ਉਕ੍ਥਵਾਹਸੇ ਵਿਭ੍ਵੇ ਮਨੀषਾਂ ਦ੍ਰੁਣਾ ਨ ਪਾਰਮੀਰਯਾ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਨਿ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧਿਯਾ ਤਨ੍ਵਿ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਜੁष੍ਟਤਰਸ੍ਯ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਵੇਦਤ੍
ਭਜਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਲਈ, ਸੋਚ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਹੇ; ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ—ਕਦੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਵੇ।
ਤਦ੍ਵਿਵਿਡ੍ਢਿ ਯਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜੁਜੋषਤ੍ਸ੍ਤੁਹਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸ । ਉਪ ਭੂष ਜਰਿਤਰ੍ਮਾ ਰੁਵਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾ ਵਾਚਂ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਵੇਦਤ੍
ਉਹ ਜਾਣ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਧੀਆ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ; ਗਾਇਕ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ—ਕਦੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਵੇ।
ਅਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤੀਮਤਿष੍ਠਦਿਯਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ । ਆਵਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਧਮਨ੍ਤਮਪ ਸ੍ਨੇਹਿਤੀਰ੍ਨृਮਣਾ ਅਧਤ੍ਤ
ਕਾਲਾ ਬੂੰਦ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਸ਼ੁਮਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਿਪਚਿਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਮਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿषੁਣੇ ਚਰਨ੍ਤਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾਃ । ਨਭੋ ਨ ਕृष੍ਣਮਵਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵृषਣੋ ਯੁਧ੍ਯਤਾਜੌ
ਮੈਂ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਅੰਸ਼ੁਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੀ ਦੇਖਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ—ਤੁਸੀਂ, ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜੋ।
ਅਧ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇऽਧਾਰਯਤ੍ਤਨ੍ਵਂ ਤਿਤ੍ਵਿषਾਣਃ । ਵਿਸ਼ੋ ਅਦੇਵੀਰਭ੍ਯਾਚਰਨ੍ਤੀਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾ ਯੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸਾਹੇ
ਫਿਰ ਬੂੰਦ, ਅੰਸ਼ੁਮਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਰੱਖ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ; ਅਧਰਮੀ ਭੀੜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਤ੍ਸਪ੍ਤਭ੍ਯੋ ਜਾਯਮਾਨੋऽਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਅਭਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਗੂਲ਼੍ਹੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦੋ ਵਿਭੁਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨੇਭ੍ਯੋ ਰਣਂ ਧਾਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਲੁਕੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲੱਭ ਲਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯੁੱਧ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮੋਜੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਧृषਿਤੋ ਜਘਨ੍ਥ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯਾਵਾਤਿਰੋ ਵਧਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਚ੍ਯੇਦਵਿਨ੍ਦਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਪਾ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦ੍ਵृषਭ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਘਨੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵਿषੋ ਬਭੂਥ । ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਸृਜਸ੍ਤਸ੍ਤਭਾਨਾਨ੍ਤ੍ਵਮਪੋ ਅਜਯੋ ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਃ
ਤੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਣੀ ਬਿਜਲੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਦਾਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ ਸੁਕ੍ਰਤੂ ਰਣਿਤਾ ਯਃ ਸੁਤੇष੍ਵਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਯੋ ਅਹੇਵ ਰੇਵਾਨ੍ । ਯ ਏਕ ਇਨ੍ਨਰ੍ਯਪਾਂਸਿ ਕਰ੍ਤਾ ਸ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪ੍ਰਤੀਦਨ੍ਯਮਾਹੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਰਲਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृਤ੍ਰਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਧृਤ੍ਤਂ ਸੁष੍ਟੁਤ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਵੇਮ । ਸ ਪ੍ਰਾਵਿਤਾ ਮਘਵਾ ਨੋऽਧਿਵਕ੍ਤਾ ਸ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਤਾ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਦਿਆਲੂ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡਾ ਪੱਖੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਸ ਵृਤ੍ਰਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਹਵ੍ਯੋ ਬਭੂਵ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਪਾਂਸਿ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ ਸੋਮੋ ਨ ਪੀਤੋ ਹਵ੍ਯਃ ਸਖਿਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ ਇੰਦਰ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਜ ਆਭਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਁ ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਨ੍ਮਘਵਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਯ ਯੇ ਚ ਤ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ। ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੇਰਾ ਇਨਾਮ ਵਧਾ।
ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਧਿषੇ ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਂ ਗਾਂ ਭਾਗਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯਜਮਾਨੇ ਸੁਨ੍ਵਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤਂ ਧੇਹਿ ਮਾ ਪਣੌ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇ। ਇਹ ਕਦੇ ਕੰਜੂਸ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸ੍ਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋऽਨੁष੍ਵਾਪਮਦੇਵਯੁਃ । ਸ੍ਵੈਃ ष ਏਵੈਰ੍ਮੁਮੁਰਤ੍ਪੋष੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਸਨੁਤਰ੍ਧੇਹਿ ਤਂ ਤਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਥੋਂ ਸਾਨੂੰ ਉਹ繁ਰਤਿ ਦੇ।
