ਅਭਿ ਹਿ ਸਤ੍ਯ ਸੋਮਪਾ ਉਭੇ ਬਭੂਥ ਰੋਦਸੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਚੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੋਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵੱਡਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍ਤਾ ਪੁਰਾਮਸਿ । ਹਨ੍ਤਾ ਦਸ੍ਯੋਰ੍ਮਨੋਰ੍ਵृਧਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦਾਸ੍ਯੂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਅਧਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣ ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਨ੍ਮਹਃ ਸਸृਜ੍ਮਹੇ । ਉਦੇਵ ਯਨ੍ਤ ਉਦਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ।
ਵਾਰ੍ਣ ਤ੍ਵਾ ਯਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ । ਵਾਵृਧ੍ਵਾਂਸਂ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਹਿਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਪੱਥਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧਦਾ ਹੈਂ।
ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਹਰੀ ਇषਿਰਸ੍ਯ ਗਾਥਯੋਰੌ ਰਥ ਉਰੁਯੁਗੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਹਾ ਵਚੋਯੁਜਾ
ਉਹ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੇ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਚੌੜੀ ਜੁਤਾਈ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ-ਵਾਹਨ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਭਰਁ ਓਜੋ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਵਿਚਰ੍षਣੇ । ਆ ਵੀਰਂ ਪृਤਨਾषਹਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੇ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ; ਜੰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਿਤਾ ਵਸੋ ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਬਭੂਵਿਥ । ਅਧਾ ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਮੀਮਹੇ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਦਾਤਾ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੁष੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਾਜਯਨ੍ਤਮੁਪ ਬ੍ਰੁਵੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਸ ਨੋ ਰਾਸ੍ਵ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵੀਰਤਾ ਦੇ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦਾ ਹ੍ਯੋ ਨਰੋऽਪੀਪ੍ਯਨ੍ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਭੂਰ੍ਣਯਃ । ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੋਮਵਾਹਸਾਮਿਹ ਸ਼੍ਰੁਧ੍ਯੁਪ ਸ੍ਵਸਰਮਾ ਗਹਿ
ਅੱਜ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ; ਇੰਦਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਵਜਨ ਕੋਲ ਆ।
ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਹਰਿਵਸ੍ਤਦੀਮਹੇ ਤ੍ਵੇ ਆ ਭੂषਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ । ਤਵ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸ੍ਯੁਪਮਾਨ੍ਯੁਕ੍ਥ੍ਯਾ ਸੁਤੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸੁੰਦਰ ਜੁੱਬਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਭਗਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਯਨ੍ਤ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਤ । ਵਸੂਨਿ ਜਾਤੇ ਜਨਮਾਨ ਓਜਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਗਂ ਨ ਦੀਧਿਮ
ਸਭ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਹਿੱਸਾ ਵਾਂਗ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਰ੍ਸ਼ਰਾਤਿਂ ਵਸੁਦਾਮੁਪ ਸ੍ਤੁਹਿ ਭਦ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਤਯਃ । ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਵਿਧਤੋ ਨ ਰੋषਤਿ ਮਨੋ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯਨ੍
ਦਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਨਾ ਕਿ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ; ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਸੁਭਾਗੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਿष੍ਵਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਸਿ ਸ੍ਪृਧਃ । ਅਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾ ਜਨਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤੂਰ੍ਯ ਤਰੁष੍ਯਤਃ
ਇੰਦਰ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤੁਰਯਨ੍ਤਮੀਯਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਮਾਤਰਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਪृਧਃ ਸ਼੍ਨਥਯਨ੍ਤ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵृਤ੍ਰਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਰ੍ਵਸਿ
ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀਆਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤ ਊਤੀ ਵੋ ਅਜਰਂ ਪ੍ਰਹੇਤਾਰਮਪ੍ਰਹਿਤਮ੍ । ਆਸ਼ੁਂ ਜੇਤਾਰਂ ਹੇਤਾਰਂ ਰਥੀਤਮਮਤੂਰ੍ਤਂ ਤੁਗ੍ਰ੍ਯਾਵृਧਮ੍
ਇਥੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਅਜਰ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਕਦੇ ਨਾਂ ਹਾਰਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ, ਤੇਜ਼ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਦਾ ਸਵਾਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਮਾਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤਗਰਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਵੇ।
ਇष੍ਕਰ੍ਤਾਰਮਨਿष੍ਕृਤਂ ਸਹਸ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਤਮੂਤਿਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਵਸੇ ਹਵਾਮਹੇ ਵਸਵਾਨਂ ਵਸੂਜੁਵਮ੍
ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾਂ ਹਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਸੌ ਸਹਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ—ਉਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਯਂ ਤ ਏਮਿ ਤਨ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਮਾ ਯਨ੍ਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ । ਯਦਾ ਮਹ੍ਯਂ ਦੀਧਰੋ ਭਾਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਨ੍ਮਯਾ ਕृਣਵੋ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦਧਾਮਿ ਤੇ ਮਧੁਨੋ ਭਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਰੇ ਹਿਤਸ੍ਤੇ ਭਾਗਃ ਸੁਤੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸੋਮਃ । ਅਸਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਃ ਸਖਾ ਮੇऽਧਾ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਙ੍ਘਨਾਵ ਭੂਰਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਸੋਮਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀ ਮਾਰੀਏ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਭਰਤ ਵਾਜਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤਿ । ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਤੀਤਿ ਨੇਮ ਉ ਤ੍ਵ ਆਹ ਕ ਈਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਮਭਿ ष੍ਟਵਾਮ
ਹੁਣ, ਭਾਰਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਿਫਤ ਕਰ, ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ 'ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ'—ਕਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ?
