ਤ੍ਰਾਤਾਰੋ ਦੇਵਾ ਅਧਿ ਵੋਚਤਾ ਨੋ ਮਾ ਨੋ ਨਿਦ੍ਰਾ ਈਸ਼ਤ ਮੋਤ ਜਲ੍ਪਿਃ । ਵਯਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਹ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੁਵੀਰਾਸੋ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦੇਮ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੋ; ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਨਾ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀਏ।
ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਵਯੋਧਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ ਊਤਿਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ ਪਾਹਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤਾਦੁਤ ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਰੱਖ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਵਃ ਸੁਰਾਧਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ । ਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰੋ, ਉਹ ਦਾਤਰ ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕੇਵ ਪ੍ਰ ਜਿਗਾਤਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਗਿਰੇਰਿਵ ਪ੍ਰ ਰਸਾ ਅਸ੍ਯ ਪਿਨ੍ਵਿਰੇ ਦਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰੁਭੋਜਸਃ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਾ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਆਪੋ ਨ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਨ੍ਵੋਕ੍ਯਂ ਸਰਃ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸੇ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ।
ਅਨੇਹਸਂ ਪ੍ਰਤਰਣਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਧ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਦਿष੍ਠਮੀਂ ਪਿਬ । ਆ ਯਥਾ ਮਨ੍ਦਸਾਨਃ ਕਿਰਾਸਿ ਨਃ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਵ ਤ੍ਮਨਾ ਧृषਤ੍
ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਆਦਲਾ ਮਧ ਪੀ ਲੈ; ਸਾਡੀ ਪਾਸ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਨ ਸ੍ਤੋਮਮੁਪ ਦ੍ਰਵਦ੍ਧਿਯਾਨੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਸੋਤृਭਿਃ । ਯਂ ਤੇ ਸ੍ਵਧਾਵਨ੍ਸ੍ਵਦਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਣ੍ਵੇषੁ ਰਾਤਯਃ
ਸਾਡਾ ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਂ ਨ ਵੀਰਂ ਨਮਸੋਪ ਸੇਦਿਮ ਵਿਭੂਤਿਮਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਸੁਮ੍ । ਉਦ੍ਰੀਵ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਵਤੋ ਨ ਸਿਞ੍ਚਤੇ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰ ਧੀਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਤੀ ਤੋਂ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵੀ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦ੍ਧ ਨੂਨਂ ਯਦ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਯਦ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧਿ । ਅਤੋ ਨੋ ਯਜ੍ਞਮਾਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮਹੇਮਤ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰੇਭਿਰਾ ਗਹਿ
ਚਾਹੇ ਹੁਣ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹਮਾਰੇ ਭੇਟ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ।
ਅਜਿਰਾਸੋ ਹਰਯੋ ਯੇ ਤ ਆਸ਼ਵੋ ਵਾਤਾ ਇਵ ਪ੍ਰਸਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਯੇਭਿਰਪਤ੍ਯਂ ਮਨੁषਃ ਪਰੀਯਸੇ ਯੇਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤਸ੍ਤ ਈਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵੋ ਮਘਵਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥਿਂ ਯਥਾ ਨੀਪਾਤਿਥਿਂ ਧਨੇ
ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਾਤਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਹਫਾਜਤ ਕੀਤੀ।
ਯਥਾ ਕਣ੍ਵੇ ਮਘਵਨ੍ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯਵਿ ਯਥਾ ਪਕ੍ਥੇ ਦਸ਼ਵ੍ਰਜੇ । ਯਥਾ ਗੋਸ਼ਰ੍ਯੇ ਅਸਨੋਰृਜਿਸ਼੍ਵਨੀਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਦਾਤਰ, ਕਨਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਪਕਥ ਦੇ ਦਸ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਗੋਸਰਿਆ ਤੇ ਅਸਨਾ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਸੁ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੁਰਾਧਸਮਰ੍ਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਭਿष੍ਟਯੇ । ਯਃ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕਾਮ੍ਯਂ ਵਸੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਮਂਹਤੇ
ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਦਾਤਰ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੁਰ ਉੱਚੀ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ; ਜੋ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਹੇਤਯੋ ਅਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਿषੋ ਮਹੀਃ । ਗਿਰਿਰ੍ਨ ਭੁਜ੍ਮਾ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਯਦੀਂ ਸੁਤਾ ਅਮਨ੍ਦਿषੁਃ
ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਸ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦੀਂ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋऽਭਿ ਪ੍ਰਿਯਮਮਨ੍ਦਿषੁਃ । ਆਪੋ ਨ ਧਾਯਿ ਸਵਨਂ ਮ ਆ ਵਸੋ ਦੁਘਾ ਇਵੋਪ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਜਦੋਂ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਰ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਭਗਤ ਨੂੰ।
ਅਨੇਹਸਂ ਵੋ ਹਵਮਾਨਮੂਤਯੇ ਮਧ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਸੋ ਹਵਮਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵ ਉਪ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇषੁ ਦਧਿਰੇ
ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੱਤਿਆਂ ਲਈ, ਵਿਚਾਰ ਮਧ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ; ਦਾਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨਃ ਸੋਮੇ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰ ਇਯਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਤੋਸ਼ਤੇ । ਯਂ ਤੇ ਸ੍ਵਦਾਵਨ੍ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਗੂਰ੍ਤਯਃ ਪੌਰੇ ਛਨ੍ਦਯਸੇ ਹਵਮ੍
ਸੋਮ, ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ; ਤੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੱਤਿਆ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੀਰਮੁਗ੍ਰਂ ਵਿਵਿਚਿਂ ਧਨਸ੍ਪृਤਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਉਦ੍ਰੀਵ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਵਤੋ ਵਸੁਤ੍ਵਨਾ ਸਦਾ ਪੀਪੇਥ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਵੱਡੇ, ਤੀਖੇ, ਸੋਝੀ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ; ਪਾਤੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਾਲ।
ਯਦ੍ਧ ਨੂਨਂ ਪਰਾਵਤਿ ਯਦ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦਿਵਿ । ਯੁਜਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਰਿਭਿਰ੍ਮਹੇਮਤ ऋष੍ਵ ऋष੍ਵੇਭਿਰਾ ਗਹਿ
ਚਾਹੇ ਹੁਣ, ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਇੰਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਉੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ।
ਰਥਿਰਾਸੋ ਹਰਯੋ ਯੇ ਤੇ ਅਸ੍ਰਿਧ ਓਜੋ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਿ । ਯੇਭਿਰ੍ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਮਨੁषੋ ਨਿਘੋषਯੋ ਯੇਭਿਃ ਸ੍ਵਃ ਪਰੀਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤਸ੍ਤੇ ਵਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਸ਼ੂਰ ਨਵ੍ਯਸਃ । ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵ ਏਤਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੇ ਧਨੇ ਯਥਾ ਵਸ਼ਂ ਦਸ਼ਵ੍ਰਜੇ
ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਇਤਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਏਤਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਸ ਗੋ-ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ.
ਯਥਾ ਕਣ੍ਵੇ ਮਘਵਨ੍ਮੇਧੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਦੀਰ੍ਘਨੀਥੇ ਦਮੂਨਸਿ । ਯਥਾ ਗੋਸ਼ਰ੍ਯੇ ਅਸਿषਾਸੋ ਅਦ੍ਰਿਵੋ ਮਯਿ ਗੋਤ੍ਰਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਣਵ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਲੰਮੇ ਚੱਲਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਗੋ-ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ.
ਯਥਾ ਮਨੌ ਸਾਂਵਰਣੌ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਪਿਬਃ ਸੁਤਮ੍ । ਨੀਪਾਤਿਥੌ ਮਘਵਨ੍ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥੌ ਪੁष੍ਟਿਗੌ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਗੌ ਸਚਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁ ਤੇ ਸਾਂਵਰਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਏ.
ਪਾਰ੍षਦ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਸ੍ਕਣ੍ਵਂ ਸਮਸਾਦਯਚ੍ਛਯਾਨਂ ਜਿਵ੍ਰਿਮੁਦ੍ਧਿਤਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਸਿषਾਸਦ੍ਗਵਾਮृषਿਸ੍ਤ੍ਵੋਤੋ ਦਸ੍ਯਵੇ ਵृਕਃ
ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਕਣਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਗਾ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ, ਬਲਵਾਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦਾਸਯੂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਬਣਿਆ.
ਯ ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਨ ਵਿਨ੍ਧਤੇ ਚਿਕਿਦ੍ਯ ऋषਿਚੋਦਨਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਚ੍ਛਾ ਵਦ ਨਵ੍ਯਸ੍ਯਾ ਮਤ੍ਯਰਿष੍ਯਨ੍ਤਂ ਨ ਭੋਜਸੇ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸੁਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ.
ਯਸ੍ਮਾ ਅਰ੍ਕਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਾਨृਚੁਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਮੁਤ੍ਤਮੇ ਪਦੇ । ਸ ਤ੍ਵਿਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਿਕ੍ਰਦਦਾਦਿਜ੍ਜਨਿष੍ਟ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਸੱਤ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ—ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ.
ਯੋ ਨੋ ਦਾਤਾ ਵਸੂਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਂ ਹੂਮਹੇ ਵਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਮਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਮਤਿਂ ਨਵੀਯਸੀਂ ਗਮੇਮ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਨ ਮਿਹਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਝੁੰਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ.
ਯਸ੍ਮੈ ਤ੍ਵਂ ਵਸੋ ਦਾਨਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ.
ਕਦਾ ਚਨ ਸ੍ਤਰੀਰਸਿ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਸ਼੍ਚਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਉਪੋਪੇਨ੍ਨੁ ਮਘਵਨ੍ਭੂਯ ਇਨ੍ਨੁ ਤੇ ਦਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪृਚ੍ਯਤੇ
ਕਦੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇਗਾ? ਤੇਰਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵੇ; ਤੇਰੀ ਦਿਵਯ ਦਿਆਲਤਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.
ਪ੍ਰ ਯੋ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਭ੍ਯੋਜਸਾ ਕ੍ਰਿਵਿਂ ਵਧੈਃ ਸ਼ੁष੍ਣਂ ਨਿਘੋषਯਨ੍ । ਯਦੇਦਸ੍ਤਮ੍ਭੀਤ੍ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਨਮੂਂ ਦਿਵਮਾਦਿਜ੍ਜਨਿष੍ਟ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਵੀ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ੁਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ, ਤਦ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ.