ਪ੍ਰ ਯੋ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਜਿਰੋ ਦੂਤੋ ਅਦ੍ਰਵਤ੍ । ਅਯਃਸ਼ੀਰ੍षਾ ਮਦੇਰਘੁਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਦੂਤ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਰਸ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ।
ਨ ਯਃ ਸਮ੍ਪृਚ੍ਛੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਵੀਤਵੇ ਨ ਸਂਵਾਦਾਯ ਰਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਮृਤੇਰੁਰੁष੍ਯਤਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨ ਉਰੁष੍ਯਤਮ੍
ਜੋ ਨਾ ਪੁੱਛਦਾ, ਨਾ ਮੁੜ ਸੱਦਾ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ—ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਐਸੇ ਭੁੱਲਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ; ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਮ੍ਣੇ ਸਚਥ੍ਯਮृਤਾਵਸੋ । ਵਰੂਥ੍ਯਂ ਵਰੁਣੇ ਛਨ੍ਦ੍ਯਂ ਵਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸੁ ਗਾਯਤ
ਹੁਣ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸੱਚੀ ਤੇ ਯੋਗ ਭਜਨ ਗਾਓ; ਵਰੁਣ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾਓ।
ਤੇ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ ਅਰੁਣਂ ਜੇਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਵੇਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਿਸॄਣਾਮ੍ । ਤੇ ਧਾਮਾਨ੍ਯਮृਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਦਬ੍ਧਾ ਅਭਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਨਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਮਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਆ ਮੇ ਵਚਾਂਸ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਾਨਿ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾ । ਉਭਾ ਯਾਤਂ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਜੋषਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਹਨ, ਉਚੇਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ; ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਓ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਰਾਤਿਂ ਯਦ੍ਵਾਮਰਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਵਾਮਹੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਜਿਨੀਵਸੂ । ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਤਾਵਿਤਂ ਨਰਾ ਗृਣਾਨਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੀ ਹੋਮ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ, ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਵਾਯੋ ਯਾਹਿ ਸੁਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਉਪਰਿ ਸ਼੍ਰੀਣਾਨੋऽਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਵਾਯੂ, ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉਸ ਯਜਨ ਤੇ ਆਓ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ, ਉੱਤੇ, ਮੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵੇਤ੍ਯਧ੍ਵਰ੍ਯੁਃ ਪਥਿਭੀ ਰਜਿष੍ਠੈਃ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ । ਅਧਾ ਨਿਯੁਤ੍ਵ ਉਭਯਸ੍ਯ ਨਃ ਪਿਬ ਸ਼ੁਚਿਂ ਸੋਮਂ ਗਵਾਸ਼ਿਰਮ੍
ਅਧਵਰਯੂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਪੀਓ।
ਬਣ੍ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਬਲ਼ਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਮਹਸ੍ਤੇ ਸਤੋ ਮਹਿਮਾ ਪਨਸ੍ਯਤੇऽਦ੍ਧਾ ਦੇਵ ਮਹਾਁ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਬਲਵਾਨ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਬਟ੍ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਮਹ੍ਨਾ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਵਿਭੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰਦਾਭ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਮਾਣ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਵੱਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੈਂ।
ਇਯਂ ਯਾ ਨੀਚ੍ਯਰ੍ਕਿਣੀ ਰੂਪਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਕृਤਾ । ਚਿਤ੍ਰੇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਯਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਬਾਹੁषੁ
ਇਹ ਜੋ ਥੱਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੱਸਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾ ਹ ਤਿਸ੍ਰੋ ਅਤ੍ਯਾਯਮੀਯੁਰ੍ਨ੍ਯਨ੍ਯਾ ਅਰ੍ਕਮਭਿਤੋ ਵਿਵਿਸ਼੍ਰੇ । ਬृਹਦ੍ਧ ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਨੇष੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਵਮਾਨੋ ਹਰਿਤ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਉਹ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੂਨਾਂ ਸ੍ਵਸਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਮਾ ਗਾਮਨਾਗਾਮਦਿਤਿਂ ਵਧਿष੍ਟ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ—ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ: ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਟ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਵਚੋਵਿਦਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ਤੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ਧੀਭਿਰੁਪਤਿष੍ਠਮਾਨਾਮ੍ । ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੇਯੁषੀਂ ਗਾਮਾ ਮਾਵृਕ੍ਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਭ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ—ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ਵਯੋ ਦਧਾਸਿ ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਕਵਿਰ੍ਗृਹਪਤਿਰ੍ਯੁਵਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ।
ਸ ਨ ਈਲ਼ਾਨਯਾ ਸਹ ਦੇਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਦੁਵਸ੍ਯੁਵਾ । ਚਿਕਿਦ੍ਵਿਭਾਨਵਾ ਵਹ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਜਾਣਨਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲੈ ਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਚੋਦਿष੍ਠੇਨ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ । ਅਭਿ ष੍ਮੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਔਰ੍ਵਭृਗੁਵਚ੍ਛੁਚਿਮਪ੍ਨਵਾਨਵਦਾ ਹੁਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਔਰਵ, ਭਰਗੁ, ਸ਼ੁਚਿ, ਅਪਨਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਹੁਵੇ ਵਾਤਸ੍ਵਨਂ ਕਵਿਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਕ੍ਰਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸਹਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਆ ਸਵਂ ਸਵਿਤੁਰ੍ਯਥਾ ਭਗਸ੍ਯੇਵ ਭੁਜਿਂ ਹੁਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਨਿਚੌੜ ਜਾਂ ਭਾਗਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਵृਧਨ੍ਤਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਪੁਰੂਤਮਮ੍ । ਅਚ੍ਛਾ ਨਪ੍ਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਵਤੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ਜ ਵੱਲ।
ਅਯਂ ਯਥਾ ਨ ਆਭੁਵਤ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਰੂਪੇਵ ਤਕ੍ਸ਼੍ਯਾ । ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਕਾਰੀਗਰ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਅਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਪਤ੍ਯਤੇ । ਆ ਵਾਜੈਰੁਪ ਨੋ ਗਮਤ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ, ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਿਹ ਸ੍ਤੁਹਿ ਹੋਤॄਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਤਮਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਅੱਗ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੋ ਦਮੇष੍ਵਾ । ਦੀਦਾਯ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍ਤਮਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਚੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨ ਸਾਨਸਿਂ ਗृਣੀਹਿ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਯਾਤਯਜ੍ਜਨਮ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ, ਜੋ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਜਾਮਯੋ ਗਿਰੋ ਦੇਦਿਸ਼ਤੀਰ੍ਹਵਿष੍ਕृਤਃ । ਵਾਯੋਰਨੀਕੇ ਅਸ੍ਥਿਰਨ੍
ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ, ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਭੇਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਵਵृਤਂ ਬਰ੍ਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਸਂਦਿਨਮ੍ । ਆਪਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿ ਦਧਾ ਪਦਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਪਦਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੋऽਨਾਧृष੍ਟਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਭਦ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵੋਪਦृਕ੍
ਉਸ ਦਾਤਾਰ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਕਦਮ, ਜੋ ਅਜੈਤੂ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਹੈ, ਸੁਖਦਾਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਘृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਭਿਸ੍ਤੇਪਾਨੋ ਦੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਆ ਦੇਵਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਘਿਉ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।