ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੇ ਯਦੌ ਵਿਦਾਨੋ ਅਹ੍ਨਵਾਯ੍ਯਮ੍ । ਵ੍ਯਾਨਟ੍ ਤੁਰ੍ਵਣੇ ਸ਼ਮਿ
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੂ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਣੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਰਣਿਂ ਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਦਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਸਮਾਨਮੁ ਪ੍ਰ ਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨ ਵਰ੍ਤਵ ਉਕ੍ਥੇषੁ ਤੁਗ੍ਰ੍ਯਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੇ ਸਚਾ ਸੁਤੇ
ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਤੁਗਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜਣ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਯਃ ਕृਨ੍ਤਦਿਦ੍ਵਿ ਯੋਨ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾਯ ਗਿਰਿਂ ਪृਥੁਮ੍ । ਗੋਭ੍ਯੋ ਗਾਤੁਂ ਨਿਰੇਤਵੇ
ਜੋ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਚੌੜੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦਧਿषੇ ਮਨਸ੍ਯਸਿ ਮਨ੍ਦਾਨਃ ਪ੍ਰੇਦਿਯਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਮਾ ਤਤ੍ਕਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਨ ਦਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।
ਦਭ੍ਰਂ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਵਤਃ ਕृਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਅਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ । ਜਿਗਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਮਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਮਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ।
ਤਵੇਦੁ ਤਾਃ ਸੁਕੀਰ੍ਤਯੋऽਸਨ੍ਨੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਸਿ ਨਃ
ਉਹ ਵਡਿਆਈਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਮਾ ਨ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਗਸਿ ਮਾ ਦ੍ਵਯੋਰੁਤ ਤ੍ਰਿषੁ । ਵਧੀਰ੍ਮਾ ਸ਼ੂਰ ਭੂਰਿषੁ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਦੋ ਤੇ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਦੇ; ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।
ਬਿਭਯਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਵਤ ਉਗ੍ਰਾਦਭਿਪ੍ਰਭਙ੍ਗਿਣਃ । ਦਸ੍ਮਾਦਹਮृਤੀषਹਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਅਮਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਸਖ੍ਯੁਃ ਸ਼ੂਨਮਾ ਵਿਦੇ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ । ਆਵृਤ੍ਵਦ੍ਭੂਤੁ ਤੇ ਮਨਃ
ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਖੋ ਜਾਣ ਦੀ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ।
ਕੋ ਨੁ ਮਰ੍ਯਾ ਅਮਿਥਿਤਃ ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜਹਾ ਕੋ ਅਸ੍ਮਦੀषਤੇ
ਹੁਣ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਗਿਆ?
ਏਵਾਰੇ ਵृषਭਾ ਸੁਤੇऽਸਿਨ੍ਵਨ੍ਭੂਰ੍ਯਾਵਯਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਨਿਵਤਾ ਚਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ 'ਚ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਤ ਏਤਾ ਵਚੋਯੁਜਾ ਹਰੀ ਗृਭ੍ਣੇ ਸੁਮਦ੍ਰਥਾ । ਯਦੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯ ਇਦ੍ਦਦਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਭਿਨ੍ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ ਪਰਿ ਬਾਧੋ ਜਹੀ ਮृਧਃ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਸਾਰੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋੜ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦੇ; ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਦ੍ਵੀਲ਼ਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਪਰਾਭृਤਮ੍ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਥਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਨੁषੋ ਭੂਰੇਰ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਤਿ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਤ੍ਵਾਵਤਃ ਪੁਰੂਵਸੋ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੇਤਃ । ਸ੍ਮਸਿ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਦ੍ਰਿਵੋ ਵਿਦ੍ਮ ਦਾਤਾਰਮਿषਾਮ੍ । ਵਿਦ੍ਮ ਦਾਤਾਰਂ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਸ਼ਤਮੂਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਰੀ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਨੀਥੋ ਘਾ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਂ ਮਰੁਤੋ ਯਮਰ੍ਯਮਾ । ਮਿਤ੍ਰਃ ਪਾਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰੁਹਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤ, ਅਰਯਮਨ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦਧਾਨੋ ਗੋਮਦਸ਼੍ਵਵਤ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯਮਾਦਿਤ੍ਯਜੂਤ ਏਧਤੇ । ਸਦਾ ਰਾਯਾ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਾ
ਜੋ ਗਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਾਨਮੀਮਹੇ ਸ਼ਵਸਾਨਮਭੀਰ੍ਵਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਂ ਰਾਯ ਈਮਹੇ
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯੂਤਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭੀਰਵਃ ਸਚਾ । ਤਮਾ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਯਃ ਪੁਰੂਵਸੁਂ ਮਦਾਯ ਹਰਯਃ ਸੁਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਉਸ ਚਾਹੀਦੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ-ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਲੈ ਆਉਣ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦੋ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਃ । ਯ ਆਦਦਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨृਭਿਰ੍ਯਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਦੁष੍ਟਰਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਉਹ ਰਸ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਾਬਲ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ—
ਯੋ ਦੁष੍ਟਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯੋ ਵਾਜੇष੍ਵਸ੍ਤਿ ਤਰੁਤਾ । ਸ ਨਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸਵਨਾ ਵਸੋ ਗਹਿ ਗਮੇਮ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਜੋ ਅਜਿੱਤ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ, ਸੋਮ-ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਆ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਗਾਂ-ਧਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਗਵ੍ਯੋ षੁ ਣੋ ਯਥਾ ਪੁਰਾਸ਼੍ਵਯੋਤ ਰਥਯਾ । ਵਰਿਵਸ੍ਯ ਮਹਾਮਹ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ।
ਨਹਿ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸੋऽਨ੍ਤਂ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸਤ੍ਰਾ । ਦਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਨੂ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵੋ ਧਿਯੋ ਵਾਜੇਭਿਰਾਵਿਥ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ, ਸ਼ੂਰਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ, ਦਿਆਲੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ।
ਯ ऋष੍ਵਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਸ ਵੇਦ ਜਨਿਮਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਃ । ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਤਵਿषਂ ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ
ਉਹ ਜੋ ਉੱਚਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵਧਾਈ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਕੱਠੇ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਨੋ ਵਾਜੇष੍ਵਵਿਤਾ ਪੁਰੂਵਸੁਃ ਪੁਰਸ੍ਥਾਤਾ ਮਘਵਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਭੁਵਤ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਦਾਨੀ ਮਘਵਾਨ ਸਾਡੀ ਧਨ ਦੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿ ਵੋ ਵੀਰਮਨ੍ਧਸੋ ਮਦੇषੁ ਗਾਯ ਗਿਰਾ ਮਹਾ ਵਿਚੇਤਸਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਕਿਨਂ ਵਚੋ ਯਥਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਵੀਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ।