ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਰਥ੍ਯੇ ਵਯਂ ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭਾਯ ਵੀਲ਼ਵੇ । ਸ੍ਤੋਮੈਰਿषੇਮਾਗ੍ਨਯੇ
ਅਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਜਬੜੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਯਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵੇ ਅਪਿ ਜਰਿਤਾ ਭੂਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਵਕ ਮृਲ਼ਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਗਾਇਕ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਉਸ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਧੀਰੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਮਸਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਜਾਗृਵਿਃ ਸਦਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦਯਸਿ ਦ੍ਯਵਿ
ਗਿਆਨੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਦਾ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾਗ੍ਨੇ ਦੁਰਿਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰਾ ਮृਧ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕਵੇ । ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੁਰ੍ਵਸੋ ਤਿਰ
ਹੇ ਅੱਗ, ਕਵੀ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ।
ਆ ਘਾ ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਸ੍ਤृਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿਰਾਨੁषਕ੍ । ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਬृਹਨ੍ਨਿਦਿਧ੍ਮ ਏषਾਂ ਭੂਰਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪृਥੁਃ ਸ੍ਵਰੁਃ । ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਚੌੜਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਅਯੁਦ੍ਧ ਇਦ੍ਯੁਧਾ ਵृਤਂ ਸ਼ੂਰ ਆਜਤਿ ਸਤ੍ਵਭਿਃ । ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਜੰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਆ ਬੁਨ੍ਦਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦਦੇ ਜਾਤਃ ਪृਚ੍ਛਦ੍ਵਿ ਮਾਤਰਮ੍ । ਕ ਉਗ੍ਰਾਃ ਕੇ ਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬੂੰਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਕੌਣ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ? ਕੌਣ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸੀ ਵਦਦ੍ਗਿਰਾਵਪ੍ਸੋ ਨ ਯੋਧਿषਤ੍ । ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤ੍ਵਮਾਚਕੇ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਬਦ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ ਤ੍ਵਂ ਮਘਵਞ੍ਛृਣੁ ਯਸ੍ਤੇ ਵष੍ਟਿ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿ ਤਤ੍ । ਯਦ੍ਵੀਲ਼ਯਾਸਿ ਵੀਲ਼ੁ ਤਤ੍
ਹਾਂ, ਦਾਨੀ, ਤੂੰ ਸੁਣ; ਜੋ ਚਾਹੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਡਿਗਾਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਡਿਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਜਿਂ ਯਾਤ੍ਯਾਜਿਕृਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਯੁਰੁਪ । ਰਥੀਤਮੋ ਰਥੀਨਾਮ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਸਵਾਰ ਹੈ।
ਵਿ षੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿਯੁਜੋ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਵਿष੍ਵਗ੍ਯਥਾ ਵृਹ । ਭਵਾ ਨਃ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਰਥਂ ਪੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕृਣੋਤੁ ਸਾਤਯੇ । ਨ ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧੂਰ੍ਤਯਃ
ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਵृਜ੍ਯਾਮ ਤੇ ਪਰਿ ਦ੍ਵਿषੋऽਰਂ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾਵਨੇ । ਗਮੇਮੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਤਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੀਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਦ੍ਰਿਵੋऽਸ਼੍ਵਾਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਗ੍ਵਿਨਃ । ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਨੇਹਸਃ
ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਥੱਕਣ-ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿ ਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਹਸ੍ਰਾ ਸੂਨृਤਾ ਸ਼ਤਾ । ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਵਿਮਂਹਤੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਨ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਾਰੁਜਮ੍ । ਆਦਾਰਿਣਂ ਯਥਾ ਗਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇ।
ਕਕੁਹਂ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਵੇ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਧृष੍ਣਵਿਨ੍ਦਵਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਪਣਿਂ ਯਦੀਮਹੇ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਹੋਵੇ, ਧੀਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ; ਜਦ ਅਸੀਂ ਪਣੀਆਂ ਤੋਂ ਖਜਾਨਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਰੇਵਾਁ ਅਦਾਸ਼ੁਰਿਃ ਪ੍ਰਮਮਰ੍ष ਮਘਤ੍ਤਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਵੇਦ ਆ ਭਰ
ਜੋ ਦਾਨੀ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਇਮ ਉ ਤ੍ਵਾ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਪੁष੍ਟਾਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਮਿੱਤਰ, ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ।
ਉਤ ਤ੍ਵਾਬਧਿਰਂ ਵਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਨ੍ਤਮੂਤਯੇ । ਦੂਰਾਦਿਹ ਹਵਾਮਹੇ
ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਬਹਿਰਾ ਹੋਵੇਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂਯਾ ਇਮਂ ਹਵਂ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਚਕ੍ਰਿਯਾ ਉਤ । ਭਵੇਰਾਪਿਰ੍ਨੋ ਅਨ੍ਤਮਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਬੁਲਾਵਾ ਸੁਣੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਅਪਿ ਵ੍ਯਥਿਰ੍ਜਗਨ੍ਵਾਂਸੋ ਅਮਨ੍ਮਹਿ । ਗੋਦਾ ਇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬੋਧਿ ਨਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਰੱਖ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਂ ਨ ਜਿਵ੍ਰਯੋ ਰਰਭ੍ਮਾ ਸ਼ਵਸਸ੍ਪਤੇ । ਉਸ਼੍ਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਸਧਸ੍ਥ ਆ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਗਾਯਤ ਪੁਰੁਨृਮ੍ਣਾਯ ਸਤ੍ਵਨੇ । ਨਕਿਰ੍ਯਂ ਵृਣ੍ਵਤੇ ਯੁਧਿ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਲਈ ਭਜਨ ਗਾਓ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਵृषਭਾ ਸੁਤੇ ਸੁਤਂ ਸृਜਾਮਿ ਪੀਤਯੇ । ਤृਮ੍ਪਾ ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਹੀ ਮਦਮ੍
ਹੇ ਬਲਦ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਿਚੋੜਣ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਪਾਨ ਪਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮਾਣ ਲੈ ਤੇ ਰਸ ਲੈ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਮੂਰਾ ਅਵਿष੍ਯਵੋ ਮੋਪਹਸ੍ਵਾਨ ਆ ਦਭਨ੍ । ਮਾਕੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਵਨਃ
ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ।
ਇਹ ਤ੍ਵਾ ਗੋਪਰੀਣਸਾ ਮਹੇ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਰਾਧਸੇ । ਸਰੋ ਗੌਰੋ ਯਥਾ ਪਿਬ
ਇੱਥੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ; ਤੂੰ ਝੀਲ 'ਚ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪੀਲੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਪੀ।
ਯਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਰਾਵਤਿ ਸਨਾ ਨਵਾ ਚ ਚੁਚ੍ਯੁਵੇ । ਤਾ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਤ
ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਦੂਰ ਤਕ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ।
ਅਪਿਬਤ੍ਕਦ੍ਰੁਵਃ ਸੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹ੍ਵੇ । ਅਤ੍ਰਾਦੇਦਿष੍ਟ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਦਰੂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾਈ।