ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਦ੍ਵਨੇ ਸੁਤਂ ਪਰਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ । ਅਰ੍ਕਮਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਕਾਰਵਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗੂੰਜਣ, ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਰਣਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਸਂਸਦਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਤੇ ਹਵਾਮਹੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਸੱਤ ਸੰਗਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਸੋਮਾ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਚੇਤਨਂ ਦੇਵਾਸੋ ਯਜ੍ਞਮਤ੍ਨਤ । ਤਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾਉਣ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤਿ ਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੂੰਦਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ।
ਵਿਵ੍ਯਕ੍ਥ ਮਹਿਨਾ ਵृषਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਜਾਗृਵੇ । ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਠਰੇषੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਰਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸੋਮੋ ਭਵਤੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਅਰਂ ਧਾਮਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਣ।
ਅਰਮਸ਼੍ਵਾਯ ਗਾਯਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਕਕ੍ਸ਼ੋ ਅਰਂ ਗਵੇ । ਅਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮ੍ਨੇ
ਘੋੜੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੁਤਕਕਸ਼ਾ ਗਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਅਰਂ ਹਿ ष੍ਮ ਸੁਤੇषੁ ਣਃ ਸੋਮੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂषਸਿ । ਅਰਂ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾਵਨੇ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਣ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਭੇਟ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪਰਾਕਾਤ੍ਤਾਚ੍ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਗਿਰਃ । ਅਰਂ ਗਮਾਮ ਤੇ ਵਯਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਸਕੀਏ।
ਏਵਾ ਹ੍ਯਸਿ ਵੀਰਯੁਰੇਵਾ ਸ਼ੂਰ ਉਤ ਸ੍ਥਿਰਃ । ਏਵਾ ਤੇ ਰਾਧ੍ਯਂ ਮਨਃ
ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ, ਸੱਚਮੁਚ ਹੀਰੋ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਵਡਿਆ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਰਾਤਿਸ੍ਤੁਵੀਮਘ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਃ । ਅਧਾ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇ ਸਚਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਡਿਆ ਦਾਤਾ, ਦਾਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਮੋ षੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਤਨ੍ਦ੍ਰਯੁਰ੍ਭੁਵੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤੇ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ
ਪੰਡਤ ਵਾਂਗ ਥੱਕ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰੋ ਅਕ੍ਤੁष੍ਵਾ ਯਮਨ੍ । ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਵਨੇਮ ਤਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਜਕੜ ਲੈਣ; ਤੈਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਤ੍ਵਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰੁਵੀਮਹਿ ਸ੍ਪृਧਃ । ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਵ ਸ੍ਮਸਿ
ਤੈਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੀਏ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਯਵੋऽਨੁਨੋਨੁਵਤਸ਼੍ਚਰਾਨ੍ । ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਰਵਃ
ਸੱਚਮੁਚ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਪਿਛਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਵੀ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਦ੍ਘੇਦਭਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮਘਂ ਵृषਭਂ ਨਰ੍ਯਾਪਸਮ੍ । ਅਸ੍ਤਾਰਮੇषਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਉਹ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਂਡ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨਵ ਯੋ ਨਵਤਿਂ ਪੁਰੋ ਬਿਭੇਦ ਬਾਹ੍ਵੋਜਸਾ । ਅਹਿਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾਵਧੀਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਸਿਰ ninety-nine ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀਏ ਵਧੀਏ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਖਾਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਗੋਮਦ੍ਯਵਮਤ੍ । ਉਰੁਧਾਰੇਵ ਦੋਹਤੇ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਨੂੰ ਘੋੜੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇਣ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਅਮੀਰਤਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਯਦਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨੁਦਗਾ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਅੱਜ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਵਸ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਸਤ੍ਪਤੇ ਨ ਮਰਾ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਉਤੋ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਿਤ੍ਤਵ
ਜੇ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸਤਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸਭਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ।
ਯੇ ਸੋਮਾਸਃ ਪਰਾਵਤਿ ਯੇ ਅਰ੍ਵਾਵਤਿ ਸੁਨ੍ਵਿਰੇ । ਸਰ੍ਵਾਁਸ੍ਤਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਚਾਹੇ ਸੋਮ ਦੂਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਜਯਾਮਸਿ ਮਹੇ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ । ਸ ਵृषਾ ਵृषਭੋ ਭੁਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਬਣੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਦਾਮਨੇ ਕृਤ ਓਜਿष੍ਠਃ ਸ ਮਦੇ ਹਿਤਃ । ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸ਼੍ਲੋਕੀ ਸ ਸੋਮ੍ਯਃ
ਇੰਦਰ ਦਮਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਮੌਜ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੋਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗਿਰਾ ਵਜ੍ਰੋ ਨ ਸਮ੍ਭृਤਃ ਸਬਲੋ ਅਨਪਚ੍ਯੁਤਃ । ਵਵਕ੍ਸ਼ ऋष੍ਵੋ ਅਸ੍ਤृਤਃ
ਵਜਰ, ਜੋ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ।
ਦੁਰ੍ਗੇ ਚਿਨ੍ਨਃ ਸੁਗਂ ਕृਧਿ ਗृਣਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਘਵਨ੍ਵਸ਼ਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਦਿਖਾ, ਇੰਦਰ, ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਸ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨੂ ਚਿਦਾਦਿਸ਼ਂ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍ । ਨ ਦੇਵੋ ਨਾਧ੍ਰਿਗੁਰ੍ਜਨਃ
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ, ਅੱਜ ਵੀ, ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਤੇਰੀ ਰਾਜਤਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੇਵ, ਨਾ ਅਜੋੜ ਮਨੁੱਖ।
ਅਧਾ ਤੇ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤਂ ਦੇਵੀ ਸ਼ੁष੍ਮਂ ਸਪਰ੍ਯਤਃ । ਉਭੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਰੋਦਸੀ
ਦੋਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਜੁੱਬਾ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਤ੍ਵਮੇਤਦਧਾਰਯਃ ਕृष੍ਣਾਸੁ ਰੋਹਿਣੀषੁ ਚ । ਪਰੁष੍ਣੀषੁ ਰੁਸ਼ਤ੍ਪਯਃ
ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਵਿ ਯਦਹੇਰਧ ਤ੍ਵਿषੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਕ੍ਰਮੁਃ । ਵਿਦਨ੍ਮृਗਸ੍ਯ ਤਾਁ ਅਮਃ
ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਆਗੇ ਵਧੇ; ਅਸੀਂ ਜਾਨ ਲਿਆ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ।
ਆਦੁ ਮੇ ਨਿਵਰੋ ਭੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਾਦਿष੍ਟ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰਸ੍ਤृਤਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਅਜਿੱਤ, ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦੇ।