ਏਤਾਵਤਸ੍ਤ ਈਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵੋ ਮਘਵਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥਿਂ ਯਥਾ ਨੀਪਾਤਿਥਿਂ ਧਨੇ
ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਾਤਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਹਫਾਜਤ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾ ਕਣ੍ਵੇ ਮਘਵਨ੍ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯਵਿ ਯਥਾ ਪਕ੍ਥੇ ਦਸ਼ਵ੍ਰਜੇ । ਯਥਾ ਗੋਸ਼ਰ੍ਯੇ ਅਸਨੋਰृਜਿਸ਼੍ਵਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਦਾਤਰ, ਕਨਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਪਕਥ ਦੇ ਦਸ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਗੋਸਰਿਆ ਤੇ ਅਸਨਾ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੁਰਾਧਸਮਰ੍ਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਭਿष੍ਟਯੇ । ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਵਸੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਮਂਹਤੇ
ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਦਾਤਰ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੁਰ ਉੱਚੀ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ; ਜੋ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੇਤਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਿषੋ ਮਹੀਃ । ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਭੁਜ੍ਮਾ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਯਦੀਂ ਸੁਤਾ ਅਮਨ੍ਦਿषੁਃ
ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਸ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦੀਂ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋऽਭਿ ਪ੍ਰਿਯਮਮਨ੍ਦਿषੁਃ । ਆਪੋ ਨ ਧਾਯਿ ਸਵਨਂ ਮ ਆ ਵਸੋ ਦੁਘਾ ਇਵੋਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਜਦੋਂ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਰ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਭਗਤ ਨੂੰ।
ਅਨੇਹਸਂ ਵੋ ਹਵਮਾਨਮੂਤਯੇ ਮਧ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਸੋ ਹਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵ ਉਪ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇषੁ ਦਧਿਰੇ
ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੱਤਿਆਂ ਲਈ, ਵਿਚਾਰ ਮਧ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਦਾਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨਃ ਸੋਮੇ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰ ਇਯਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਤੋਸ਼ਤੇ । ਯਂ ਤੇ ਸ੍ਵਦਾਵਨ੍ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਗੂਰ੍ਤਯਃ ਪੌਰੇ ਛਨ੍ਦਯਸੇ ਹਵਮ੍
ਸੋਮ, ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ; ਤੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੱਤਿਆ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੀਰਮੁਗ੍ਰਂ ਵਿਵਿਚਿਂ ਧਨਸ੍ਪृਤਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਉਦ੍ਰੀਵ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਵਤੋ ਵਸੁਤ੍ਵਨਾ ਸਦਾ ਪੀਪੇਥ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਵੱਡੇ, ਤੀਖੇ, ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ; ਪਾਤੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਾਲ।
ਯਦ੍ਧ ਨੂਨਂ ਪਰਾਵਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦਿਵਿ । ਯੁਜਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰਿਭਿਰ੍ਮਹੇਮਤ ऋष੍ਵ ऋष੍ਵੇਭਿਰਾ ਗਹਿ
ਚਾਹੇ ਹੁਣ, ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਇੰਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਉੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ।
ਰਥਿਰਾਸੋ ਹਰਯੋ ਯੇ ਤੇ ਅਸ੍ਰਿਧ ਓਜੋ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਿ । ਯੇਭਿਰ੍ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਮਨੁषੋ ਨਿਘੋषਯੋ ਯੇਭਿਃ ਸ੍ਵਃ ਪਰੀਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤਸ੍ਤੇ ਵਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਸ਼ੂਰ ਨਵ੍ਯਸਃ । ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵ ਏਤਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੇ ਧਨੇ ਯਥਾ ਵਸ਼ਂ ਦਸ਼ਵ੍ਰਜੇ
ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਇਤਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਏਤਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਸ ਗੋ-ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ.
ਯਥਾ ਕਣ੍ਵੇ ਮਘਵਨ੍ਮੇਧੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਦੀਰ੍ਘਨੀਥੇ ਦਮੂਨਸਿ । ਯਥਾ ਗੋਸ਼ਰ੍ਯੇ ਅਸਿषਾਸੋ ਅਦ੍ਰਿਵੋ ਮਯਿ ਗੋਤ੍ਰਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਣਵ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਚੱਲਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਗੋ-ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ.
ਯਥਾ ਮਨੌ ਸਾਂਵਰਣੌ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਪਿਬਃ ਸੁਤਮ੍ । ਨੀਪਾਤਿਥੌ ਮਘਵਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥੌ ਪੁष੍ਟਿਗੌ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਗੌ ਸਚਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁ ਤੇ ਸਾਂਵਰਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਏ.
ਪਾਰ੍षਦ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਸ੍ਕਣ੍ਵਂ ਸਮਸਾਦਯਚ੍ਛਯਾਨਂ ਜਿਵ੍ਰਿਮੁਦ੍ਧਿਤਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਸਿषਾਸਦ੍ਗਵਾਮृषਿਸ੍ਤ੍ਵੋਤੋ ਦਸ੍ਯਵੇ ਵृਕਃ
ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਕਣਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਗਾ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦਾਸਯੂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਬਣਿਆ.
ਯ ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਨ ਵਿਨ੍ਧਤੇ ਚਿਕਿਦ੍ਯ ऋषਿਚੋਦਨਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਚ੍ਛਾ ਵਦ ਨਵ੍ਯਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਯਰਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਨ ਭੋਜਸੇ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸੁਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ.
