ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਵृषਭੋ ਯੁਵਾ ਤੁਵਿਗ੍ਰੀਵੋ ਅਨਾਨਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਸਪਰ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮੋਟੀ ਗਰਦਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ? ਕਿਹੜਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸਵਨਂ ਵृषਾ ਜੁਜੁष੍ਵਾਁ ਅਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ ਉ ਸ੍ਵਿਦਾ ਚਕੇ
ਕਿਹੜੇ ਦੀ ਰਸ ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਉਹ ਬਲਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਕਂ ਤੇ ਦਾਨਾ ਅਸਕ੍ਸ਼ਤ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਕਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਾ । ਉਕ੍ਥੇ ਕ ਉ ਸ੍ਵਿਦਨ੍ਤਮਃ
ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ? ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਿਆ? ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੌਣ ਹੈ?
ਅਯਂ ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਜਨੇ ਸੋਮਃ ਪੂਰੁषੁ ਸੂਯਤੇ । ਤਸ੍ਯੇਹਿ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵਾ ਪਿਬ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆ, ਜਲਦੀ ਆ, ਇਹ ਪੀ ਲੈ।
ਅਯਂ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਯਣਾਵਤਿ ਸੁषੋਮਾਯਾਮਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਆਰ੍ਜੀਕੀਯੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਯਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਜੀਕੀਏ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮਦ੍ਯ ਰਾਧਸੇ ਮਹੇ ਚਾਰੁਂ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯੇ । ਏਹੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਰਵਾ ਪਿਬ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ, ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਨੀ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ ਹੈ। ਆ ਇੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਆ, ਇਹ ਪੀ ਲੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਙ੍ਨ੍ਯਗ੍ਵਾ ਹੂਯਸੇ ਨृਭਿਃ । ਆ ਯਾਹਿ ਤੂਯਮਾਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ।
ਯਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਦਿਵੋ ਮਾਦਯਾਸੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇ । ਯਦ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਧਸਃ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ—
ਆ ਤ੍ਵਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਮੁਰੁਂ ਹੁਵੇ ਗਾਮਿਵ ਭੋਜਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਈ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਆ।
ਆ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਿਮਾਨਂ ਹਰਯੋ ਦੇਵ ਤੇ ਮਹਃ । ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤੁ ਬਿਭ੍ਰਤਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਦੇਵ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗृਣੀष ਉ ਸ੍ਤੁषੇ ਮਹਾਁ ਉਗ੍ਰ ਈਸ਼ਾਨਕृਤ੍ । ਏਹਿ ਨਃ ਸੁਤਂ ਪਿਬ
ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ। ਆ, ਸਾਡਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲੈ।
ਸੁਤਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ । ਇਦਂ ਨੋ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦੇ
ਅਸੀਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਸਨ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗੇ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਾਮਸੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਧਾਰਣਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਹਵਾਮਹੇ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਤੇ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਵਧੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਦ੍ਰਿਭਿਰ੍ਨਰਃ । ਜੁषਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤ੍ਪਿਬ
ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੱਢਿਆ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਪੀ ਲੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਰ੍ਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਤਿ ਖ੍ਯਸ੍ਤੂਯਮਾ ਗਹਿ । ਅਸ੍ਮੇ ਧੇਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਬृਹਤ੍
ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਸਾਡੀ ਵਲ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਦਾਤਾ ਮੇ ਪृषਤੀਨਾਂ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਵੀਨਾਮ੍ । ਮਾ ਦੇਵਾ ਮਘਵਾ ਰਿषਤ੍
ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਧੱਬਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰੇ ਪृषਤੀਨਾਮਧਿ ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬृਹਤ੍ਪृਥੁ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਮਾ ਦਦੇ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਨਪਾਤੋ ਦੁਰ੍ਗਹਸ੍ਯ ਮੇ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸੁਰਾਧਸਃ । ਸ਼੍ਰਵੋ ਦੇਵੇष੍ਵਕ੍ਰਤ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਰੋਭਿਰ੍ਵੋ ਵਿਦਦ੍ਵਸੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਬਾਧ ਊਤਯੇ । ਬृਹਦ੍ਗਾਯਨ੍ਤਃ ਸੁਤਸੋਮੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਹੁਵੇ ਭਰਂ ਨ ਕਾਰਿਣਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗਾ ਕੇ, ਦਾਤਾਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਯਂ ਦੁਧ੍ਰਾ ਵਰਨ੍ਤੇ ਨ ਸ੍ਥਿਰਾ ਮੁਰੋ ਮਦੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਧਸਃ । ਯ ਆਦृਤ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਦਾਤਾ ਜਰਿਤ੍ਰ ਉਕ੍ਥ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਲਾਲਚੀ ਰੋਕ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਜਿੱਧੀ; ਜੋ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦਾਤਾ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤਯੋਗ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮृਕ੍ਸ਼ੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੋ ਯੋ ਵਾ ਕੀਜੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ । ਸ ਊਰ੍ਵਸ੍ਯ ਰੇਜਯਤ੍ਯਪਾਵृਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਬਲਵਾਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੈਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਖਾਤਂ ਚਿਦ੍ਯਃ ਪੁਰੁਸਮ੍ਭृਤਂ ਵਸੂਦਿਦ੍ਵਪਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਵਜ੍ਰੀ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰੋ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਇਤ੍ਕਰਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਵਸ਼ਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਕਈਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸੋਹਣੇ ਜਿਹੜੇ, ਤੇ ਭੂਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਵਨ੍ਥ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਪੁਰਾ ਚਿਚ੍ਛੂਰ ਨृਣਾਮ੍ । ਵਯਂ ਤਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਭਰਾਮਸਿ ਯਜ੍ਞਮੁਕ੍ਥਂ ਤੁਰਂ ਵਚਃ
ਜੇਹੜਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵਧਾਈ ਹੋਈਏ, ਉਹੀ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆਏ ਹਾਂ—ਯਜਨਾ, ਸਿਫ਼ਤ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ।
ਸਚਾ ਸੋਮੇषੁ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਜ੍ਰਿਵੋ ਮਦਾਯ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ ਸੋਮਪਾਃ । ਤ੍ਵਮਿਦ੍ਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਵਸੁ ਦੇष੍ਠਃ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਭੁਵਃ
ਸੋਮ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਵਯਮੇਨਮਿਦਾ ਹ੍ਯੋऽਪੀਪੇਮੇਹ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾ ਉ ਅਦ੍ਯ ਸਮਨਾ ਸੁਤਂ ਭਰਾ ਨੂਨਂ ਭੂषਤ ਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ, ਇਕਠੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਵਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਲਿਆਓ—ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਲਈ ਸਜਾਓ।
ਵृਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਵਾਰਣ ਉਰਾਮਥਿਰਾ ਵਯੁਨੇषੁ ਭੂषਤਿ । ਸੇਮਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮਂ ਜੁਜੁषਾਣ ਆ ਗਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਆ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਭੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਰੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਆ—ਇਹ ਭਜਨ ਆਪਣੀ ਅਜੋਬੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਕਦੂ ਨ੍ਵਸ੍ਯਾਕृਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਕੇਨੋ ਨੁ ਕਂ ਸ਼੍ਰੋਮਤੇਨ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਜਨੁषਃ ਪਰਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ? ਕਿਸ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਕਿਸ ਲਈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ ਦਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ?
ਕਦੂ ਮਹੀਰਧृष੍ਟਾ ਅਸ੍ਯ ਤਵਿषੀਃ ਕਦੁ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਅਸ੍ਤृਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਬੇਕਨਾਟਾਁ ਅਹਰ੍ਦृਸ਼ ਉਤ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਪਣੀਁਰਭਿ
ਉਸਦੀ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹੌਂਸਲੇ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਅਡੋਲ ਰਹੀ? ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਚਲਾਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਂ ਘਾ ਤੇ ਅਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਪੁਰੂਤਮਾਸਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਜ੍ਰਿਵੋ ਭृਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰ ਭਰਾਮਸਿ
ਅਸੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਲਿਆਏ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਵਾਂਗ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਪੂਰ੍ਵੀਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵੇ ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼ਸੋ ਹਵਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤਯਃ । ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਯਃ ਸਵਨਾ ਵਸੋ ਗਹਿ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਮੇ ਹਵਮ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਸਹਾਇ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆ—ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।