ਤਂਤਮਿਦ੍ਰਾਧਸੇ ਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚੋਦਾਮਿ ਪੀਤਯੇ । ਯਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਮਨੁष੍ਟੁਤਿਮੀਸ਼ੇ ਕृष੍ਟੀਨਾਂ ਨृਤੁਃ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਦਦ ਲਈ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਸਿਫਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ਵਸਾਨ ਸਖ੍ਯਮਾਨਂਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਨਕਿਃ ਸ਼ਵਾਂਸਿ ਤੇ ਨਸ਼ਤ੍
ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵੋਤਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾਪ੍ਸੁ ਸੂਰ੍ਯੇ ਮਹਦ੍ਧਨਮ੍ । ਜਯੇਮ ਪृਤ੍ਸੁ ਵਜ੍ਰਿਵਃ
ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇਭਿਰੀਮਹੇ ਤਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗਿਰ੍ਵਣਸ੍ਤਮ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਚਿਦਾਵਿਥ ਵਾਜੇषੁ ਪੁਰੁਮਾਯ੍ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸਖ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਦ੍ਵੀ ਪ੍ਰਣੀਤਿਰਦ੍ਰਿਵਃ । ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਤਨ੍ਤਸਾਯ੍ਯਃ
ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ; ਯਜਨ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਰੁ ਣਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਤਨ ਉਰੁ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਨਸ੍ਕृਧਿ । ਉਰੁ ਣੋ ਯਨ੍ਧਿ ਜੀਵਸੇ
ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਬਣਾ, ਸਾਡੇ ਵੱਸਣ ਲਈ ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਦੇ।
ਉਰੁਂ ਨृਭ੍ਯ ਉਰੁਂ ਗਵ ਉਰੁਂ ਰਥਾਯ ਪਨ੍ਥਾਮ੍ । ਦੇਵਵੀਤਿਂ ਮਨਾਮਹੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਚੌੜਾ, ਗਾਂ ਲਈ ਚੌੜਾ, ਰਥ ਲਈ ਚੌੜਾ ਰਸਤਾ, ਅਸੀਂ ਰੱਬੀ ਰਾਹ ਲੱਭੀਏ।
ਉਪ ਮਾ षਡ੍ਦ੍ਵਾਦ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਹਰ੍ष੍ਯਾ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਦੁਰਾਤਯਃ
ਹੇ ਲੋਕੋ, ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਓ; ਮਿੱਠੇ ਉਪਹਾਰ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ।
ऋਜ੍ਰਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋਤ ਆ ਦਦੇ ਹਰੀ ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੂਨਵਿ । ਆਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਰੋਹਿਤਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਲਗਾਮਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸੁਰਥਾਁ ਆਤਿਥਿਗ੍ਵੇ ਸ੍ਵਭੀਸ਼ੂਁਰਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ । ਆਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਸੁਪੇਸ਼ਸਃ
ਹੇ ਆਤਿਥਿਗਵ, ਇਹ ਘੋੜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਖੂਬ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
षਲ਼ਸ਼੍ਵਾਁ ਆਤਿਥਿਗ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤੇ ਵਧੂਮਤਃ । ਸਚਾ ਪੂਤਕ੍ਰਤੌ ਸਨਮ੍
ਹੇ ਆਤਿਥਿਗਵ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੇ ਘੋੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਲਈ ਦਿੱਤੇ।
ਐषੁ ਚੇਤਦ੍ਵृषਣ੍ਵਤ੍ਯਨ੍ਤਰृਜ੍ਰੇष੍ਵਰੁषੀ । ਸ੍ਵਭੀਸ਼ੁਃ ਕਸ਼ਾਵਤੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਸਿੱਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਬੁਕ।
ਨ ਯੁष੍ਮੇ ਵਾਜਬਨ੍ਧਵੋ ਨਿਨਿਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਅਵਦ੍ਯਮਧਿ ਦੀਧਰਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਨਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ।
ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਮਿषਂ ਮਨ੍ਦਦ੍ਵੀਰਾਯੇਨ੍ਦਵੇ । ਧਿਯਾ ਵੋ ਮੇਧਸਾਤਯੇ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ ਵਿਵਾਸਤਿ
ਤਾਕਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਭੇਜੋ; ਪੁਰੰਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਮਰਦੀ ਹੈ।
ਨਦਂ ਵ ਓਦਤੀਨਾਂ ਨਦਂ ਯੋਯੁਵਤੀਨਾਮ੍ । ਪਤਿਂ ਵੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧੇਨੂਨਾਮਿषੁਧ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈਂ, ਅਣਜੁਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਾ ਅਸ੍ਯ ਸੂਦਦੋਹਸਃ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਿ ਪृਸ਼੍ਨਯਃ । ਜਨ੍ਮਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਾ ਰੋਚਨੇ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਗੋਪਤਿਂ ਗਿਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਸੂਨੁਂ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੈ; ਸੱਚ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਮਾਲਕ ਦੀ।
ਆ ਹਰਯਃ ਸਸृਜ੍ਰਿਰੇऽਰੁषੀਰਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ । ਯਤ੍ਰਾਭਿ ਸਂਨਵਾਮਹੇ
ਘੋੜੇ ਚਲ ਪਏ ਹਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਵ ਆਸ਼ਿਰਂ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਮਧੁ । ਯਤ੍ਸੀਮੁਪਹ੍ਵਰੇ ਵਿਦਤ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਲੱਭਿਆ।
ਉਦ੍ਯਦ੍ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਗृਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਵਹਿ । ਮਧ੍ਵਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਚੇਵਹਿ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਸਖ੍ਯੁਃ ਪਦੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦੇ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਉੱਠ ਚੱਲ; ਮਿੱਠਾ ਪੀ ਕੇ, ਸਾਥੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਦਮਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰ।
ਅਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਰ੍ਚਤ । ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਉਤ ਪੁਰਂ ਨ ਧृष੍ਣ੍ਵਰ੍ਚਤ
ਗਾਓ, ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ; ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗਾਵਣ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਓ।
ਅਵ ਸ੍ਵਰਾਤਿ ਗਰ੍ਗਰੋ ਗੋਧਾ ਪਰਿ ਸਨਿष੍ਵਣਤ੍ । ਪਿਙ੍ਗਾ ਪਰਿ ਚਨਿष੍ਕਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਗਰਗਰੋ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰੇ, ਗੋਧਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੇ, ਪਿੰਗਾ ਵੀ ਗਾਵੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਆ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੇਨ੍ਯਃ ਸੁਦੁਘਾ ਅਨਪਸ੍ਫੁਰਃ । ਅਪਸ੍ਫੁਰਂ ਗृਭਾਯਤ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਦ ਦੂਜਾ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਅਡੋਲ ਸੋਮ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇੰਦਰ ਪੀਣ ਲਈ।
ਅਪਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਪਾਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਮਤ੍ਸਤ । ਵਰੁਣ ਇਦਿਹ ਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਮਾਪੋ ਅਭ੍ਯਨੂषਤ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਪੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਵਰੁਣ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ।
ਸੁਦੇਵੋ ਅਸਿ ਵਰੁਣ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਸਪ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਕਾਕੁਦਂ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸੁषਿਰਾਮਿਵ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਤੇਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਦ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ।
ਯੋ ਵ੍ਯਤੀਁਰਫਾਣਯਤ੍ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਁ ਉਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਤਕ੍ਵੋ ਨੇਤਾ ਤਦਿਦ੍ਵਪੁਰੁਪਮਾ ਯੋ ਅਮੁਚ੍ਯਤ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਭਗਤ ਲਈ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਛੁਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਤੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰ ਓਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ । ਭਿਨਤ੍ਕਨੀਨ ਓਦਨਂ ਪਚ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰੋ ਗਿਰਾ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਕ ਰਹੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਹੰਡੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਰ੍ਭਕੋ ਨ ਕੁਮਾਰਕੋऽਧਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਵਂ ਰਥਮ੍ । ਸ ਪਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਹਿषਂ ਮृਗਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿਭੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡਾ ਨਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਿਤਾ–ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਆ ਤੂ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਦਮ੍ਪਤੇ ਰਥਂ ਤਿष੍ਠਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍ । ਅਧ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਸਚੇਵਹਿ ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਮਰੁषਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਗਾਮਨੇਹਸਮ੍
ਹੁਣ ਆਓ, ਸੁੰਦਰ ਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੰਪਤੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਫਿਰ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਜੋੜੋ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਘੇਮਿਤ੍ਥਾ ਨਮਸ੍ਵਿਨ ਉਪ ਸ੍ਵਰਾਜਮਾਸਤੇ । ਅਰ੍ਥਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਸੁਧਿਤਂ ਯਦੇਤਵ ਆਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਦਾਵਨੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਵੀ ਵਾਰ–ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।