ਅਸ੍ਮਾ ਉषਾਸ ਆਤਿਰਨ੍ਤ ਯਾਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਨਕ੍ਤਮੂਰ੍ਮ੍ਯਾਃ ਸੁਵਾਚਃ । ਅਸ੍ਮਾ ਆਪੋ ਮਾਤਰਃ ਸਪ੍ਤ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨृਭ੍ਯਸ੍ਤਰਾਯ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਸੁਪਾਰਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ; ਉਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਮਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੀਰੋ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਢੀਠ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤਿਵਿਦ੍ਧਾ ਵਿਥੁਰੇਣਾ ਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਨੁ ਸਂਹਿਤਾ ਗਿਰੀਣਾਮ੍ । ਨ ਤਦ੍ਦੇਵੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁਤੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਵृषਭਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰ ਆਯਸੋ ਨਿਮਿਸ਼੍ਲ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਮੋਜਃ । ਸ਼ੀਰ੍षਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤਵੋ ਨਿਰੇਕ ਆਸਨ੍ਨੇषਨ੍ਤ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਉਪਾਕੇ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਲੋਹਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਝੁਕਣ ਵਾਲਾ; ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਇਰਾਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਚ੍ਯਵਨਮਚ੍ਯੁਤਾਨਾਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਵਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਤੁਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਡੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧਤ੍ਸੇ ਮਦਚ੍ਯੁਤਮਹਯੇ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਪ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾ ਅਨਵਨ੍ਤ ਪ੍ਰ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਅਭਿਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਦਾ ਹੈਂ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪਹਾੜ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਤੇਰੀ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਮੁ ष੍ਟਵਾਮ ਯ ਇਮਾ ਜਜਾਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯਵਰਾਣ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦਿਧਿषੇਮ ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਪੋ ਨਮੋਭਿਰ੍ਵृषਭਂ ਵਿਸ਼ੇਮ
ਆਓ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਬਣਾਏ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬਲਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।
ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸਥਾਦੀषਮਾਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਜਹੁਰ੍ਯੇ ਸਖਾਯਃ । ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਂ ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵਥੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਜਯਾਸਿ
ਵ੍ਰਿਤਰ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਚੁਣਿਆ; ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਤ੍ਰਿਃ षष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਵਾਵृਧਾਨਾ ਉਸ੍ਰਾ ਇਵ ਰਾਸ਼ਯੋ ਯਜ੍ਞਿਯਾਸਃ । ਉਪ ਤ੍ਵੇਮਃ ਕृਧਿ ਨੋ ਭਾਗਧੇਯਂ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਤ ਏਨਾ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ
ਤਰੇ ਸਠ (ਸਠੀ ਤਿੰਨ) ਮਰੁਤ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕਰ, ਤੇ ਇਸ ਹਵਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਿਗ੍ਮਮਾਯੁਧਂ ਮਰੁਤਾਮਨੀਕਂ ਕਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿ ਵਜ੍ਰਂ ਦਧਰ੍ष । ਅਨਾਯੁਧਾਸੋ ਅਸੁਰਾ ਅਦੇਵਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਾਁ ਅਪ ਵਪ ऋਜੀषਿਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਜਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਆਂ ਵਿੱਚ? ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਅਸੁਰ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘੁੰਮਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਮਹ ਉਗ੍ਰਾਯ ਤਵਸੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰੇਰਯ ਸ਼ਿਵਤਮਾਯ ਪਸ਼੍ਵਃ । ਗਿਰ੍ਵਾਹਸੇ ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਧੇਹਿ ਤਨ੍ਵੇ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਵੇਦਤ੍
ਵੱਡੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਭਜਨ ਭੇਜ; ਗੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਭੇਜ—ਕਦੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਵੇ।
ਉਕ੍ਥਵਾਹਸੇ ਵਿਭ੍ਵੇ ਮਨੀषਾਂ ਦ੍ਰੁਣਾ ਨ ਪਾਰਮੀਰਯਾ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਨਿ ਸ੍ਪृਸ਼ ਧਿਯਾ ਤਨ੍ਵਿ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ ਜੁष੍ਟਤਰਸ੍ਯ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਵੇਦਤ੍
ਭਜਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਲਈ, ਸੋਚ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵਹੇ; ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ—ਕਦੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਵੇ।
ਤਦ੍ਵਿਵਿਡ੍ਢਿ ਯਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜੁਜੋषਤ੍ਸ੍ਤੁਹਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸ । ਉਪ ਭੂष ਜਰਿਤਰ੍ਮਾ ਰੁਵਣ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾ ਵਾਚਂ ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਵੇਦਤ੍
ਉਹ ਜਾਣ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਧੀਆ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ; ਗਾਇਕ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ—ਕਦੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਲਵੇ।
ਅਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤੀਮਤਿष੍ਠਦਿਯਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ । ਆਵਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਧਮਨ੍ਤਮਪ ਸ੍ਨੇਹਿਤੀਰ੍ਨृਮਣਾ ਅਧਤ੍ਤ
ਕਾਲਾ ਬੂੰਦ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਸ਼ੁਮਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਿਪਚਿਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਮਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿषੁਣੇ ਚਰਨ੍ਤਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਨਦ੍ਯੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾਃ । ਨਭੋ ਨ ਕृष੍ਣਮਵਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵृषਣੋ ਯੁਧ੍ਯਤਾਜੌ