ਯਚ੍ਛਕ੍ਰਾਸਿ ਪਰਾਵਤਿ ਯਦਰ੍ਵਾਵਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਯੁਗਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਭਿਃ ਸੁਤਾਵਾਁ ਆ ਵਿਵਾਸਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਇਸ ਲਈ ਗਾਇਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਸਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ । ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਸਦਨੇ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆ ਗਹਿ
ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ—ਇਥੇ ਆ।
ਸ ਨਃ ਸੋਮੇषੁ ਸੋਮਪਾਃ ਸੁਤੇषੁ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਰਾਧਸਾ ਸੂਨृਤਾਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਪਰੀਣਸਾ
ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਾਤ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾ ਵृਣਗ੍ਭਵਾ ਨਃ ਸਧਮਾਦ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਨ ਊਤੀ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾ ਵृਣਕ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਰਹਿ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਨਿ षਦਾ ਪੀਤਯੇ ਮਧੁ । ਕृਧੀ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਮਘਵਨ੍ਨਵੋ ਮਹਦਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾ ਸੁਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਪੀ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ, ਹੇ ਦਿਆਲੂ—ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਨ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ ਆਸ਼ਤ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਵਸਾਭਿਭੂਰਸਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ ਆਸ਼ਤ
ਨ ਤੈਥੋਂ ਦੇਵਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਏ, ਨ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਤੈਥੋਂ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਅਭਿਭੂਤਰਂ ਨਰਂ ਸਜੂਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਜਨੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸੇ । ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਰ ਆਮੁਰਿਮੁਤੋਗ੍ਰਮੋਜਿष੍ਠਂ ਤਵਸਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਦਾਨੀ, ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਜੋਸ਼ੀਲਾ ਹੈ।
ਸਮੀਂ ਰੇਭਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਪਤਿਂ ਯਦੀਂ ਵृਧੇ ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਹ੍ਯੋਜਸਾ ਸਮੂਤਿਭਿਃ
ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ। ਜਦ ਉਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨੇਮਿਂ ਨਮਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੇषਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਭਿਸ੍ਵਰਾ । ਸੁਦੀਤਯੋ ਵੋ ਅਦ੍ਰੁਹੋऽਪਿ ਕਰ੍ਣੇ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ ਸਮृਕ੍ਵਭਿਃ
ਪਹੀਆ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰਕ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜੋਹਵੀਮਿ ਮਘਵਾਨਮੁਗ੍ਰਂ ਸਤ੍ਰਾ ਦਧਾਨਮਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਂ ਸ਼ਵਾਂਸਿ । ਮਂਹਿष੍ਠੋ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾ ਚ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਵਵਰ੍ਤਦ੍ਰਾਯੇ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸੁਪਥਾ ਕृਣੋਤੁ ਵਜ੍ਰੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਇੰਦਰ, ਦਿਆਲੂ, ਵੱਡੇ, ਜੋ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਸਾਡੇ ਸਭ ਰਸਤੇ ਆਸਾਨ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਕਿਦੇਨਾ ਵ੍ਯੋਜਸਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨਾਸ਼ਯਧ੍ਯੈ । ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਦ੍ਯਾਵਾ ਰੇਜੇਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਭੀषਾ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬਦੇ ਹਨ—ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮ ऋਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਚਿਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਵਪੋ ਨ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਦੁਰਿਤਾਤਿ ਪਰ੍षਿ ਭੂਰਿ । ਕਦਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯ ਆ ਦਸ਼ਸ੍ਯੇਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਪृਹਯਾਯ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍
ਉਹ ਸੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਵਿਰਲਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰ। ਕਦੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਾਮ ਗਾਯਤ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਬृਹਤੇ ਬृਹਤ੍ । ਧਰ੍ਮਕृਤੇ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੇ ਪਨਸ੍ਯਵੇ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨਿਆਯੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਨਜ਼ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗਤਾ ਹੈ — ਅਸੀਂ ਭਗਤੀ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਭੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵੋ ਮਹਾਁ ਅਸਿ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਰੱਬ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਵਿਭ੍ਰਾਜਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਸ੍ਵਰਗਚ੍ਛੋ ਰੋਚਨਂ ਦਿਵਃ । ਦੇਵਾਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾਯ ਯੇਮਿਰੇ
ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰੋਸ਼ਨ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾ; ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋ ਗਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਗੋਹ੍ਯਃ । ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥੁਃ ਪਤਿਰ੍ਦਿਵਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ; ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ।