ਪਨਾਯ੍ਯਂ ਤਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕृਤਂ ਵਾਂ ਵृषਭੋ ਦਿਵੋ ਰਜਸਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਂਸਾ ਉਤ ਯੇ ਗਵਿष੍ਟੌ ਸਰ੍ਵਾਁ ਇਤ੍ਤਾਁ ਉਪ ਯਾਤਾ ਪਿਬਧ੍ਯੈ
ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ; ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਾਂਡ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਪੀਓ।
ਅਯਂ ਵਾਂ ਭਾਗੋ ਨਿਹਿਤੋ ਯਜਤ੍ਰੇਮਾ ਗਿਰੋ ਨਾਸਤ੍ਯੋਪ ਯਾਤਮ੍ । ਪਿਬਤਂ ਸੋਮਂ ਮਧੁਮਨ੍ਤਮਸ੍ਮੇ ਪ੍ਰ ਦਾਸ਼੍ਵਾਂਸਮਵਤਂ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ; ਇਹ ਗੀਤ, ਨਾਸਤਿਆ, ਨੇੜੇ ਆਓ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀਓ; ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿਓ।
ਯਮृਤ੍ਵਿਜੋ ਬਹੁਧਾ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਃ ਸਚੇਤਸੋ ਯਜ੍ਞਮਿਮਂ ਵਹਨ੍ਤਿ । ਯੋ ਅਨੂਚਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੁਕ੍ਤ ਆਸੀਤ੍ਕਾ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਵਿਤ੍
ਯਾਜਕ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਬਹੁਧਾ ਸਮਿਦ੍ਧ ਏਕਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨੁ ਪ੍ਰਭੂਤਃ । ਏਕੈਵੋषਾਃ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਿ ਭਾਤ੍ਯੇਕਂ ਵਾ ਇਦਂ ਵਿ ਬਭੂਵ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਅਗਨਿ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਭ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇੱਕ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰਂ ਸੁਖਂ ਰਥਂ ਸੁषਦਂ ਭੂਰਿਵਾਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਾਮਘਾ ਯਸ੍ਯ ਯੋਗੇऽਧਿਜਜ੍ਞੇ ਤਂ ਵਾਂ ਹੁਵੇ ਅਤਿ ਰਿਕ੍ਤਂ ਪਿਬਧ੍ਯੈ
ਮੈਂ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਓ, ਖਾਲੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੀਣ ਲਈ।
ਇਮਾਨਿ ਵਾਂ ਭਾਗਧੇਯਾਨਿ ਸਿਸ੍ਰਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਪ੍ਰ ਮਹੇ ਸੁਤੇषੁ ਵਾਮ੍ । ਯਜ੍ਞੇਯਜ੍ਞੇ ਹ ਸਵਨਾ ਭੁਰਣ੍ਯਥੋ ਯਤ੍ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਥਃ
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ, ਹਰ ਇਕ ਯਜਨਾ ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਹਵਨ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍षਿਧ੍ਵਰੀਰੋषਧੀਰਾਪ ਆਸ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਮਹਿਮਾਨਮਾਸ਼ਤ । ਯਾ ਸਿਸ੍ਰਤੂ ਰਜਸਃ ਪਾਰੇ ਅਧ੍ਵਨੋ ਯਯੋਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨਕਿਰਾਦੇਵ ਓਹਤੇ
ਉਦੋਂ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਠਹਿਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ; ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਕृਸ਼ਸ੍ਯ ਵਾਂ ਮਧ੍ਵ ਊਰ੍ਮਿਂ ਦੁਹਤੇ ਸਪ੍ਤ ਵਾਣੀਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਦਾਸ਼੍ਵਾਂਸਮਵਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਯੋ ਵਾਮਦਬ੍ਧੋ ਅਭਿ ਪਾਤਿ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ: ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਤ ਬੋਲੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਮਧ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਿਕਾਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਪ੍ਰੁषਃ ਸੌਮ੍ਯਾ ਜੀਰਦਾਨਵਃ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸਦਨ ऋਤਸ੍ਯ । ਯਾ ਹ ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਧਤ੍ਤਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਘਿਉ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਘਿਉ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ।
ਅਵੋਚਾਮ ਮਹਤੇ ਸੌਭਗਾਯ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵੇषਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਿਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਾਪ੍ਤੇਭਿਰਵਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ
ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਸੱਤ ਘਿਉ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਦृषਿਭ੍ਯੋ ਮਨੀषਾਂ ਵਾਚੋ ਮਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਦਤ੍ਤਮਗ੍ਰੇ । ਯਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯਸृਜਨ੍ਤ ਧੀਰਾ ਯਜ੍ਞਂ ਤਨ੍ਵਾਨਾਸ੍ਤਪਸਾਭ੍ਯਪਸ਼੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ, ਬੋਲ, ਸਮਝ ਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈਆਂ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਸੌਮਨਸਮਦृਪ੍ਤਂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨੇषੁ ਧਤ੍ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਭੂਤਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧਤ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਤ੍ਵਾਯ ਪ੍ਰ ਤਿਰਤਂ ਨ ਆਯੁਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਿਆ, ਅਟੱਲ ਧਨ ਤੇ ਵਾਧੂ ਦਿਓ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ, ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨ ਆ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਹੋਤਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਵृਣੀਮਹੇ । ਆ ਤ੍ਵਾਮਨਕ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਤਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀ ਯਜਿष੍ਠਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਆ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦ ਰਹੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ।
ਅਚ੍ਛਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਃ ਸੂਨੋ ਅਙ੍ਗਿਰਃ ਸ੍ਰੁਚਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਂ ਘृਤਕੇਸ਼ਮੀਮਹੇऽਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਚਮਚੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਘਿਉ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਯਜਨਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕਵਿਰ੍ਵੇਧਾ ਅਸਿ ਹੋਤਾ ਪਾਵਕ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਃ । ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇष੍ਵੀਡ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਰਚਨਹਾਰ, ਹੋਤ੍ਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈਂ; ਮਿੱਠਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਯਜਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਰੋਘਮਾ ਵਹੋਸ਼ਤੋ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ ਦੇਵਾਁ ਅਜਸ੍ਰ ਵੀਤਯੇ । ਅਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਸੁਧਿਤਾ ਵਸੋ ਗਹਿ ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਠੱਗਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਵਗਦਾ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ; ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਆ, ਹੇ ਖਜਾਨੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਭਜਨਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਸਪ੍ਰਥਾ ਅਸ੍ਯਗ੍ਨੇ ਤ੍ਰਾਤਰृਤਸ੍ਕਵਿਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸਃ ਸਮਿਧਾਨ ਦੀਦਿਵ ਆ ਵਿਵਾਸਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਪ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਰਾਖੀਦਾਰ, ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਤੈਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੋਚਾ ਸ਼ੋਚਿष੍ਠ ਦੀਦਿਹਿ ਵਿਸ਼ੇ ਮਯੋ ਰਾਸ੍ਵ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਮਮ ਸਨ੍ਤੁ ਸੂਰਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂषਾਹਃ ਸ੍ਵਗ੍ਨਯਃ
ਚਮਕ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭੜਕ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਜਨ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਮਹਾਨ ਜਣੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਬਣਨ।
ਯਥਾ ਚਿਦ੍ਵृਦ੍ਧਮਤਸਮਗ੍ਨੇ ਸਂਜੂਰ੍ਵਸਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ । ਏਵਾ ਦਹ ਮਿਤ੍ਰਮਹੋ ਯੋ ਅਸ੍ਮਧ੍ਰੁਗ੍ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਮਾ ਕਸ਼੍ਚ ਵੇਨਤਿ
ਜਿਵੇਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਿਆਂ ਤੇ ਅਸਹਾਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਐਵੇਂ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੰਦਾ ਸੋਚੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਮਾ ਨੋ ਮਰ੍ਤਾਯ ਰਿਪਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਿਨੇ ਮਾਘਸ਼ਂਸਾਯ ਰੀਰਧਃ । ਅਸ੍ਰੇਧਦ੍ਭਿਸ੍ਤਰਣਿਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ ਸ਼ਿਵੇਭਿਃ ਪਾਹਿ ਪਾਯੁਭਿਃ
ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਬੁਰੇ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਲੇ ਰਾਖਿਆਂ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਪਾਹਿ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਏਕਯਾ ਪਾਹ੍ਯੁਤ ਦ੍ਵਿਤੀਯਯਾ । ਪਾਹਿ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਰੂਰ੍ਜਾਂ ਪਤੇ ਪਾਹਿ ਚਤਸृਭਿਰ੍ਵਸੋ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਕ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰ; ਤਿੰਨ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਖਜਾਨੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਮ ਵਾਜੇषੁ ਨੋऽਵ । ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਧਿ ਨੇਦਿष੍ਠਂ ਦੇਵਤਾਤਯ ਆਪਿਂ ਨਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਵृਧੇ
ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਇਕ ਦੈਤ ਤੇ ਹਮਲਾਵਰ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵਯੋਵृਧਂ ਰਯਿਂ ਪਾਵਕ ਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍ । ਰਾਸ੍ਵਾ ਚ ਨ ਉਪਮਾਤੇ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਂ ਸੁਨੀਤੀ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ ਜੋ ਉਮਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਬਖ਼ਸ਼। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ।
ਯੇਨ ਵਂਸਾਮ ਪृਤਨਾਸੁ ਸ਼ਰ੍ਧਤਸ੍ਤਰਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਯ ਆਦਿਸ਼ਃ । ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਵਰ੍ਧ ਪ੍ਰਯਸਾ ਸ਼ਚੀਵਸੋ ਜਿਨ੍ਵਾ ਧਿਯੋ ਵਸੁਵਿਦਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੀਏ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਅਕਲਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਤਰੋ-ਤਾਜਾ ਕਰ।
ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵृषਭੋ ਯਥਾਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਦਵਿਧ੍ਵਤ੍ । ਤਿਗ੍ਮਾ ਅਸ੍ਯ ਹਨਵੋ ਨ ਪ੍ਰਤਿਧृषੇ ਸੁਜਮ੍ਭਃ ਸਹਸੋ ਯਹੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਗੱਜਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਭੀ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਜੱਬੜੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜੋਸ਼ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਨਹਿ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਵृषਭ ਪ੍ਰਤਿਧृषੇ ਜਮ੍ਭਾਸੋ ਯਦ੍ਵਿਤਿष੍ਠਸੇ । ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਹੋਤਃ ਸੁਹੁਤਂ ਹਵਿष੍ਕृਧਿ ਵਂਸ੍ਵਾ ਨੋ ਵਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੁ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਯਜਮਾਨ ਬਣ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ।
ਸ਼ੇषੇ ਵਨੇषੁ ਮਾਤ੍ਰੋਃ ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਧਤੇ । ਅਤਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਵ੍ਯਾ ਵਹਸਿ ਹਵਿष੍ਕृਤ ਆਦਿਦ੍ਦੇਵੇषੁ ਰਾਜਸਿ
ਤੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤ ਹੋਤਾਰਸ੍ਤਮਿਦੀਲ਼ਤੇ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਸੁਤ੍ਯਜਮਹ੍ਰਯਮ੍ । ਭਿਨਤ੍ਸ੍ਯਦ੍ਰਿਂ ਤਪਸਾ ਵਿ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਪ੍ਰਾਗ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠ ਜਨਾਁ ਅਤਿ
ਸੱਤ ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਲਪਟ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ।
ਅਗ੍ਨਿਮਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਅਧ੍ਰਿਗੁਂ ਹੁਵੇਮ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਿਤਪ੍ਰਯਸਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀष੍ਵਾ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਹੋਏ ਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਜੋ ਸਹੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕਦਾ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈ।
ਕੇਤੇਨ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਸਚਤੇ ਸੁषਾਮਣ੍ਯਗ੍ਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚਿਕਿਤ੍ਵਨਾ । ਇषਣ੍ਯਯਾ ਨਃ ਪੁਰੁਰੂਪਮਾ ਭਰ ਵਾਜਂ ਨੇਦਿष੍ਠਮੂਤਯੇ
ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ। ਆਪਣੀ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।