ਮੈਂ ਬੂੰਦ ਨੂੰ ਅੰਸ਼ੁਮਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੋ ਰਹੀ ਦੇਖਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ—ਤੁਸੀਂ, ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜੋ।
ਅਧ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇऽਧਾਰਯਤ੍ਤਨ੍ਵਂ ਤਿਤ੍ਵਿषਾਣਃ । ਵਿਸ਼ੋ ਅਦੇਵੀਰਭ੍ਯਾਚਰਨ੍ਤੀਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾ ਯੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸਾਹੇ
ਫਿਰ ਬੂੰਦ, ਅੰਸ਼ੁਮਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਰੱਖ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੀ; ਅਧਰਮੀ ਭੀੜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਤ੍ਸਪ੍ਤਭ੍ਯੋ ਜਾਯਮਾਨੋऽਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਅਭਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਗੂਲ਼੍ਹੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦੋ ਵਿਭੁਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨੇਭ੍ਯੋ ਰਣਂ ਧਾਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਲੁਕੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਲੱਭ ਲਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯੁੱਧ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮੋਜੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਧृषਿਤੋ ਜਘਨ੍ਥ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯਾਵਾਤਿਰੋ ਵਧਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਚ੍ਯੇਦਵਿਨ੍ਦਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਪਾ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦ੍ਵृषਭ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਘਨੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵਿषੋ ਬਭੂਥ । ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਸृਜਸ੍ਤਸ੍ਤਭਾਨਾਨ੍ਤ੍ਵਮਪੋ ਅਜਯੋ ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਃ
ਤੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਣੀ ਬਿਜਲੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਦਾਸਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸ ਸੁਕ੍ਰਤੂ ਰਣਿਤਾ ਯਃ ਸੁਤੇष੍ਵਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਰ੍ਯੋ ਅਹੇਵ ਰੇਵਾਨ੍ । ਯ ਏਕ ਇਨ੍ਨਰ੍ਯਪਾਂਸਿ ਕਰ੍ਤਾ ਸ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪ੍ਰਤੀਦਨ੍ਯਮਾਹੁਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਰਲਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृਤ੍ਰਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਧृਤ੍ਤਂ ਸੁष੍ਟੁਤ੍ਯਾ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਵੇਮ । ਸ ਪ੍ਰਾਵਿਤਾ ਮਘਵਾ ਨੋऽਧਿਵਕ੍ਤਾ ਸ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਤਾ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਦਿਆਲੂ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡਾ ਪੱਖੀ ਬਣੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਵੇ।
ਸ ਵृਤ੍ਰਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਹਵ੍ਯੋ ਬਭੂਵ । ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਪਾਂਸਿ ਨਰ੍ਯਾ ਪੁਰੂਣਿ ਸੋਮੋ ਨ ਪੀਤੋ ਹਵ੍ਯਃ ਸਖਿਭ੍ਯਃ
ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ ਇੰਦਰ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੁਜ ਆਭਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਁ ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਃ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਨ੍ਮਘਵਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਯ ਯੇ ਚ ਤ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ। ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੇਰਾ ਇਨਾਮ ਵਧਾ।
ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਧਿषੇ ਤ੍ਵਮਸ਼੍ਵਂ ਗਾਂ ਭਾਗਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯਜਮਾਨੇ ਸੁਨ੍ਵਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤਂ ਧੇਹਿ ਮਾ ਪਣੌ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਘੋੜਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇ। ਇਹ ਕਦੇ ਕੰਜੂਸ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸ੍ਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋऽਨੁष੍ਵਾਪਮਦੇਵਯੁਃ । ਸ੍ਵੈਃ ष ਏਵੈਰ੍ਮੁਮੁਰਤ੍ਪੋष੍ਯਂ ਰਯਿਂ ਸਨੁਤਰ੍ਧੇਹਿ ਤਂ ਤਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਥੋਂ ਸਾਨੂੰ ਉਹ繁ਰਤਿ ਦੇ।
ਯਚ੍ਛਕ੍ਰਾਸਿ ਪਰਾਵਤਿ ਯਦਰ੍ਵਾਵਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਯੁਗਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਭਿਃ ਸੁਤਾਵਾਁ ਆ ਵਿਵਾਸਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਇਸ ਲਈ ਗਾਇਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਸਿ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ । ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਸਦਨੇ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ ਆ ਗਹਿ
ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ, ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ—ਇਥੇ ਆ।
ਸ ਨਃ ਸੋਮੇषੁ ਸੋਮਪਾਃ ਸੁਤੇषੁ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਮਾਦਯਸ੍ਵ ਰਾਧਸਾ ਸੂਨृਤਾਵਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਪਰੀਣਸਾ
ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਦਾਤ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾ ਵृਣਗ੍ਭਵਾ ਨਃ ਸਧਮਾਦ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਨ ਊਤੀ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾ ਵृਣਕ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਰਹਿ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਨਿ षਦਾ ਪੀਤਯੇ ਮਧੁ । ਕृਧੀ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਮਘਵਨ੍ਨਵੋ ਮਹਦਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਚਾ ਸੁਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਪੀ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ, ਹੇ ਦਿਆਲੂ—ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਨ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ ਆਸ਼ਤ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਿ ਸ਼ਵਸਾਭਿਭੂਰਸਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ ਆਸ਼ਤ
ਨ ਤੈਥੋਂ ਦੇਵਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਏ, ਨ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਤੈਥੋਂ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।