ਅਯਮਸ੍ਮਿ ਜਰਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯਭ੍ਯਸ੍ਮਿ ਮਹ੍ਨਾ । ऋਤਸ੍ਯ ਮਾ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤ੍ਯਾਦਰ੍ਦਿਰੋ ਭੁਵਨਾ ਦਰ੍ਦਰੀਮਿ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ! ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹਾਂ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਨ੍ਮਾ ਵੇਨਾ ਅਰੁਹਨ੍ਨृਤਸ੍ਯਁ ਏਕਮਾਸੀਨਂ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ । ਮਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਹृਦ ਆ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਦਚਿਕ੍ਰਦਞ੍ਛਿਸ਼ੁਮਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯਃ
ਜਦੋਂ ਵੇਦਵਾਨ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਸੁਨੇਹਰੀ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤਾ ਤੇ ਸਵਨੇषੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾ ਯਾ ਚਕਰ੍ਥ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਪਾਰਾਵਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰੁਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਸ੍ਵਪਾਵृਣੋਃ ਸ਼ਰਭਾਯ ऋषਿਬਨ੍ਧਵੇ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜੋ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਵੇਲੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸ਼ਰਭਾ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰ ਨੂਨਂ ਧਾਵਤਾ ਪृਥਙ੍ਨੇਹ ਯੋ ਵੋ ਅਵਾਵਰੀਤ੍ । ਨਿ षੀਂ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰ੍ਮਣਿ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪੀਪਤਤ੍
ਹੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌੜੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਰੁਕਾਏ ਗਏ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਨੋਜਵਾ ਅਯਮਾਨ ਆਯਸੀਮਤਰਤ੍ਪੁਰਮ੍ । ਦਿਵਂ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਗਤ੍ਵਾਯ ਸੋਮਂ ਵਜ੍ਰਿਣ ਆਭਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੋਚ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਸੋਮਾ ਲਿਆਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਃ ਸ਼ਯਤ ਉਦ੍ਨਾ ਵਜ੍ਰੋ ਅਭੀਵृਤਃ । ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮੈ ਸਂਯਤਃ ਪੁਰਃਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾ ਬਲਿਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਜਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਉਤਥਾਨ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਵਾਗ੍ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਵਿਚੇਤਨਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰੀ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿषਸਾਦ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾ । ਚਤਸ੍ਰ ਊਰ੍ਜਂ ਦੁਦੁਹੇ ਪਯਾਂਸਿ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਜਗਾਮ
ਜਦੋਂ ਬੋਲੀ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧੀਆਂ—ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਦੇਵੀਂ ਵਾਚਮਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਵਦਨ੍ਤਿ । ਸਾ ਨੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰੇषਮੂਰ੍ਜਂ ਦੁਹਾਨਾ ਧੇਨੁਰ੍ਵਾਗਸ੍ਮਾਨੁਪ ਸੁष੍ਟੁਤੈਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਲਾਹੀ ਬੋਲੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਹਰ ਰੂਪ ਦੇ ਜੀਵ ਉਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਤਾਕਤ ਦੁੱਧਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਸਖੇ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਤਰਂ ਵਿ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਦ੍ਯੌਰ੍ਦੇਹਿ ਲੋਕਂ ਵਜ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਕਭੇ । ਹਨਾਵ ਵृਤ੍ਰਂ ਰਿਣਚਾਵ ਸਿਨ੍ਧੂਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਵੇ ਵਿਸृष੍ਟਾਃ
ਦੋਸਤ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਵੱਡਾ ਕਦਮ ਪਾ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰੀਏ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ; ਉਹ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ, ਵਗਣ।
ऋਧਗਿਤ੍ਥਾ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਮੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ । ਯੋ ਨੂਨਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਭਿष੍ਟਯ ਆਚਕ੍ਰੇ ਹਵ੍ਯਦਾਤਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਹੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਿष੍ਠਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਉਰੁਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਰਾ ਰਾਜਾਨਾ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਤਾ ਬਾਹੁਤਾ ਨ ਦਂਸਨਾ ਰਥਰ੍ਯਤਃ ਸਾਕਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਕੂਮਤ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਰਾਜੇ, ਲੰਬੀ ਚਰਚਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ।