ਚਿਤ੍ਰੋ ਯਦਭ੍ਰਾਟ੍ ਛ੍ਵੇਤੋ ਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਰਥੋ ਨ ਰੁਕ੍ਮੀ ਤ੍ਵੇषਃ ਸਮਤ੍ਸੁ
ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ; ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ।
ਸੇਨੇਵ ਸृष੍ਟਾਮਂ ਦਧਾਤ੍ਯਸ੍ਤੁਰ੍ਨ ਦਿਦ੍ਯੁਤ੍ਤ੍ਵੇषਪ੍ਰਤੀਕਾ
ਸੈਨਾ ਵਾਂਗ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਸ਼ਕਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਯਮੋ ਹ ਜਾਤੋ ਯਮੋ ਜਨਿਤ੍ਵਂ ਜਾਰਃ ਕਨੀਨਾਂ ਪਤਿਰ੍ਜਨੀਨਾਮ੍
ਉਹ ਯਮ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਤਂ ਵਸ਼੍ਚਰਾਥਾ ਵਯਂ ਵਸਤ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਨ ਗਾਵੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਇਦ੍ਧਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਦਃ ਪ੍ਰ ਨੀਚੀਰੈਨੋਨ੍ਨਵਨ੍ਤ ਗਾਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੀਕੇ
ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਨੇषੁ ਜਾਯੁਰ੍ਮਰ੍ਤੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵृਣੀਤੇ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਰਾਜੇਵਾਜੁਰ੍ਯਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਰਚਨਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਮੋ ਨ ਸਾਧੁਃ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਨ ਭਦ੍ਰੋ ਭੁਵਤ੍ਸ੍ਵਾਧੀਰ੍ਹੋਤਾ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍
ਮਿੱਠਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤੇ ਦਧਾਨੋ ਨृਮ੍ਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਮੇ ਦੇਵਾਨ੍ਧਾਦ੍ਗੁਹਾ ਨਿषੀਦਨ੍
ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਦਨ੍ਤੀਮਤ੍ਰ ਨਰੋ ਧਿਯਂਧਾ ਹृਦਾ ਯਤ੍ਤष੍ਟਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਁ ਅਸ਼ਂਸਨ੍
ਇੱਥੇ, ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਜੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਦ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਭਿਃ ਸਤ੍ਯੈਃ
ਅਜਨਮਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਪਦਾਨਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਨਿ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰਗ੍ਨੇ ਗੁਹਾ ਗੁਹਂ ਗਾਃ
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਗਨਿ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਈਂ ਚਿਕੇਤ ਗੁਹਾ ਭਵਨ੍ਤਮਾ ਯਃ ਸਸਾਦ ਧਾਰਾਮृਤਸ੍ਯ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਵੇਂ ਵਸਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਧਾਰ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਯੇ ਚृਤਨ੍ਤ੍ਯृਤਾ ਸਪਨ੍ਤ ਆਦਿਦ੍ਵਸੂਨਿ ਪ੍ਰ ਵਵਾਚਾਸ੍ਮੈ
ਜੋ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਗੱਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਯੋ ਵੀਰੁਤ੍ਸੁ ਰੋਧਨ੍ਮਹਿਤ੍ਵੋਤ ਪ੍ਰਜਾ ਉਤ ਪ੍ਰਸੂष੍ਵਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਪਾਂ ਦਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸਦ੍ਮੇਵ ਧੀਰਾਃ ਸਮ੍ਮਾਯ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਸਿਆਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਘਰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਘਰ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਨੁਪ ਸ੍ਥਾਦ੍ਦਿਵਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁ ਸ੍ਥਾਤੁਸ਼੍ਚਰਥਮਕ੍ਤੂਨ੍ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੋਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਨੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਪਰਿ ਯਦੇषਾਮੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਭੁਵਦ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਕ੍ਰਤੁਂ ਜੁषਨ੍ਤ ਸ਼ੁष੍ਕਾਦ੍ਯਦ੍ਦੇਵ ਜੀਵੋ ਜਨਿष੍ਠਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਜਦ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜੀਵਤ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਭਜਨ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਨਾਮ ऋਤਂ ਸਪਨ੍ਤੋ ਅਮृਤਮੇਵੈਃ
ਸਭ ਨੇ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੰਡਿਆ, ਸਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।
ऋਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਪਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਸਚ ਦੇ ਦੂਤ, ਸਚ ਦੀ ਸੋਚ, ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਬਣਾਏ।
ਯਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ਼ਾਦ੍ਯੋ ਵਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਂ ਦਯਸ੍ਵ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਿਖਾਵੇਂ, ਹੇ ਸਿਆਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਹੋਤਾ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਮਨੋਰਪਤ੍ਯੇ ਸ ਚਿਨ੍ਨ੍ਵਾਸਾਂ ਪਤੀ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਮਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਉਹ ਹੀ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤ ਰੇਤੋ ਮਿਥਸ੍ਤਨੂषੁ ਸਂ ਜਾਨਤ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ੈਰਮੂਰਾਃ
ਵੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਬੀਜ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਜੁषਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੋषਨ੍ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਂ ਤੁਰਾਸਃ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਰਾਯ ਔਰ੍ਣੋਦ੍ਦੁਰਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਿਪੇਸ਼ ਨਾਕਂ ਸ੍ਤृਭਿਰ੍ਦਮੂਨਾਃ
ਉਹ ਦਾਨੀ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਾਁ ਉषੋ ਨ ਜਾਰਃ ਪਪ੍ਰਾ ਸਮੀਚੀ ਦਿਵੋ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਃ
ਚਮਕਦਾ, ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਿ ਪ੍ਰਜਾਤਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਬਭੂਥ ਭੁਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਨ੍
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਵੇਧਾ ਅਦृਪ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਜਾਨਨ੍ਨੂਧਰ੍ਨ ਗੋਨਾਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਮਾ ਪਿਤੂਨਾਮ੍
ਸਿਆਣਾ, ਨਿਰਭੁੱਖ ਅਗਨਿ, ਜਾਣ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਜਨੇ ਨ ਸ਼ੇਵ ਆਹੂਰ੍ਯਃ ਸਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿषਤ੍ਤੋ ਰਣ੍ਵੋ ਦੁਰੋਣੇ
ਜਨਤਾ ਵਿਚ ਸੱਦਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ, ਘਰ ਵਿਚ ਰਮਣੀਕ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਤੋ ਰਣ੍ਵੋ ਦੁਰੋਣੇ ਵਾਜੀ ਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿਸ਼ੋ ਵਿ ਤਾਰੀਤ੍
ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ, ਰਾਜੀ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ।