ਉਤ ਤ੍ਵਾਬਧਿਰਂ ਵਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਨ੍ਤਮੂਤਯੇ । ਦੂਰਾਦਿਹ ਹਵਾਮਹੇ
ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਬਹਿਰਾ ਹੋਵੇਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂਯਾ ਇਮਂ ਹਵਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਚਕ੍ਰਿਯਾ ਉਤ । ਭਵੇਰਾਪਿਰ੍ਨੋ ਅਨ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਬੁਲਾਵਾ ਸੁਣੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਅਪਿ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ਜਗਨ੍ਵਾਂਸੋ ਅਮਨ੍ਮਹਿ । ਗੋਦਾ ਇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬੋਧਿ ਨਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਂ ਨ ਜਿਵ੍ਰਯੋ ਰਰਭ੍ਮਾ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਉਸ਼੍ਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਸਧਸ੍ਥ ਆ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਯਤ ਪੁਰੁਨृਮ੍ਣਾਯ ਸਤ੍ਵਨੇ । ਨਕਿਰ੍ਯਂ ਵृਣ੍ਵਤੇ ਯੁਧਿ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਓ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਾ ਸੁਤੇ ਸੁਤਂ ਸृਜਾਮਿ ਪੀਤਯੇ । ਤृਮ੍ਪਾ ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਹੀ ਮਦਮ੍
ਹੇ ਬਲਦ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜਣ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਪਾਨ ਪਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮਾਣ ਲੈ ਤੇ ਰਸ ਲੈ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਮੂਰਾ ਅਵਿष੍ਯਵੋ ਮੋਪਹਸ੍ਵਾਨ ਆ ਦਭਨ੍ । ਮਾਕੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਵਨਃ
ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।
ਇਹ ਤ੍ਵਾ ਗੋਪਰੀਣਸਾ ਮਹੇ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਰਾਧਸੇ । ਸਰੋ ਗੌਰੋ ਯਥਾ ਪਿਬ
ਇੱਥੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ; ਤੂੰ ਝੀਲ 'ਚ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪੀਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਪੀ।
ਯਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਰਾਵਤਿ ਸਨਾ ਨਵਾ ਚ ਚੁਚ੍ਯੁਵੇ । ਤਾ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਤ
ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਦੂਰ ਤਕ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।
ਅਪਿਬਤ੍ਕਦ੍ਰੁਵਃ ਸੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹ੍ਵੇ । ਅਤ੍ਰਾਦੇਦਿष੍ਟ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦਰੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾਈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੇ ਯਦੌ ਵਿਦਾਨੋ ਅਹ੍ਨਵਾਯ੍ਯਮ੍ । ਵ੍ਯਾਨਟ੍ ਤੁਰ੍ਵਣੇ ਸ਼ਮਿ
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੂ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ; ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਣੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਰਣਿਂ ਵੋ ਜਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਦਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਸਮਾਨਮੁ ਪ੍ਰ ਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨ ਵਰ੍ਤਵ ਉਕ੍ਥੇषੁ ਤੁਗ੍ਰ੍ਯਾਵृਧਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮੇ ਸਚਾ ਸੁਤੇ
ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਤੁਗਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜਣ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਯਃ ਕृਨ੍ਤਦਿਦ੍ਵਿ ਯੋਨ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੋਕਾਯ ਗਿਰਿਂ ਪृਥੁਮ੍ । ਗੋਭ੍ਯੋ ਗਾਤੁਂ ਨਿਰੇਤਵੇ
ਜੋ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਚੌੜੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦਧਿषੇ ਮਨਸ੍ਯਸਿ ਮਨ੍ਦਾਨਃ ਪ੍ਰੇਦਿਯਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਮਾ ਤਤ੍ਕਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਨ ਦਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।
ਦਭ੍ਰਂ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਵਤਃ ਕृਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਅਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ । ਜਿਗਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਮਨਃ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਮਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ।
ਤਵੇਦੁ ਤਾਃ ਸੁਕੀਰ੍ਤਯੋऽਸਨ੍ਨੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਸਿ ਨਃ
ਉਹ ਵਡਿਆਈਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਮਾ ਨ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਗਸਿ ਮਾ ਦ੍ਵਯੋਰੁਤ ਤ੍ਰਿषੁ । ਵਧੀਰ੍ਮਾ ਸ਼ੂਰ ਭੂਰਿषੁ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਤੇ, ਨਾ ਦੋ ਤੇ, ਨਾ ਤਿੰਨ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਦੇ; ਬਹੁਤੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ।
ਬਿਭਯਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾਵਤ ਉਗ੍ਰਾਦਭਿਪ੍ਰਭਙ੍ਗਿਣਃ । ਦਸ੍ਮਾਦਹਮृਤੀषਹਃ
ਕਿਉਂਕਿ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਅਮਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾ ਸਖ੍ਯੁਃ ਸ਼ੂਨਮਾ ਵਿਦੇ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ । ਆਵृਤ੍ਵਦ੍ਭੂਤੁ ਤੇ ਮਨਃ
ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾ ਆਵੇ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਖੋ ਜਾਣ ਦੀ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ।
ਕੋ ਨੁ ਮਰ੍ਯਾ ਅਮਿਥਿਤਃ ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜਹਾ ਕੋ ਅਸ੍ਮਦੀषਤੇ
ਹੁਣ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਡਾ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣ ਗਿਆ?
ਏਵਾਰੇ ਵृषਭਾ ਸੁਤੇऽਸਿਨ੍ਵਨ੍ਭੂਰ੍ਯਾਵਯਃ । ਸ਼੍ਵਘ੍ਨੀਵ ਨਿਵਤਾ ਚਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜ 'ਤੇ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ 'ਚ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਤ ਏਤਾ ਵਚੋਯੁਜਾ ਹਰੀ ਗृਭ੍ਣੇ ਸੁਮਦ੍ਰਥਾ । ਯਦੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯ ਇਦ੍ਦਦਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਭਿਨ੍ਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ ਪਰਿ ਬਾਧੋ ਜਹੀ ਮृਧਃ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਸਾਰੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋੜ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦੇ; ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਦ੍ਵੀਲ਼ਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰੇ ਯਤ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਪਰਾਭृਤਮ੍ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਥਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਨੁषੋ ਭੂਰੇਰ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਤਿ । ਵਸੁ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਂ ਤਦਾ ਭਰ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਸਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਤ੍ਵਾਵਤਃ ਪੁਰੂਵਸੋ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੇਤਃ । ਸ੍ਮਸਿ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਸਤ੍ਯਮਦ੍ਰਿਵੋ ਵਿਦ੍ਮ ਦਾਤਾਰਮਿषਾਮ੍ । ਵਿਦ੍ਮ ਦਾਤਾਰਂ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਆ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਸ਼ਤਮੂਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗृਣਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ, ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਰੀ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਨੀਥੋ ਘਾ ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਂ ਮਰੁਤੋ ਯਮਰ੍ਯਮਾ । ਮਿਤ੍ਰਃ ਪਾਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰੁਹਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰੁਤ, ਅਰਯਮਨ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।