षਲ਼ਸ਼੍ਵਾਁ ਆਤਿਥਿਗ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤੇ ਵਧੂਮਤਃ । ਸਚਾ ਪੂਤਕ੍ਰਤੌ ਸਨਮ੍
ਹੇ ਆਤਿਥਿਗਵ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੇ ਘੋੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਐषੁ ਚੇਤਦ੍ਵृषਣ੍ਵਤ੍ਯਨ੍ਤਰृਜ੍ਰੇष੍ਵਰੁषੀ । ਸ੍ਵਭੀਸ਼ੁਃ ਕਸ਼ਾਵਤੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਸਿੱਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਬੁਕ।
ਨ ਯੁष੍ਮੇ ਵਾਜਬਨ੍ਧਵੋ ਨਿਨਿਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਅਵਦ੍ਯਮਧਿ ਦੀਧਰਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਨਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ।
ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਮਿषਂ ਮਨ੍ਦਦ੍ਵੀਰਾਯੇਨ੍ਦਵੇ । ਧਿਯਾ ਵੋ ਮੇਧਸਾਤਯੇ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ ਵਿਵਾਸਤਿ
ਤਾਕਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਭੇਜੋ; ਪੁਰੰਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਮਰਦੀ ਹੈ।
ਨਦਂ ਵ ਓਦਤੀਨਾਂ ਨਦਂ ਯੋਯੁਵਤੀਨਾਮ੍ । ਪਤਿਂ ਵੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧੇਨੂਨਾਮਿषੁਧ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈਂ, ਅਣਜੁਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਸੂਦਦੋਹਸਃ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਜਨ੍ਮਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਾ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਗੋਪਤਿਂ ਗਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਸੂਨੁਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਦੀ।
ਆ ਹਰਯਃ ਸਸृਜ੍ਰਿਰੇऽਰੁषੀਰਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ । ਯਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂਨਵਾਮਹੇ
ਘੋੜੇ ਚਲ ਪਏ ਹਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਵ ਆਸ਼ਿਰਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਮਧੁ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਵਿਦਤ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਲੱਭਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਵਹਿ । ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਚੇਵਹਿ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪਦੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦੇ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਉੱਠ ਚੱਲ; ਮਿੱਠਾ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਥੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।
ਅਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਰ੍ਚਤ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਉਤ ਪੁਰਂ ਨ ਧृष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਤ
ਗਾਓ, ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ; ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਵਣ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਓ।
ਅਵ ਸ੍ਵਰਾਤਿ ਗਰ੍ਗਰੋ ਗੋਧਾ ਪਰਿ ਸਨਿष੍ਵਣਤ੍ । ਪਿਙ੍ਗਾ ਪਰਿ ਚਨਿष੍ਕਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਗਰਗਰੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰੇ, ਗੋਧਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੇ, ਪਿੰਗਾ ਵੀ ਗਾਵੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਆ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਨ੍ਯਃ ਸੁਦੁਘਾ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਃ । ਅਪਸ੍ਫੁਰਂ ਗृਭਾਯਤ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਦ ਦੂਜਾ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਅਡੋਲ ਸੋਮ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਪੀਣ ਲਈ।
ਅਪਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਵਰੁਣ ਇਦਿਹ ਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਮਾਪੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵਰੁਣ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਸਿ ਵਰੁਣ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਦਂ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸੁषਿਰਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਦ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ।
ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਁਰਫਾਣਯਤ੍ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਁ ਉਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਤਕ੍ਵੋ ਨੇਤਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਰੁਪਮਾ ਯੋ ਅਮੁਚ੍ਯਤ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਭਗਤ ਲਈ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਛੁਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਤੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਓਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ । ਭਿਨਤ੍ਕਨੀਨ ਓਦਨਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰੋ ਗਿਰਾ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਕ ਰਹੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਹੰਡੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਭਕੋ ਨ ਕੁਮਾਰਕੋऽਧਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਵਂ ਰਥਮ੍ । ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਿषਂ ਮृਗਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿਭੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਨਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਿਤਾ–ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤੂ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਦਮ੍ਪਤੇ ਰਥਂ ਤਿष੍ਠਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍ । ਅਧ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸਚੇਵਹਿ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮਰੁषਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਗਾਮਨੇਹਸਮ੍
ਹੁਣ ਆਓ, ਸੁੰਦਰ ਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੰਪਤੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਫਿਰ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਜੋੜੋ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਘੇਮਿਤ੍ਥਾ ਨਮਸ੍ਵਿਨ ਉਪ ਸ੍ਵਰਾਜਮਾਸਤੇ । ਅਰ੍ਥਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਯਦੇਤਵ ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਦਾਵਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਵੀ ਵਾਰ–ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯੌਕਸਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸ ਏषਾਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਮਨੁ ਪ੍ਰਯਤਿਂ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषੋ ਹਿਤਪ੍ਰਯਸ ਆਸ਼ਤ
ਪੁਰਾਣੀ ਵਸਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਅਤੇ ਠੀਕ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਵਕਾਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਰਾਜਾ ਚਰ੍षਣੀਨਾਂ ਯਾਤਾ ਰਥੇਭਿਰਧ੍ਰਿਗੁਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਤਰੁਤਾ ਪृਤਨਾਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗृਣੇ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਵਾਰ, ਨਾ ਥਕਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭ ਪੁਰੁਹਨ੍ਮਨ੍ਨਵਸੇ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤਾ ਵਿਧਰ੍ਤਰਿ । ਹਸ੍ਤਾਯ ਵਜ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿ ਧਾਯਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਮਹੋ ਦਿਵੇ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਉਸ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ।
ਨਕਿष੍ਟਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਸ਼ਦ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਦਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਗੂਰ੍ਤਮृਭ੍ਵਸਮਧृष੍ਟਂ ਧृष੍ਣ੍ਵੋਜਸਮ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਜੇਹਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਅषਾਲ਼੍ਹਮੁਗ੍ਰਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਾਸਹਿਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਰੁਰੁਜ੍ਰਯਃ । ਸਂ ਧੇਨਵੋ ਜਾਯਮਾਨੇ ਅਨੋਨਵੁਰ੍ਦ੍ਯਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋ ਅਨੋਨਵੁਃ
ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਭੂਮੀਰੁਤ ਸ੍ਯੁਃ । ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾ ਅਨੁ ਨ ਜਾਤਮष੍ਟ ਰੋਦਸੀ
ਜੇ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੌ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਮਿਲ ਕੇ।
ਆ ਪਪ੍ਰਾਥ ਮਹਿਨਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਵृषਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼ਵਸਾ । ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਵ ਮਘਵਨ੍ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਗੋ–ਧਨ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ।
ਨ ਸੀਮਦੇਵ ਆਪਦਿषਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਏਤਗ੍ਵਾ ਚਿਦ੍ਯ ਏਤਸ਼ਾ ਯੁਯੋਜਤੇ ਹਰੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਯੋਜਤੇ
ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹਨ।
ਤਂ ਵੋ ਮਹੋ ਮਹਾਯ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਾਯ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਮ੍ । ਯੋ ਗਾਧੇषੁ ਯ ਆਰਣੇषੁ ਹਵ੍ਯੋ ਵਾਜੇष੍ਵਸ੍ਤਿ ਹਵ੍ਯਃ
ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਦਾਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਉਦੂ षੁ ਣੋ ਵਸੋ ਮਹੇ ਮृਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸੇ । ਉਦੂ षੁ ਮਹ੍ਯੈ ਮਘਵਨ੍ਮਘਤ੍ਤਯ ਉਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਮਹੇ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਠ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਨਾਮ ਲਈ; ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਉਠ, ਹੇ ਦਾਨਦਾਤਾ, ਦਾਨ ਲਈ ਉਠ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਲਈ।