ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯ ਆ ਪੁਰੁ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ऋਚੀषਮ । ਅਵਾ ਨਃ ਪਾਰ੍ਯੇ ਧਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ।
ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਣ ਉਪਾ ਯਾਹਿ ਸ਼ਤਵਾਜਯਾ । ਇषਾ ਸਹਸ੍ਰਵਾਜਯਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ, ਖਾਣਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਅਯਾਮ ਧੀਵਤੋ ਧਿਯੋऽਰ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗੋਦਰੇ । ਜਯੇਮ ਪृਤ੍ਸੁ ਵਜ੍ਰਿਵਃ
ਸਿਆਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਅਸੀਂ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਗੋਆਂ ਦੇ ਧਨ ਲਈ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਵਯਮੁ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸੇष੍ਵਾ । ਉਕ੍ਥੇषੁ ਰਣਯਾਮਸਿ
ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਚਾਰੇ ਲਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਤ੍ਵਨਾਨੁਕਾਮਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਅਗਨ੍ਮ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਾਸ਼ਸਃ
ਸਭ ਮਾਨਵ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਤ੍ਵੇ ਸੁ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ਵਸੋऽਵृਤ੍ਰਨ੍ਕਾਮਕਾਤਯਃ । ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤਿ ਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੇਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ ਨੋ ਵृषਨ੍ਸਨਿष੍ਠਯਾ ਸਂ ਘੋਰਯਾ ਦ੍ਰਵਿਤ੍ਨ੍ਵਾ । ਧਿਯਾਵਿਡ੍ਢਿ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ
ਹੇ ਵੱਝ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਧੀ ਦੇ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ।
ਯਸ੍ਤੇ ਨੂਨਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਤਮੋ ਮਦਃ । ਤੇਨ ਨੂਨਂ ਮਦੇ ਮਦੇਃ
ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡਿਆ ਮਦਰਸ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਸਤ ਹੋ।
ਯਸ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮੋ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਃ । ਯ ਓਜੋਦਾਤਮੋ ਮਦਃ
ਤੇਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰਿਆ ਪਾਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ—
ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਯਸ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਵਸ੍ਤ੍ਵਾਦਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯ ਸੋਮਪਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਦਸ੍ਮ ਕृष੍ਟਿषੁ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਉਹ ਪਾਨ, ਹੇ ਸੱਚਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅਜਬ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਦ੍ਵਨੇ ਸੁਤਂ ਪਰਿ ष੍ਟੋਭਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ । ਅਰ੍ਕਮਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਕਾਰਵਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗੂੰਜਣ, ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਰਣਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਸਂਸਦਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਤੇ ਹਵਾਮਹੇ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਸੱਤ ਸੰਗਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਸੋਮਾ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਚੇਤਨਂ ਦੇਵਾਸੋ ਯਜ੍ਞਮਤ੍ਨਤ । ਤਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾਉਣ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤਿ ਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੂੰਦਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ।
ਵਿਵ੍ਯਕ੍ਥ ਮਹਿਨਾ ਵृषਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਜਾਗृਵੇ । ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਠਰੇषੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਅਰਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸੋਮੋ ਭਵਤੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਅਰਂ ਧਾਮਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਣ।
ਅਰਮਸ਼੍ਵਾਯ ਗਾਯਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਕਕ੍ਸ਼ੋ ਅਰਂ ਗਵੇ । ਅਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਮ੍ਨੇ
ਘੋੜੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੁਤਕਕਸ਼ਾ ਗਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਅਰਂ ਹਿ ष੍ਮ ਸੁਤੇषੁ ਣਃ ਸੋਮੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂषਸਿ । ਅਰਂ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾਵਨੇ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਣ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਭੇਟ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।
ਪਰਾਕਾਤ੍ਤਾਚ੍ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਗਿਰਃ । ਅਰਂ ਗਮਾਮ ਤੇ ਵਯਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆ ਸਕੀਏ।
ਏਵਾ ਹ੍ਯਸਿ ਵੀਰਯੁਰੇਵਾ ਸ਼ੂਰ ਉਤ ਸ੍ਥਿਰਃ । ਏਵਾ ਤੇ ਰਾਧ੍ਯਂ ਮਨਃ
ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ, ਸੱਚਮੁਚ ਹੀਰੋ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਵਡਿਆ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਰਾਤਿਸ੍ਤੁਵੀਮਘ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਧਾਯਿ ਧਾਤृਭਿਃ । ਅਧਾ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੇ ਸਚਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਡਿਆ ਦਾਤਾ, ਦਾਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।
ਮੋ षੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਵ ਤਨ੍ਦ੍ਰਯੁਰ੍ਭੁਵੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤੇ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ
ਪੰਡਤ ਵਾਂਗ ਥੱਕ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰੋ ਅਕ੍ਤੁष੍ਵਾ ਯਮਨ੍ । ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਵਨੇਮ ਤਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਜਕੜ ਲੈਣ; ਤੈਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਤ੍ਵਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਜਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰੁਵੀਮਹਿ ਸ੍ਪृਧਃ । ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਤਵ ਸ੍ਮਸਿ
ਤੈਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੀਏ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਯਵੋऽਨੁਨੋਨੁਵਤਸ਼੍ਚਰਾਨ੍ । ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਾਰਵਃ
ਸੱਚਮੁਚ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਰੁਕਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਪਿਛਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਵੀ ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਦ੍ਘੇਦਭਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਮਘਂ ਵृषਭਂ ਨਰ੍ਯਾਪਸਮ੍ । ਅਸ੍ਤਾਰਮੇषਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਉਹ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਾਂਡ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨਵ ਯੋ ਨਵਤਿਂ ਪੁਰੋ ਬਿਭੇਦ ਬਾਹ੍ਵੋਜਸਾ । ਅਹਿਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾਵਧੀਤ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਸਿਰ ninety-nine ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀਏ ਵਧੀਏ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਖਾਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਗੋਮਦ੍ਯਵਮਤ੍ । ਉਰੁਧਾਰੇਵ ਦੋਹਤੇ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਸਾਨੂੰ ਘੋੜੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਜੌ ਦੇਣ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਅਮੀਰਤਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਯਦਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨੁਦਗਾ ਅਭਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਅੱਜ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਹੀ ਵਸ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਸਤ੍ਪਤੇ ਨ ਮਰਾ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਉਤੋ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਿਤ੍ਤਵ
ਜੇ ਤੂੰ, ਵੱਡੇ ਸਤਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸਭਾ ਹੈ, ਸੱਚੇ।