ਅਹਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਸਂ ਯੁਜ੍ਯਾਵ ਸਨਿਭ੍ਯ ਆ । ਅਰਾਤੀਵਾ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵੋऽਨੁ ਨੌ ਸ਼ੂਰ ਮਂਸਤੇ ਭਦ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਤਯਃ
ਹੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ ਇਕਠੇ ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ, ਹੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਵੀਰ ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮਿਦ੍ਵਾ ਉ ਤਂ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤਵਾਮ ਨਾਨृਤਮ੍ । ਮਹਾਁ ਅਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵਧੋ ਭੂਰਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਝੂਠ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਨਾਸ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੋ ਮਹਾਨਾਂ ਵੇਨਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰਾਨਜੇ । ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮਨੁष੍ਪਿਤਾ ਦੇਵੇषੁ ਧਿਯ ਆਨਜੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗਾਇਕ, ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਲਿਆਇਆ।
ਦਿਵੋ ਮਾਨਂ ਨੋਤ੍ਸਦਨ੍ਸੋਮਪृष੍ਠਾਸੋ ਅਦ੍ਰਯਃ । ਉਕ੍ਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਸ਼ਂਸ੍ਯਾ
ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਪੱਥਰ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਭਜਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ।
ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਁ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਾ ਅਵृਣੋਦਪ । ਸ੍ਤੁषੇ ਤਦਸ੍ਯ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਚੁਣੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਰਤੂਤ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ ਕਵਿਵृਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਕਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਣਿਃ । ਸ਼ਿਵੋ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਹੋਮਨ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਰਾ ਗਨ੍ਤ੍ਵਵਸੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਭਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਵੇ।
ਆਦੂ ਨੁ ਤੇ ਅਨੁ ਕ੍ਰਤੁਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਯਵਃ । ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਰਮਰ੍ਕਾ ਅਨੂषਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਵਨੇ
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਯੋਗਯ, ਭਗਤ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ। ਭਜਨ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵੀਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ ਕਰ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਚ । ਯਮਰ੍ਕਾ ਅਧ੍ਵਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਹੋਣੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਜਨ ਯਜਮਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਯਾ ਵਿਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਘੋषਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ । ਅਸ੍ਤृਣਾਦ੍ਬਰ੍ਹਣਾ ਵਿਪੋऽਰ੍ਯੋ ਮਾਨਸ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਪੰਜ ਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਰਿਆਂ ਲਈ ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਪਸਾਰੇ, ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਇਯਮੁ ਤੇ ਅਨੁष੍ਟੁਤਿਸ਼੍ਚਕृषੇ ਤਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾ । ਪ੍ਰਾਵਸ਼੍ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨਿਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਵ੍ਯੋਦਨ ਉਰੁ ਕ੍ਰਮਿष੍ਟ ਜੀਵਸੇ । ਯਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਵ ਆ ਦਦੇ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਦੀ ਹਦ ਬਹੁਤ ਵਿਸਥਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਊਣ ਲਈ ਪਾਰ ਹੋਣ ਜੋਗ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਜੌ, ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਧਾਨਾ ਅਵਸ੍ਯਵੋ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪਿਤਰਃ । ਸ੍ਯਾਮ ਮਰੁਤ੍ਵਤੋ ਵृਧੇ
ਇਹ ਫੜ ਕੇ, ਮਦਦਗਾਰ ਤੇਰੇ ਸਿਆਣੇ ਪਿਤਾ। ਅਸੀਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਹੋਈਏ।
ਬਲ਼ृਤ੍ਵਿਯਾਯ ਧਾਮ੍ਨ ऋਕ੍ਵਭਿਃ ਸ਼ੂਰ ਨੋਨੁਮਃ । ਜੇषਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਯੁਜਾ
ਤਾਕਤ ਲਈ, ਟਿਕਾਣੇ ਲਈ, ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਅਸ੍ਮੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮੇਹਨਾ ਪਰ੍ਵਤਾਸੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਭਰਹੂਤੌ ਸਜੋषਾਃ । ਯਃ ਸ਼ਂਸਤੇ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਧਾਯਿ ਪਜ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਅਸ੍ਮਾਁ ਅਵਨ੍ਤੁ ਦੇਵਾਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਪਹਾੜ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਜੋ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਮੁਖੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸ੍ਤੋਮਾਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਰਾਧੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਅਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਤੇਰੀ ਸਿਫਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ, ਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ।
ਪਦਾ ਪਣੀਁਰਰਾਧਸੋ ਨਿ ਬਾਧਸ੍ਵ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਚਨ ਪ੍ਰਤਿ
ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲਾਲਚੀ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਤੇਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਸੁਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸੁਤਾਨਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਰਸ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਨਾ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਵੀ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਏਹਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾਘੋषਞ੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਓਭੇ ਪृਣਾਸਿ ਰੋਦਸੀ
ਆ, ਆ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਿਰਿਂ ਸ਼ਤਵਨ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ । ਵਿ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਰੁਰੋਜਿਥ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਜਿਸਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੋਟੀ ਹਨ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਯਮੁ ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾ ਸੁਤੇ ਵਯਂ ਨਕ੍ਤਂ ਹਵਾਮਹੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾਮਮਾ ਪृਣ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਕ੍ਵ ਸ੍ਯ ਵृषਭੋ ਯੁਵਾ ਤੁਵਿਗ੍ਰੀਵੋ ਅਨਾਨਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਸ੍ਤਂ ਸਪਰ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮੋਟੀ ਗਰਦਨ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ? ਕਿਹੜਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸਵਨਂ ਵृषਾ ਜੁਜੁष੍ਵਾਁ ਅਵ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ ਉ ਸ੍ਵਿਦਾ ਚਕੇ
ਕਿਹੜੇ ਦੀ ਰਸ ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਉਹ ਬਲਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਕਂ ਤੇ ਦਾਨਾ ਅਸਕ੍ਸ਼ਤ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਕਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਾ । ਉਕ੍ਥੇ ਕ ਉ ਸ੍ਵਿਦਨ੍ਤਮਃ
ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਕੌਣ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ? ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਿਆ? ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੌਣ ਹੈ?
ਅਯਂ ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਜਨੇ ਸੋਮਃ ਪੂਰੁषੁ ਸੂਯਤੇ । ਤਸ੍ਯੇਹਿ ਪ੍ਰ ਦ੍ਰਵਾ ਪਿਬ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆ, ਜਲਦੀ ਆ, ਇਹ ਪੀ ਲੈ।
ਅਯਂ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਯਣਾਵਤਿ ਸੁषੋਮਾਯਾਮਧਿ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਆਰ੍ਜੀਕੀਯੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਰਯਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਜੀਕੀਏ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮਦ੍ਯ ਰਾਧਸੇ ਮਹੇ ਚਾਰੁਂ ਮਦਾਯ ਘृष੍ਵਯੇ । ਏਹੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਰਵਾ ਪਿਬ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ, ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪਾਨੀ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ ਹੈ। ਆ ਇੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਆ, ਇਹ ਪੀ ਲੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਙ੍ਨ੍ਯਗ੍ਵਾ ਹੂਯਸੇ ਨृਭਿਃ । ਆ ਯਾਹਿ ਤੂਯਮਾਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ।
ਯਦ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਦਿਵੋ ਮਾਦਯਾਸੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇ । ਯਦ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਧਸਃ
ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆ, ਜਾਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ—
ਆ ਤ੍ਵਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਮੁਰੁਂ ਹੁਵੇ ਗਾਮਿਵ ਭੋਜਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਈ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਆ।
ਆ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਿਮਾਨਂ ਹਰਯੋ ਦੇਵ ਤੇ ਮਹਃ । ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤੁ ਬਿਭ੍ਰਤਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਦੇਵ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ।