ਕੋ ਨੁ ਮਰ੍ਯਾ ਅਮਿਥਿਤਃ ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜਹਾ ਕੋ ਅਸ੍ਮਦੀषਤੇ
ਹੁਣ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਗਿਆ?
ਏਵਾਰੇ ਵृषਭਾ ਸੁਤੇऽਸਿਨ੍ਵਨ੍ਭੂਰ੍ਯਾਵਯਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਨਿਵਤਾ ਚਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ 'ਚ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਤ ਏਤਾ ਵਚੋਯੁਜਾ ਹਰੀ ਗृਭ੍ਣੇ ਸੁਮਦ੍ਰਥਾ । ਯਦੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯ ਇਦ੍ਦਦਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਭਿਨ੍ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ ਪਰਿ ਬਾਧੋ ਜਹੀ ਮृਧਃ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਸਾਰੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋੜ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦੇ; ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਦ੍ਵੀਲ਼ਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਪਰਾਭृਤਮ੍ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਥਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਨੁषੋ ਭੂਰੇਰ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਤਿ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਤ੍ਵਾਵਤਃ ਪੁਰੂਵਸੋ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੇਤਃ । ਸ੍ਮਸਿ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਦ੍ਰਿਵੋ ਵਿਦ੍ਮ ਦਾਤਾਰਮਿषਾਮ੍ । ਵਿਦ੍ਮ ਦਾਤਾਰਂ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਸ਼ਤਮੂਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਰੀ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਨੀਥੋ ਘਾ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਂ ਮਰੁਤੋ ਯਮਰ੍ਯਮਾ । ਮਿਤ੍ਰਃ ਪਾਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰੁਹਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤ, ਅਰਯਮਨ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਧਾਨੋ ਗੋਮਦਸ਼੍ਵਵਤ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਜੂਤ ਏਧਤੇ । ਸਦਾ ਰਾਯਾ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਾ
ਜੋ ਗਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਮੀਮਹੇ ਸ਼ਵਸਾਨਮਭੀਰ੍ਵਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਂ ਰਾਯ ਈਮਹੇ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯੂਤਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭੀਰਵਃ ਸਚਾ । ਤਮਾ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਯਃ ਪੁਰੂਵਸੁਂ ਮਦਾਯ ਹਰਯਃ ਸੁਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਉਸ ਚਾਹੀਦੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ-ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਲੈ ਆਉਣ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਃ । ਯ ਆਦਦਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਦੁष੍ਟਰਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਉਹ ਰਸ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ—
ਯੋ ਦੁष੍ਟਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯੋ ਵਾਜੇष੍ਵਸ੍ਤਿ ਤਰੁਤਾ । ਸ ਨਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸਵਨਾ ਵਸੋ ਗਹਿ ਗਮੇਮ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਜੋ ਅਜਿੱਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ, ਸੋਮ-ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਆ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਗਾਂ-ਧਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਗਵ੍ਯੋ षੁ ਣੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾਸ਼੍ਵਯੋਤ ਰਥਯਾ । ਵਰਿਵਸ੍ਯ ਮਹਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ।
ਨਹਿ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸੋऽਨ੍ਤਂ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸਤ੍ਰਾ । ਦਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਨੂ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵੋ ਧਿਯੋ ਵਾਜੇਭਿਰਾਵਿਥ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਸ਼ੂਰਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਦਿਆਲੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ।
ਯ ऋष੍ਵਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਸ ਵੇਦ ਜਨਿਮਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਃ । ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਤਵਿषਂ ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ
ਉਹ ਜੋ ਉੱਚਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਧਾਈ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਕੱਠੇ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਨੋ ਵਾਜੇष੍ਵਵਿਤਾ ਪੁਰੂਵਸੁਃ ਪੁਰਸ੍ਥਾਤਾ ਮਘਵਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਭੁਵਤ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡੀ ਧਨ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿ ਵੋ ਵੀਰਮਨ੍ਧਸੋ ਮਦੇषੁ ਗਾਯ ਗਿਰਾ ਮਹਾ ਵਿਚੇਤਸਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਕਿਨਂ ਵਚੋ ਯਥਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਵੀਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ।
ਦਦੀ ਰੇਕ੍ਣਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਦਦਿਰ੍ਵਸੁ ਦਦਿਰ੍ਵਾਜੇषੁ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਨੂਨਮਥ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਿਰਜ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਸੂਨਾਂ ਸਾਸਹ੍ਵਾਂਸਂ ਚਿਦਸ੍ਯ ਵਰ੍ਪਸਃ । ਕृਪਯਤੋ ਨੂਨਮਤ੍ਯਥ
ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ—ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰੇ।
ਮਹਃ ਸੁ ਵੋ ਅਰਮਿषੇ ਸ੍ਤਵਾਮਹੇ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਅਰਂਗਮਾਯ ਜਗ੍ਮਯੇ । ਯਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਨੁषਾਂ ਮਰੁਤਾਮਿਯਕ੍ਸ਼ਸਿ ਗਾਯੇ ਤ੍ਵਾ ਨਮਸਾ ਗਿਰਾ
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦਾਨੀ, ਤਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਮਿਲੇ; ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਤੇ ਗਾਵਾਂ।
ਯੇ ਪਾਤਯਨ੍ਤੇ ਅਜ੍ਮਭਿਰ੍ਗਿਰੀਣਾਂ ਸ੍ਨੁਭਿਰੇषਾਮ੍ । ਯਜ੍ਞਂ ਮਹਿष੍ਵਣੀਨਾਂ ਸੁਮ੍ਨਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣੀਨਾਂ ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਰੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ, ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ, ਮਹਾਨ ਦਾਤ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭਙ੍ਗਂ ਦੁਰ੍ਮਤੀਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਵਿष੍ਠਾ ਭਰ । ਰਯਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਯੁਜ੍ਯਂ ਚੋਦਯਨ੍ਮਤੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚੋਦਯਨ੍ਮਤੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੰਦ੍ਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ; ਸਾਨੂੰ ਉਚਿਤ ਧਨ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਸਨਿਤਃ ਸੁਸਨਿਤਰੁਗ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰ ਚੇਤਿष੍ਠ ਸੂਨृਤ । ਪ੍ਰਾਸਹਾ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਸਹੁਰਿਂ ਸਹਨ੍ਤਂ ਭੁਜ੍ਯੁਂ ਵਾਜੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤੀ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤੀ, ਤਿੱਖਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ਆ ਸ ਏਤੁ ਯ ਈਵਦਾਁ ਅਦੇਵਃ ਪੂਰ੍ਤਮਾਦਦੇ । ਯਥਾ ਚਿਦ੍ਵਸ਼ੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਸਿ ਕਾਨੀਤੇऽਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯੁष੍ਯਾਦਦੇ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਵੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਨਾਮ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਹ ਚਮਕ ਲੈ ਲਵੇ।
षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵ੍ਯਸ੍ਯਾਯੁਤਾਸਨਮੁष੍ਟ੍ਰਾਨਾਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਸ਼ਤਾ । ਦਸ਼ ਸ਼੍ਯਾਵੀਨਾਂ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼ ਤ੍ਰ੍ਯਰੁषੀਣਾਂ ਦਸ਼ ਗਵਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਵੀਹ ਸੌ ਉਠ, ਦਸ ਸੌ ਕਾਲੇ ਪਸ਼ੂ, ਦਸ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ।
ਦਸ਼ ਸ਼੍ਯਾਵਾ ऋਧਦ੍ਰਯੋ ਵੀਤਵਾਰਾਸ ਆਸ਼ਵਃ । ਮਥ੍ਰਾ ਨੇਮਿਂ ਨਿ ਵਾਵृਤੁਃ
ਦਸ ਕਾਲੇ, ਤੇਜ਼, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਘੋੜੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹੀਆ ਘੁਮਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਦਾਨਾਸਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਸਃ ਕਾਨੀਤਸ੍ਯ ਸੁਰਾਧਸਃ । ਰਥਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਦਦਨ੍ਮਂਹਿष੍ਠਃ ਸੂਰਿਰਭੂਦ੍ਵਰ੍षਿष੍ਠਮਕृਤ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਦਾਨੀ, ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕਾਨੀਤ ਦਾ, ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮੀਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਇਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।