ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮੇਧਸਾਤਾਵਗ੍ਨੇ ਹਿਨੋषਿ ਧਨਾਯ । ਸ ਤਵੋਤੀ ਗੋषੁ ਗਨ੍ਤਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਬੁਧੀ ਦੇ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਰਯਿਂ ਪੁਰੁਵੀਰਮਗ੍ਨੇ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤਾਯ । ਪ੍ਰ ਣੋ ਨਯ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖਜਾਨੇ ਤੱਕ ਲੈ ਚਲ।
ਉਰੁष੍ਯਾ ਣੋ ਮਾ ਪਰਾ ਦਾ ਅਘਾਯਤੇ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਦੁਰਾਧ੍ਯੇ ਮਰ੍ਤਾਯ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਥਾਂ ਵੱਡੀ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿष੍ਟੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰਾਤਿਮਦੇਵੋ ਯੁਯੋਤ । ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਸ ਨੋ ਵਸ੍ਵ ਉਪ ਮਾਸ੍ਯੂਰ੍ਜੋ ਨਪਾਨ੍ਮਾਹਿਨਸ੍ਯ । ਸਖੇ ਵਸੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯਃ
ਉਰਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਦੋਸਤ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨਃ ਸ਼ੀਰਸ਼ੋਚਿषਂ ਗਿਰੋ ਯਨ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਅਚ੍ਛਾ ਯਜ੍ਞਾਸੋ ਨਮਸਾ ਪੁਰੂਵਸੁਂ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮੂਤਯੇ
ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਣ। ਯਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦਾਨਾਯ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤਾ ਯੋ ਭੂਦਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਾ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮੋ ਵਿਸ਼ਿ
ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਤਵੇਦ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ; ਜੋ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਤਾਰ ਬਣਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਦੇਵਯਜ੍ਯਯਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਧੀषੁ ਪ੍ਰਥਮਮਗ੍ਨਿਮਰ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ੈਤ੍ਰਾਯ ਸਾਧਸੇ
ਅੱਗ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗ; ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ; ਰਥ ਤੇ ਅੱਗ; ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਅੱਗ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿषਾਂ ਸਖ੍ਯੇ ਦਦਾਤੁ ਨ ਈਸ਼ੇ ਯੋ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੀਮਹੇ ਵਸੁਂ ਸਨ੍ਤਂ ਤਨੂਪਾਮ੍
ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੇਵੇ। ਦੌਲਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਹਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ਿष੍ਵਾਵਸੇ ਗਾਥਾਭਿਃ ਸ਼ੀਰਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਰਾਯੇ ਪੁਰੁਮੀਲ਼੍ਹ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨਰੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸੁਦੀਤਯੇ ਛਰ੍ਦਿਃ
ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ। ਪੁਰਮਿਲ੍ਹਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਯੋਤਵੈ ਨੋ ਗृਣੀਮਸ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਂ ਯੋਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਵਿਤੇਵ ਹਵ੍ਯੋ ਭੁਵਦ੍ਵਸ੍ਤੁਰृषੂਣਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕਿ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਾਤੀ ਵਿਚ, ਉਹ, ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਸਣ ਜੋਗ ਥਾਂ ਬਣੇ।
ਹਵਿष੍ਕृਣੁਧ੍ਵਮਾ ਗਮਦਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਵਨਤੇ ਪੁਨਃ । ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੁੜ ਆਵੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿ ਤਿਗ੍ਮਮਭ੍ਯਂਸ਼ੁਂ ਸੀਦਦ੍ਧੋਤਾ ਮਨਾਵਧਿ । ਜੁषਾਣੋ ਅਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਤਰਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਂ ਜਨੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਰੋ ਮਨੀषਯਾ । ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤਿ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਸਮ੍
ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪਕੜਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮ੍ਯਤੀਤਪੇ ਧਨੁਰ੍ਵਯੋਧਾ ਅਰੁਹਦ੍ਵਨਮ੍ । ਦृषਦਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾਵਧੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਧਨੁ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਥਰ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਚਰਨ੍ਵਤ੍ਸੋ ਰੁਸ਼ਨ੍ਨਿਹ ਨਿਦਾਤਾਰਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ । ਵੇਤਿ ਸ੍ਤੋਤਵ ਅਮ੍ਬ੍ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਵੱਛਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ; ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਹਦਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਯੋਜਨਂ ਬृਹਦ੍ । ਦਾਮਾ ਰਥਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੋੜਾਈ, ਵਸੀ, ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤੈਕਾਮੁਪ ਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਸृਜਤਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰਧਿ ਸ੍ਵਰੇ
ਸੱਤ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ, ਆਵਾਜ਼ ਉੱਤੇ।
ਆ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੋਸ਼ਮਚੁਚ੍ਯਵੀਤ੍ । ਖੇਦਯਾ ਤ੍ਰਿਵृਤਾ ਦਿਵਃ
ਦਸ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰਧ੍ਵਰਂ ਜੂਰ੍ਣਿਰੇਤਿ ਨਵੀਯਸੀ । ਮਧ੍ਵਾ ਹੋਤਾਰੋ ਅਞ੍ਜਤੇ
ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਨਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਹੋਤਾਰ ਮਿੱਠਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨਮਸਾਵਤਮੁਚ੍ਚਾਚਕ੍ਰਂ ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮ੍ । ਨੀਚੀਨਬਾਰਮਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਭਰਪੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਹਿੰਦੀ, ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਾਰਮਿਦਦ੍ਰਯੋ ਨਿषਿਕ੍ਤਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਮਧੁ । ਅਵਤਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨੇ
ਪਹਾੜ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਕਮਲ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ; ਵਹਾਉਣ ਦੀ ਛੁਟ ਦੇ ਸਮੇਂ।
ਗਾਵ ਉਪਾਵਤਾਵਤਂ ਮਹੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਰਪ੍ਸੁਦਾ । ਉਭਾ ਕਰ੍ਣਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਗਾਂ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਨੇੜੇ ਆਈਆਂ; ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ।
ਆ ਸੁਤੇ ਸਿਞ੍ਚਤ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰਭਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਰਸਾ ਦਧੀਤ ਵृषਭਮ੍
ਨਿਚੋੜਣ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਗਾਓ; ਰਸ ਵੱਛਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਤੇ ਜਾਨਤ ਸ੍ਵਮੋਕ੍ਯਂ ਸਂ ਵਤ੍ਸਾਸੋ ਨ ਮਾਤृਭਿਃ । ਮਿਥੋ ਨਸਨ੍ਤ ਜਾਮਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਪ ਸ੍ਰਕ੍ਵੇषੁ ਬਪ੍ਸਤਃ ਕृਣ੍ਵਤੇ ਧਰੁਣਂ ਦਿਵਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਅਗ੍ਨਾ ਨਮਃ ਸ੍ਵਃ
ਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ।
ਅਧੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮਿषਮੂਰ੍ਜਂ ਸਪ੍ਤਪਦੀਮਰਿਃ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਤਾਕਤ, ਸੱਤ ਕਦਮ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢੀਆਂ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣੋਦਿਤਾ ਸੂਰ ਆ ਦਦੇ । ਤਦਾਤੁਰਸ੍ਯ ਭੇषਜਮ੍
ਸੋਮ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਪੀੜਤ ਲਈ ਇਲਾਜ ਹੈ।
ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਦਂ ਹਰ੍ਯਤਸ੍ਯ ਨਿਧਾਨ੍ਯਮ੍ । ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾਤਨਤ੍
ਉਸ ਤੇਜ਼ ਦੇ ਥਾਂ, ਖਜਾਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੈਲਾਈ।
ਉਦੀਰਾਥਾਮृਤਾਯਤੇ ਯੁਞ੍ਜਾਥਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਰਥਮ੍ । ਅਨ੍ਤਿ षਦ੍ਭੂਤੁ ਵਾਮਵਃ
ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਉਠੋ, ਰਥ ਜੋੜੋ, ਅਸ਼ਵਿਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।