਯਦਤ੍ਤ੍ਯੁਪਜਿਹ੍ਵਿਕਾ ਯਦ੍ਵਮ੍ਰੋ ਅਤਿਸਰ੍ਪਤਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਤੇ ਘृਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਜਿਹਵਿਕਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚੀਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰਾ ਘਿਉ ਹੋਵੇ।
ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਾਨੋ ਮਨਸਾ ਧਿਯਂ ਸਚੇਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਅਗ੍ਨਿਮੀਧੇ ਵਿਵਸ੍ਵਭਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਤੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਾਦਧੁਃ । ਉਪੋ षੁ ਜਾਤਮਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਮਗ੍ਨਿਂ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ; ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਅੱਗ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਦੈਵੋਦਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵਾਁ ਅਚ੍ਛਾ ਨ ਮਜ੍ਮਨਾ । ਅਨੁ ਮਾਤਰਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿ ਵਾਵृਤੇ ਤਸ੍ਥੌ ਨਾਕਸ੍ਯ ਸਾਨਵਿ
ਦੇਵੋਦਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵੱਲ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰੇਜਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਸ਼੍ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਤਃ । ਸਹਸ੍ਰਸਾਂ ਮੇਧਸਾਤਾਵਿਵ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨਿਂ ਧੀਭਿਃ ਸਪਰ੍ਯਤ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕ ਕੰਬਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਯਂ ਰਾਯੇ ਨਿਨੀषਸਿ ਮਰ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤੇ ਵਸੋ ਦਾਸ਼ਤ੍ । ਸ ਵੀਰਂ ਧਤ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਉਕ੍ਥਸ਼ਂਸਿਨਂ ਤ੍ਮਨਾ ਸਹਸ੍ਰਪੋषਿਣਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨੀਕਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।