ਆ ਯਨ੍ਮਾ ਵੇਨਾ ਅਰੁਹਨ੍ਨृਤਸ੍ਯਁ ਏਕਮਾਸੀਨਂ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ । ਮਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਹृਦ ਆ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਦਚਿਕ੍ਰਦਞ੍ਛਿਸ਼ੁਮਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯਃ
ਜਦੋਂ ਵੇਦਵਾਨ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਸੁਨੇਹਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤਾ ਤੇ ਸਵਨੇषੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾ ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਪਾਰਾਵਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰੁਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਸ੍ਵਪਾਵृਣੋਃ ਸ਼ਰਭਾਯ ऋषਿਬਨ੍ਧਵੇ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਵੇਲੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸ਼ਰਭਾ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰ ਨੂਨਂ ਧਾਵਤਾ ਪृਥਙ੍ਨੇਹ ਯੋ ਵੋ ਅਵਾਵਰੀਤ੍ । ਨਿ षੀਂ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮਣਿ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪੀਪਤਤ੍
ਹੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌੜੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਰੁਕਾਏ ਗਏ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨੋਜਵਾ ਅਯਮਾਨ ਆਯਸੀਮਤਰਤ੍ਪੁਰਮ੍ । ਦਿਵਂ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਗਤ੍ਵਾਯ ਸੋਮਂ ਵਜ੍ਰਿਣ ਆਭਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਸੋਮਾ ਲਿਆਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਃ ਸ਼ਯਤ ਉਦ੍ਨਾ ਵਜ੍ਰੋ ਅਭੀਵृਤਃ । ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਸਂਯਤਃ ਪੁਰਃਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾ ਬਲਿਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਜਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਉਤਥਾਨ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਾਗ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਵਿਚੇਤਨਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿषਸਾਦ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾ । ਚਤਸ੍ਰ ਊਰ੍ਜਂ ਦੁਦੁਹੇ ਪਯਾਂਸਿ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਬੋਲੀ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧੀਆਂ—ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਦੇਵੀਂ ਵਾਚਮਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਵਦਨ੍ਤਿ । ਸਾ ਨੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰੇषਮੂਰ੍ਜਂ ਦੁਹਾਨਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਾਗਸ੍ਮਾਨੁਪ ਸੁष੍ਟੁਤੈਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਲਾਹੀ ਬੋਲੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਜੀਵ ਉਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਤਾਕਤ ਦੁੱਧਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਦ੍ਯੌਰ੍ਦੇਹਿ ਲੋਕਂ ਵਜ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਕਭੇ । ਹਨਾਵ ਵृਤ੍ਰਂ ਰਿਣਚਾਵ ਸਿਨ੍ਧੂਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਵੇ ਵਿਸृष੍ਟਾਃ
ਦੋਸਤ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਵੱਡਾ ਕਦਮ ਪਾ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੀਏ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ; ਉਹ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ, ਵਗਣ।
ऋਧਗਿਤ੍ਥਾ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਮੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਯੋ ਨੂਨਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਭਿष੍ਟਯ ਆਚਕ੍ਰੇ ਹਵ੍ਯਦਾਤਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਹੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਿष੍ਠਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਉਰੁਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਰਾ ਰਾਜਾਨਾ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਤਾ ਬਾਹੁਤਾ ਨ ਦਂਸਨਾ ਰਥਰ੍ਯਤਃ ਸਾਕਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਕੂਮਤ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਰਾਜੇ, ਲੰਬੀ ਚਰਚਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ।
ਪ੍ਰ ਯੋ ਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਜਿਰੋ ਦੂਤੋ ਅਦ੍ਰਵਤ੍ । ਅਯਃਸ਼ੀਰ੍षਾ ਮਦੇਰਘੁਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਦੂਤ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਰਸ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ।
ਨ ਯਃ ਸਮ੍ਪृਚ੍ਛੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਵੀਤਵੇ ਨ ਸਂਵਾਦਾਯ ਰਮਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਸਮृਤੇਰੁਰੁष੍ਯਤਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨ ਉਰੁष੍ਯਤਮ੍
ਜੋ ਨਾ ਪੁੱਛਦਾ, ਨਾ ਮੁੜ ਸੱਦਾ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ—ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਐਸੇ ਭੁੱਲਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ; ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਪ੍ਰ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਯਮ੍ਣੇ ਸਚਥ੍ਯਮृਤਾਵਸੋ । ਵਰੂਥ੍ਯਂ ਵਰੁਣੇ ਛਨ੍ਦ੍ਯਂ ਵਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸੁ ਗਾਯਤ
ਹੁਣ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸੱਚੀ ਤੇ ਯੋਗ ਭਜਨ ਗਾਓ; ਵਰੁਣ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾਓ।
ਤੇ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ ਅਰੁਣਂ ਜੇਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਵੇਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਿਸॄਣਾਮ੍ । ਤੇ ਧਾਮਾਨ੍ਯਮृਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਦਬ੍ਧਾ ਅਭਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਧਨਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਮਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਆ ਮੇ ਵਚਾਂਸ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਾਨਿ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾ । ਉਭਾ ਯਾਤਂ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਜੋषਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਹਨ, ਉਚੇਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ; ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਓ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਕਬੂਲ ਕਰੋ।
ਰਾਤਿਂ ਯਦ੍ਵਾਮਰਕ੍ਸ਼ਸਂ ਹਵਾਮਹੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਜਿਨੀਵਸੂ । ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਤਾਵਿਤਂ ਨਰਾ ਗृਣਾਨਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੀ ਹੋਮ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ, ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਨੋ ਯਜ੍ਞਂ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਂ ਵਾਯੋ ਯਾਹਿ ਸੁਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਉਪਰਿ ਸ਼੍ਰੀਣਾਨੋऽਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਵਾਯੂ, ਚੰਗੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉਸ ਯਜਨ ਤੇ ਆਓ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ, ਉੱਤੇ, ਮੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਵੇਤ੍ਯਧ੍ਵਰ੍ਯੁਃ ਪਥਿਭੀ ਰਜਿष੍ਠੈਃ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਵੀਤਯੇ । ਅਧਾ ਨਿਯੁਤ੍ਵ ਉਭਯਸ੍ਯ ਨਃ ਪਿਬ ਸ਼ੁਚਿਂ ਸੋਮਂ ਗਵਾਸ਼ਿਰਮ੍
ਅਧਵਰਯੂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਪੀਓ।
ਬਣ੍ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਬਲ਼ਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਮਹਸ੍ਤੇ ਸਤੋ ਮਹਿਮਾ ਪਨਸ੍ਯਤੇऽਦ੍ਧਾ ਦੇਵ ਮਹਾਁ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਬਲਵਾਨ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ—ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਬਟ੍ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਮਹ੍ਨਾ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਵਿਭੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰਦਾਭ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਮਾਣ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਵੱਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਸੁਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੈਂ।
ਇਯਂ ਯਾ ਨੀਚ੍ਯਰ੍ਕਿਣੀ ਰੂਪਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾ ਕृਤਾ । ਚਿਤ੍ਰੇਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਯਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਦਸ਼ਸੁ ਬਾਹੁषੁ
ਇਹ ਜੋ ਥੱਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੱਸਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾ ਹ ਤਿਸ੍ਰੋ ਅਤ੍ਯਾਯਮੀਯੁਰ੍ਨ੍ਯਨ੍ਯਾ ਅਰ੍ਕਮਭਿਤੋ ਵਿਵਿਸ਼੍ਰੇ । ਬृਹਦ੍ਧ ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਨੇष੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਵਮਾਨੋ ਹਰਿਤ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਵੱਡਾ ਉਹ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਾਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੂਨਾਂ ਸ੍ਵਸਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਮਾ ਗਾਮਨਾਗਾਮਦਿਤਿਂ ਵਧਿष੍ਟ
ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ—ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ: ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਟ ਨਾ ਲੱਗੇ।
ਵਚੋਵਿਦਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ਤੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ਧੀਭਿਰੁਪਤਿष੍ਠਮਾਨਾਮ੍ । ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯੇਯੁषੀਂ ਗਾਮਾ ਮਾਵृਕ੍ਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਭ੍ਰਚੇਤਾਃ
ਜੋ ਬੋਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ—ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਬृਹਦ੍ਵਯੋ ਦਧਾਸਿ ਦੇਵ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਕਵਿਰ੍ਗृਹਪਤਿਰ੍ਯੁਵਾ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ।
ਸ ਨ ਈਲ਼ਾਨਯਾ ਸਹ ਦੇਵਾਁ ਅਗ੍ਨੇ ਦੁਵਸ੍ਯੁਵਾ । ਚਿਕਿਦ੍ਵਿਭਾਨਵਾ ਵਹ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੇਵਾ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਜਾਣਨਹਾਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲੈ ਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਚੋਦਿष੍ਠੇਨ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ । ਅਭਿ ष੍ਮੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਔਰ੍ਵਭृਗੁਵਚ੍ਛੁਚਿਮਪ੍ਨਵਾਨਵਦਾ ਹੁਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਔਰਵ, ਭਰਗੁ, ਸ਼ੁਚਿ, ਅਪਨਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।
ਹੁਵੇ ਵਾਤਸ੍ਵਨਂ ਕਵਿਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਕ੍ਰਨ੍ਦ੍ਯਂ ਸਹਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਰਜਨਯਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਆ ਸਵਂ ਸਵਿਤੁਰ੍ਯਥਾ ਭਗਸ੍ਯੇਵ ਭੁਜਿਂ ਹੁਵੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸਮੁਦ੍ਰਵਾਸਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਨਿਚੌੜ ਜਾਂ ਭਾਗਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।