ਯਸ੍ਮਾ ਅਰ੍ਕਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਾਨृਚੁਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਮੁਤ੍ਤਮੇ ਪਦੇ । ਸ ਤ੍ਵਿਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਿਕ੍ਰਦਦਾਦਿਜ੍ਜਨਿष੍ਟ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ—ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ.
ਯੋ ਨੋ ਦਾਤਾ ਵਸੂਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਹੂਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਂ ਨਵੀਯਸੀਂ ਗਮੇਮ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਨ ਮਿਹਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਝੁੰਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ.
ਯਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਂ ਵਸੋ ਦਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ.
ਕਦਾ ਚਨ ਸ੍ਤਰੀਰਸਿ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸ਼੍ਚਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਉਪੋਪੇਨ੍ਨੁ ਮਘਵਨ੍ਭੂਯ ਇਨ੍ਨੁ ਤੇ ਦਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪृਚ੍ਯਤੇ
ਕਦੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇਗਾ? ਤੇਰਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵੇ; ਤੇਰੀ ਦਿਵਯ ਦਿਆਲਤਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਪ੍ਰ ਯੋ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਭ੍ਯੋਜਸਾ ਕ੍ਰਿਵਿਂ ਵਧੈਃ ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਨਿਘੋषਯਨ੍ । ਯਦੇਦਸ੍ਤਮ੍ਭੀਤ੍ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਨਮੂਂ ਦਿਵਮਾਦਿਜ੍ਜਨਿष੍ਟ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਵੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ, ਤਦ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ.
ਯਸ੍ਯਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਰ੍ਯੋ ਦਾਸਃ ਸ਼ੇਵਧਿਪਾ ਅਰਿਃ । ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਯੇ ਰੁਸ਼ਮੇ ਪਰੀਰਵਿ ਤੁਭ੍ਯੇਤ੍ਸੋ ਅਜ੍ਯਤੇ ਰਯਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਰ ਆਰਯ, ਹਰ ਦਾਸ, ਹਰ ਸਾਥੀ, ਹਰ ਵੈਰੀ ਹਨ; ਆਰਯਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕਠੋਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਦੌਲਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਤੁਰਣ੍ਯਵੋ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਰ੍ਕਮਾਨृਚੁਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਰਯਿਃ ਪਪ੍ਰਥੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਵੋऽਸ੍ਮੇ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਚਲਾਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ, ਘੀ ਵਗਦਾ ਭਜਨ ਗਾਇਆ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਫੈਲ ਗਈ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ.
ਯਥਾ ਮਨੌ ਵਿਵਸ੍ਵਤਿ ਸੋਮਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਪਿਬਃ ਸੁਤਮ੍ । ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਤੇ ਛਨ੍ਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜੁਜੋषਸ੍ਯਾਯੌ ਮਾਦਯਸੇ ਸਚਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮਨੁ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ.
ਪृषਧ੍ਰੇ ਮੇਧ੍ਯੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਵਾਨੇ ਅਮਨ੍ਦਥਾਃ । ਯਥਾ ਸੋਮਂ ਦਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰੇ ਦਸ਼ੋਣ੍ਯੇ ਸ੍ਯੂਮਰਸ਼੍ਮਾਵृਜੂਨਸਿ
ਪ੍ਰਸ਼ਧਰ, ਮੇਧਿਆ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰ, ਦਸ਼ੋਣਿਆ ਤੇ ਸਯੂਮਰਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਤਾ, ਤੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈਂ.
ਯ ਉਕ੍ਥਾ ਕੇਵਲਾ ਦਧੇ ਯਃ ਸੋਮਂ ਧृषਿਤਾਪਿਬਤ੍ । ਯਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾ ਵਿਚਕ੍ਰਮ ਉਪ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਪੀਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ.
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੋਮੇषੁ ਚਾਕਨੋ ਵਾਜੇ ਵਾਜਿਞ੍ਛਤਕ੍ਰਤੋ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸੁਦੁਘਾਮਿਵ ਗੋਦੁਹੋ ਜੁਹੂਮਸਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ
ਜਿਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ—ਉਸ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ, ਇਜ਼ਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ.
ਯੋ ਨੋ ਦਾਤਾ ਸ ਨਃ ਪਿਤਾ ਮਹਾਁ ਉਗ੍ਰ ਈਸ਼ਾਨਕृਤ੍ । ਅਯਾਮਨ੍ਨੁਗ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਰ੍ਗੋਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਦਾਤੁ ਨਃ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਰਾਜਾ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ, ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ.
ਯਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਂ ਵਸੋ ਦਾਨਾਯ ਮਂਹਸੇ ਸ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਮਿਨ੍ਵਤਿ । ਵਸੂਯਵੋ ਵਸੁਪਤਿਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸ੍ਤੋਮੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵਾਮਹੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਇੰਦਰ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ.
ਕਦਾ ਚਨ ਪ੍ਰ ਯੁਚ੍ਛਸ੍ਯੁਭੇ ਨਿ ਪਾਸਿ ਜਨ੍ਮਨੀ । ਤੁਰੀਯਾਦਿਤ੍ਯ ਹਵਨਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾ ਤਸ੍ਥਾਵਮृਤਂ ਦਿਵਿ
ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਦੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ? ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਅਮਰ ਬਲ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਚੌਥੀ ਹਵਨ ਤੇ ਸਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ।
ਯਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਂ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੋ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਗਿਰ ਉਤ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਵਸੋ ਕਣ੍ਵਵਚ੍ਛृਣੁਧੀ ਹਵਮ੍
ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵੱਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸੁਣ, ਕਣਵਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਵੀ ਸੁਣ।