ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ऋਤਯੁਸ੍ਤ੍ਵਾਨਿਦੋ ਨਿ ਤृਮ੍ਪਸਿ । ਮਧ੍ਯੇ ਵਸਿष੍ਵ ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣੋਰ੍ਵੋਰ੍ਨਿ ਦਾਸਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥੋ ਹਥੈਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਡਾ ਧਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ; ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਦਾਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ।
ਅਨ੍ਯਵ੍ਰਤਮਮਾਨੁषਮਯਜ੍ਵਾਨਮਦੇਵਯੁਮ੍ । ਅਵ ਸ੍ਵਃ ਸਖਾ ਦੁਧੁਵੀਤ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸੁਘ੍ਨਾਯ ਦਸ੍ਯੁਂ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਵੱਖਰੇ ਰਸਤੇ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ; ਪਹਾੜ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਾਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਦਾਵਨੇ । ਧਾਨਾਨਾਂ ਨ ਸਂ ਗृਭਾਯਾਸ੍ਮਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਃ ਸਂ ਗृਭਾਯਾਸ੍ਮਯੁਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਫੜੀਏ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਫੜੀਏ।
ਸਖਾਯਃ ਕ੍ਰਤੁਮਿਚ੍ਛਤ ਕਥਾ ਰਾਧਾਮ ਸ਼ਰਸ੍ਯ । ਉਪਸ੍ਤੁਤਿਂ ਭੋਜਃ ਸੂਰਿਰ੍ਯੋ ਅਹ੍ਰਯਃ
ਮਿੱਤਰੋ, ਬੁਧੀ ਲੱਭੋ—ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਆਓ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਤਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਮਿਲੀਏ।
ਭੂਰਿਭਿਃ ਸਮਹ ऋषਿਭਿਰ੍ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਦ੍ਭਿ ਸ੍ਤਵਿष੍ਯਸੇ । ਯਦਿਤ੍ਥਮੇਕਮੇਕਮਿਚ੍ਛਰ ਵਤ੍ਸਾਨ੍ਪਰਾਦਦਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਪਸਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਾਵਤ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੂੰ ਉਹ ਵੱਛੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕਰ੍ਣਗृਹ੍ਯਾ ਮਘਵਾ ਸ਼ੌਰਦੇਵ੍ਯੋ ਵਤ੍ਸਂ ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਭ੍ਯ ਆਨਯਤ੍ । ਅਜਾਂ ਸੂਰਿਰ੍ਨ ਧਾਤਵੇ
ਮਘਵਨ, ਕੰਨ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੌਰਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਛਾ ਲਿਆ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਬੱਕਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਹੋਭਿਃ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾ ਅਰਾਤੇਃ । ਉਤ ਦ੍ਵਿषੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨਹਿ ਮਨ੍ਯੁਃ ਪੌਰੁषੇਯ ਈਸ਼ੇ ਹਿ ਵਃ ਪ੍ਰਿਯਜਾਤ । ਤ੍ਵਮਿਦਸਿ ਕ੍ਸ਼ਪਾਵਾਨ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਤੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ।
ਸ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰੂਰ੍ਜੋ ਨਪਾਦ੍ਭਦ੍ਰਸ਼ੋਚੇ । ਰਯਿਂ ਦੇਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਮ੍
ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ।
ਨ ਤਮਗ੍ਨੇ ਅਰਾਤਯੋ ਮਰ੍ਤਂ ਯੁਵਨ੍ਤ ਰਾਯਃ । ਯਂ ਤ੍ਰਾਯਸੇ ਦਾਸ਼੍ਵਾਂਸਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।
ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮੇਧਸਾਤਾਵਗ੍ਨੇ ਹਿਨੋषਿ ਧਨਾਯ । ਸ ਤਵੋਤੀ ਗੋषੁ ਗਨ੍ਤਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਬੁਧੀ ਦੇ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਰਯਿਂ ਪੁਰੁਵੀਰਮਗ੍ਨੇ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤਾਯ । ਪ੍ਰ ਣੋ ਨਯ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖਜਾਨੇ ਤੱਕ ਲੈ ਚਲ।
ਉਰੁष੍ਯਾ ਣੋ ਮਾ ਪਰਾ ਦਾ ਅਘਾਯਤੇ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਦੁਰਾਧ੍ਯੇ ਮਰ੍ਤਾਯ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਥਾਂ ਵੱਡੀ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨੇ ਮਾਕਿष੍ਟੇ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰਾਤਿਮਦੇਵੋ ਯੁਯੋਤ । ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਸ ਨੋ ਵਸ੍ਵ ਉਪ ਮਾਸ੍ਯੂਰ੍ਜੋ ਨਪਾਨ੍ਮਾਹਿਨਸ੍ਯ । ਸਖੇ ਵਸੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯਃ
ਉਰਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਦੋਸਤ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨਃ ਸ਼ੀਰਸ਼ੋਚਿषਂ ਗਿਰੋ ਯਨ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਅਚ੍ਛਾ ਯਜ੍ਞਾਸੋ ਨਮਸਾ ਪੁਰੂਵਸੁਂ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮੂਤਯੇ
ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਣ। ਯਜਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦਾਨਾਯ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਦ੍ਵਿਤਾ ਯੋ ਭੂਦਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਾ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮੋ ਵਿਸ਼ਿ
ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਾਤਵੇਦ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ; ਜੋ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਤਾਰ ਬਣਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਦੇਵਯਜ੍ਯਯਾਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਧੀषੁ ਪ੍ਰਥਮਮਗ੍ਨਿਮਰ੍ਵਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ੈਤ੍ਰਾਯ ਸਾਧਸੇ
ਅੱਗ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗ; ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ; ਰਥ ਤੇ ਅੱਗ; ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਅੱਗ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿषਾਂ ਸਖ੍ਯੇ ਦਦਾਤੁ ਨ ਈਸ਼ੇ ਯੋ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੀਮਹੇ ਵਸੁਂ ਸਨ੍ਤਂ ਤਨੂਪਾਮ੍
ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੇਵੇ। ਦੌਲਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਹਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ਿष੍ਵਾਵਸੇ ਗਾਥਾਭਿਃ ਸ਼ੀਰਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਰਾਯੇ ਪੁਰੁਮੀਲ਼੍ਹ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨਰੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸੁਦੀਤਯੇ ਛਰ੍ਦਿਃ
ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ। ਪੁਰਮਿਲ੍ਹਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਯੋਤਵੈ ਨੋ ਗृਣੀਮਸ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਂ ਯੋਸ਼੍ਚ ਦਾਤਵੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਵਿਤੇਵ ਹਵ੍ਯੋ ਭੁਵਦ੍ਵਸ੍ਤੁਰृषੂਣਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕਿ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰ ਜਾਤੀ ਵਿਚ, ਉਹ, ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਸਣ ਜੋਗ ਥਾਂ ਬਣੇ।
ਹਵਿष੍ਕृਣੁਧ੍ਵਮਾ ਗਮਦਧ੍ਵਰ੍ਯੁਰ੍ਵਨਤੇ ਪੁਨਃ । ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮੁੜ ਆਵੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿ ਤਿਗ੍ਮਮਭ੍ਯਂਸ਼ੁਂ ਸੀਦਦ੍ਧੋਤਾ ਮਨਾਵਧਿ । ਜੁषਾਣੋ ਅਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਅਨ੍ਤਰਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਂ ਜਨੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਰੋ ਮਨੀषਯਾ । ਗृਭ੍ਣਨ੍ਤਿ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਸਸਮ੍
ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪਕੜਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮ੍ਯਤੀਤਪੇ ਧਨੁਰ੍ਵਯੋਧਾ ਅਰੁਹਦ੍ਵਨਮ੍ । ਦृषਦਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾਵਧੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਧਨੁ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਥਰ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਹੈ।
ਚਰਨ੍ਵਤ੍ਸੋ ਰੁਸ਼ਨ੍ਨਿਹ ਨਿਦਾਤਾਰਂ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ । ਵੇਤਿ ਸ੍ਤੋਤਵ ਅਮ੍ਬ੍ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਵੱਛਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ; ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਹਦਸ਼੍ਵਾਵਦ੍ਯੋਜਨਂ ਬृਹਦ੍ । ਦਾਮਾ ਰਥਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ
ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜੋੜਾਈ, ਵਸੀ, ਰਥ ਦੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੁਹਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤੈਕਾਮੁਪ ਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਸृਜਤਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰਧਿ ਸ੍ਵਰੇ
ਸੱਤ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ, ਆਵਾਜ਼ ਉੱਤੇ।
ਆ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੋਸ਼ਮਚੁਚ੍ਯਵੀਤ੍ । ਖੇਦਯਾ ਤ੍ਰਿਵृਤਾ ਦਿਵਃ
ਦਸ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰਧ੍ਵਰਂ ਜੂਰ੍ਣਿਰੇਤਿ ਨਵੀਯਸੀ । ਮਧ੍ਵਾ ਹੋਤਾਰੋ ਅਞ੍ਜਤੇ
ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਨਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਹੋਤਾਰ ਮਿੱਠਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।