ਵਾਵृਧਾਨੋ ਮਰੁਤ੍ਸਖੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿ ਵृਤ੍ਰਮੈਰਯਤ੍ । ਸृਜਨ੍ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾ ਅਪਃ
ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਅਯਂ ਹ ਯੇਨ ਵਾ ਇਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਮਰੁਤ੍ਵਤਾ ਜਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਜਿੱਤਿਆ।
ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤਮृਜੀषਿਣਮੋਜਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਹਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹਵਾਮਹੇ । ਅਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਮਰੁਤ੍ਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਪਿਬਾ ਸੋਮਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀ ਲੈ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਜਸ ਦੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਸੁਤਾਃ ਸੋਮਾਸੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਹृਦਾ ਹੂਯਨ੍ਤ ਉਕ੍ਥਿਨਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਬੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰੁਤ੍ਸਖਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਦਿਵਿष੍ਟਿषੁ । ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਪੀ ਲੈ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਜਰ ਫੜ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੋਜਸਾ ਸਹ ਪੀਤ੍ਵੀ ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਅਵੇਪਯਃ । ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਮੂ ਸੁਤਮ੍
ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਦਾਡੀ ਹਿਲਾਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮਕृਪੇਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਦਸ੍ਯੁਹਾਭਵਃ
ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਵਾਚਮष੍ਟਾਪਦੀਮਹਂ ਨਵਸ੍ਰਕ੍ਤਿਮृਤਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਿ ਤਨ੍ਵਂ ਮਮੇ
ਅੱਠ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।
ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਨੁ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਿ ਪृਚ੍ਛਦਿਤਿ ਮਾਤਰਮ੍ । ਕ ਉਗ੍ਰਾਃ ਕੇ ਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ
ਜਦ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਣ ਹਨ ਵੱਡੇ? ਕੌਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੋਈ?
ਆਦੀਂ ਸ਼ਵਸ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦੌਰ੍ਣਵਾਭਮਹੀਸ਼ੁਵਮ੍ । ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸਨ੍ਤੁ ਨਿष੍ਟੁਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ; 'ਪੁੱਤ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਬਣਨ, ਉਹ ਕਠੋਰ ਹਨ।'
ਸਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਵृਤ੍ਰਹਾਖਿਦਤ੍ਖੇ ਅਰਾਁ ਇਵ ਖੇਦਯਾ । ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋ ਦਸ੍ਯੁਹਾਭਵਤ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਸਪੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਵਧ ਕੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।
ਏਕਯਾ ਪ੍ਰਤਿਧਾਪਿਬਤ੍ਸਾਕਂ ਸਰਾਂਸਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਕਾਣੁਕਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਘੂਟ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਦੇ ਤੀਹ ਝੀਲਾਂ ਇਕੱਠੇ ਪੀ ਲਏ, ਸੋਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ।
ਅਭਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਤृਣਦਬੁਧ੍ਨੇषੁ ਰਜਸ੍ਸ੍ਵਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯ ਇਦ੍ਵृਧੇ
ਉਹ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਨਿਰਾਵਿਧ੍ਯਦ੍ਗਿਰਿਭ੍ਯ ਆ ਧਾਰਯਤ੍ਪਕ੍ਵਮੋਦਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬੁਨ੍ਦਂ ਸ੍ਵਾਤਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਕੇ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਿਆਇਆ; ਇੰਦਰ, ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਤਬ੍ਰਧ੍ਨ ਇषੁਸ੍ਤਵ ਸਹਸ੍ਰਪਰ੍ਣ ਏਕ ਇਤ੍ । ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਚਕृषੇ ਯੁਜਮ੍
ਤੇਰਾ ਤੀਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇਨ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ਆ ਭਰ ਨृਭ੍ਯੋ ਨਾਰਿਭ੍ਯੋ ਅਤ੍ਤਵੇ । ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤ ऋਭੁष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਨਾਲ, ਗਾਇਕਾਂ, ਮਰਦਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਲਿਆ; ਹੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਹੇ ṛਭੂਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ।
ਏਤਾ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਤੇ ਕृਤਾ ਵਰ੍षਿष੍ਠਾਨਿ ਪਰੀਣਸਾ । ਹृਦਾ ਵੀਡ੍ਵਧਾਰਯਃ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੰਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਵਧੇਰੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਝਦਾਰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਰਾਭਰਦੁਰੁਕ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵੇषਿਤਃ । ਸ਼ਤਂ ਮਹਿषਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਰਪਾਕਮੋਦਨਂ ਵਰਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏਮੁषਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਿਆਇਆ, ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ; ਸੌ ਭੈਸਾਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਇੱਕ ਸੂਅਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ।
ਤੁਵਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਸੂਮਯਂ ਧਨੁਃ ਸਾਧੁਰ੍ਬੁਨ੍ਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ । ਉਭਾ ਤੇ ਬਾਹੂ ਰਣ੍ਯਾ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤ ऋਦੂਪੇ ਚਿਦृਦੂਵृਧਾ
ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ, ਚੰਗਾ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਧਨੁ, ਸੋਹਣਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹ ਸੋਹਣੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ।
ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਂ ਨੋ ਅਨ੍ਧਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਮਾ ਭਰ । ਸ਼ਤਾ ਚ ਸ਼ੂਰ ਗੋਨਾਮ੍
ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਾਂ ਲਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ।
ਆ ਨੋ ਭਰ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਗਾਮਸ਼੍ਵਮਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਸਚਾ ਮਨਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਧਨ ਲਿਆ, ਜੋ ਮਲਣ ਲਈ ਹੋਣ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚਿੱਤਾਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ।
ਉਤ ਨਃ ਕਰ੍ਣਸ਼ੋਭਨਾ ਪੁਰੂਣਿ ਧृष੍ਣਵਾ ਭਰ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਿषੇ ਵਸੋ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆ ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ। ਤੂੰ, ਹੇ ਵਸੁ, ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਕੀਂ ਵृਧੀਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਨ ਸੁषਾ ਨ ਸੁਦਾ ਉਤ । ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛੂਰ ਵਾਘਤਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਆਲਸੀ ਜਾਂ ਕੰਜੂਸ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀਰ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਨਹੀਂ।
ਨਕੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਿਕਰ੍ਤਵੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਿਸ਼ਕ੍ਤਵੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ, ਸ਼ਕਰ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਨ੍ਯੁਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮਦਬ੍ਧੋ ਨਿ ਚਿਕੀषਤੇ । ਪੁਰਾ ਨਿਦਸ਼੍ਚਿਕੀषਤੇ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵ ਇਤ੍ਪੂਰ੍ਣਮੁਦਰਂ ਤੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵਿਧਤਃ । ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਸੋਮਪਾਵ੍ਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਵਸੂਨਿ ਸਂਗਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਸੋਮ ਸੌਭਗਾ । ਸੁਦਾਤ੍ਵਪਰਿਹ੍ਵृਤਾ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਦਾਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਯਵਯੁਰ੍ਮਮ ਕਾਮੋ ਗਵ੍ਯੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਯੁਃ । ਤ੍ਵਾਮਸ਼੍ਵਯੁਰੇषਤੇ
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਘੋੜੇ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।