ਉਸ਼ਿਕ੍ਪਾਵਕੋ ਵਸੁਰ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਵਰੇਣ੍ਯੋ ਹੋਤਾਧਾਯਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ । ਦਮੂਨਾ ਗृਹਪਤਿਰ੍ਦਮ ਆਁ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੁਵਦ੍ਰਯਿਪਤੀ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਉਸ਼ਿਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਤ੍ਰ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿ ਧਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪਤਿਮਗ੍ਨੇ ਰਯੀਣਾਂ ਪ੍ਰ ਸ਼ਂਸਾਮੋ ਮਤਿਭਿਰ੍ਗੋਤਮਾਸਃ । ਆਸ਼ੁਂ ਨ ਵਾਜਮ੍ਭਰਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਧਿਯਾਵਸੁਰ੍ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍
ਅਗਨਿ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਗੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਸਵੇਰੇ, ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ ਆ ਜਾ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਪ੍ਰ ਤਵਸੇ ਤੁਰਾਯ ਪ੍ਰਯੋ ਨ ਹਰ੍ਮਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਾਹਿਨਾਯ । ऋਚੀषਮਾਯਾਧ੍ਰਿਗਵ ਓਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਰਾਤਤਮਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਭੇਟ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਅਧ੍ਰਿਗਵ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ, ਭਜਨ ਉਚਾਰਨ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਪ੍ਰਯ ਇਵ ਪ੍ਰ ਯਂਸਿ ਭਰਾਮ੍ਯਾਙ੍ਗੂषਂ ਬਾਧੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਹृਦਾ ਮਨਸਾ ਮਨੀषਾ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਯ ਪਤ੍ਯੇ ਧਿਯੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ
ਉਸ ਲਈ, ਭੇਟ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦਿਲ, ਮਨ ਤੇ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹੋਣ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਤ੍ਯਮੁਪਮਂ ਸ੍ਵਰ੍षਾਂ ਭਰਾਮ੍ਯਾਙ੍ਗੂषਮਾਸ੍ਯੇਨ । ਮਂਹਿष੍ਠਮਚ੍ਛੋਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਤੀਨਾਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸੂਰਿਂ ਵਾਵृਧਧ੍ਯੈ
ਉਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਆਲੂ ਨੂੰ ਵਧਾਈਏ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਸਂ ਹਿਨੋਮਿ ਰਥਂ ਨ ਤष੍ਟੇਵ ਤਤ੍ਸਿਨਾਯ । ਗਿਰਸ਼੍ਚ ਗਿਰ੍ਵਾਹਸੇ ਸੁਵृਕ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਨ੍ਵਂ ਮੇਧਿਰਾਯ
ਉਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਭਜਨ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੀਤਾਂ, ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਸਪ੍ਤਿਮਿਵ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਰ੍ਕਂ ਜੁਹ੍ਵਾ ਸਮਞ੍ਜੇ । ਵੀਰਂ ਦਾਨੌਕਸਂ ਵਨ੍ਦਧ੍ਯੈ ਪੁਰਾਂ ਗੂਰ੍ਤਸ਼੍ਰਵਸਂ ਦਰ੍ਮਾਣਮ੍
ਉਸ ਲਈ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਰ, ਦਾਨੀ, ਪੁਰਾਣੇ, ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਸ੍ਵਪਸ੍ਤਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਰਣਾਯ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵਿਦਦ੍ਯੇਨ ਮਰ੍ਮ ਤੁਜਨ੍ਨੀਸ਼ਾਨਸ੍ਤੁਜਤਾ ਕਿਯੇਧਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਉਸ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਮਾਤੁਃ ਸਵਨੇषੁ ਸਦ੍ਯੋ ਮਹਃ ਪਿਤੁਂ ਪਪਿਵਾਞ੍ਚਾਰ੍ਵਨ੍ਨਾ । ਮੁषਾਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਚਤਂ ਸਹੀਯਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਦ੍ਵਰਾਹਂ ਤਿਰੋ ਅਦ੍ਰਿਮਸ੍ਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੁਰੰਤ ਪੀ ਲਈ। ਤੇਜ਼, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਵਧੇਰੇ ਨੇ ਭੇਟ ਪਕਾਈ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਪਤ੍ਨੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਰ੍ਕਮਹਿਹਤ੍ਯ ਊਵੁਃ । ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਭ੍ਰ ਉਰ੍ਵੀ ਨਾਸ੍ਯ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਰਿ ष੍ਟਃ
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਜਨ ਗਾਇਆ। ਚੌੜੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਘੇਰ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਅਸ੍ਯੇਦੇਵ ਪ੍ਰ ਰਿਰਿਚੇ ਮਹਿਤ੍ਵਂ ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ । ਸ੍ਵਰਾਲ਼ਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਮ ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਗੂਰ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਿਰਮਤ੍ਰੋ ਵਵਕ੍ਸ਼ੇ ਰਣਾਯ
ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰਾਲ ਤੋਂ ਫੈਲ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਜੰਗ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੇਦੇਵ ਸ਼ਵਸਾ ਸ਼ੁषਨ੍ਤਂ ਵਿ ਵृਸ਼੍ਚਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਗਾ ਨ ਵ੍ਰਾਣਾ ਅਵਨੀਰਮੁਞ੍ਚਦਭਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਾਵਨੇ ਸਚੇਤਾਃ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਰਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬੰਦ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਮਹਿਮਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਤ੍ਵੇषਸਾ ਰਨ੍ਤ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਪਰਿ ਯਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਸੀਮਯਚ੍ਛਤ੍ । ਈਸ਼ਾਨਕृਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ਤੁਰ੍ਵੀਤਯੇ ਗਾਧਂ ਤੁਰ੍ਵਣਿਃ ਕਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਦਰਿਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਚੁਸਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਵਾਧਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ—ਤੁਰਵਣੀ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਲਈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਪ੍ਰ ਭਰਾ ਤੂਤੁਜਾਨੋ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਃ ਕਿਯੇਧਾਃ । ਗੋਰ੍ਨ ਪਰ੍ਵ ਵਿ ਰਦਾ ਤਿਰਸ਼੍ਚੇष੍ਯਨ੍ਨਰ੍ਣਾਂਸ੍ਯਪਾਂ ਚਰਧ੍ਯੈ
ਉਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਜਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ। ਗੋ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਲਈ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਪ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਣਿ ਤੁਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਵ੍ਯ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਯੁਧੇ ਯਦਿष੍ਣਾਨ ਆਯੁਧਾਨ੍ਯृਘਾਯਮਾਣੋ ਨਿਰਿਣਾਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ, ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰ। ਜਦ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੀਬਰ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯੇਦੁ ਭਿਯਾ ਗਿਰਯਸ਼੍ਚ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਦ੍ਯਾਵਾ ਚ ਭੂਮਾ ਜਨੁषਸ੍ਤੁਜੇਤੇ । ਉਪੋ ਵੇਨਸ੍ਯ ਜੋਗੁਵਾਨ ਓਣਿਂ ਸਦ੍ਯੋ ਭੁਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਾਯ ਨੋਧਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਇਦੁ ਤ੍ਯਦਨੁ ਦਾਯ੍ਯੇषਾਮੇਕੋ ਯਦ੍ਵਵ੍ਨੇ ਭੂਰੇਰੀਸ਼ਾਨਃ । ਪ੍ਰੈਤਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪਸ੍ਪृਧਾਨਂ ਸੌਵਸ਼੍ਵ੍ਯੇ ਸੁष੍ਵਿਮਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਦਾਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਛਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਵਸ਼ਵ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਾ ਤੇ ਹਾਰਿਯੋਜਨਾ ਸੁਵृਕ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਗੋਤਮਾਸੋ ਅਕ੍ਰਨ੍ । ਐषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਂ ਧਿਯਂ ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਧਿਯਾਵਸੁਰ੍ਜਗਮ੍ਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਰੀਜਨ ਤੇ ਗੋਤਮਾ ਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਜਨ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਪਾਸਾਰ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਰੱਖ—ਧਿਆਨਵਾਨ ਸਵੇਰੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਨਾਲ ਆਵੇ।
ਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਹੇ ਸ਼ਵਸਾਨਾਯ ਸ਼ੂषਮਾਙ੍ਗੂषਂ ਗਿਰ੍ਵਣਸੇ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਤ੍ । ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿ ਸ੍ਤੁਵਤ ऋਗ੍ਮਿਯਾਯਾਰ੍ਚਾਮਾਰ੍ਕਂ ਨਰੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਯ
ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗੀਤਗਾਵਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੀਰ ਨੂੰ ਭਜਨ ਗਾਈਏ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹਿ ਨਮੋ ਭਰਧ੍ਵਮਾਙ੍ਗੂष੍ਯਂ ਸ਼ਵਸਾਨਾਯ ਸਾਮ । ਯੇਨਾ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਦਜ੍ਞਾ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗਾ ਅਵਿਨ੍ਦਨ੍
ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਨਮਸਕਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਗੀਤਗਾਵਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਇਸ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਅੰਗਿਰਸ, ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਮਿਲੀਆਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਚੇष੍ਟੌ ਵਿਦਤ੍ਸਰਮਾ ਤਨਯਾਯ ਧਾਸਿਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਭਿਨਦਦ੍ਰਿਂ ਵਿਦਦ੍ਗਾਃ ਸਮੁਸ੍ਰਿਯਾਭਿਰ੍ਵਾਵਸ਼ਨ੍ਤ ਨਰਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ, ਸਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਗਾਂ ਲੱਭੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰ ਕੇ ਗਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਲੋਕ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਸ ਸੁष੍ਟੁਭਾ ਸ ਸ੍ਤੁਭਾ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਰੇਣਾਦ੍ਰਿਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯੋ ਨਵਗ੍ਵੈਃ । ਸਰਣ੍ਯੁਭਿਃ ਫਲਿਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਲਂ ਰਵੇਣ ਦਰਯੋ ਦਸ਼ਗ੍ਵੈਃ
ਸੁਸ਼ਟੁਭ ਤੇ ਸਤੁਭ, ਸੱਤ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਨੌ ਗੀਤਗਾਵਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਚੀਰਿਆ। ਤੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੂੰ ਦਸ ਗੀਤਗਾਵਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵਲ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ।
ਗृਣਾਨੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਦਸ੍ਮ ਵਿ ਵਰੁषਸਾ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਗੋਭਿਰਨ੍ਧਃ । ਵਿ ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਪ੍ਰਥਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਨੁ ਦਿਵੋ ਰਜ ਉਪਰਮਸ੍ਤਭਾਯਃ
ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਸਾਰ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆ।
ਤਦੁ ਪ੍ਰਯਕ੍ਸ਼ਤਮਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਦਸ੍ਮਸ੍ਯ ਚਾਰੁਤਮਮਸ੍ਤਿ ਦਂਸਃ । ਉਪਹ੍ਵਰੇ ਯਦੁਪਰਾ ਅਪਿਨ੍ਵਨ੍ਮਧ੍ਵਰ੍ਣਸੋ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੰਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਤਾਕਤ। ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਚਾਰ ਮਿੱਠਾ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆ ਵਗ ਪਏ।
ਦ੍ਵਿਤਾ ਵਿ ਵਵ੍ਰੇ ਸਨਜਾ ਸਨੀਲ਼ੇ ਅਯਾਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਮਾਨੇਭਿਰਰ੍ਕੈਃ । ਭਗੋ ਨ ਮੇਨੇ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਨਧਾਰਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਸੁਦਂਸਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੁਰਾਣਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗਾਏ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਭਾਗਾ ਨੇ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ।
ਸਨਾਦ੍ਦਿਵਂ ਪਰਿ ਭੂਮਾ ਵਿਰੂਪੇ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਾ ਯੁਵਤੀ ਸ੍ਵੇਭਿਰੇਵੈਃ । ਕृष੍ਣੇਭਿਰਕ੍ਤੋषਾ ਰੁਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਪੁਰ੍ਭਿਰਾ ਚਰਤੋ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਸ਼, ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਾ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਸਨੇਮਿ ਸਖ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਮਾਨਃ ਸੂਨੁਰ੍ਦਾਧਾਰ ਸ਼ਵਸਾ ਸੁਦਂਸਾਃ । ਆਮਾਸੁ ਚਿਦ੍ਦਧਿषੇ ਪਕ੍ਵਮਨ੍ਤਃ ਪਯਃ ਕृष੍ਣਾਸੁ ਰੁਸ਼ਦ੍ਰੋਹਿਣੀषੁ
ਪੁਰਾਣੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਦੁੱਧ ਰੱਖਿਆ, ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ, ਉਪਜਾਊਆਂ ਵਿਚ।
ਸਨਾਤ੍ਸਨੀਲ਼ਾ ਅਵਨੀਰਵਾਤਾ ਵ੍ਰਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਅਮृਤਾਃ ਸਹੋਭਿਃ । ਪੁਰੂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਜਨਯੋ ਨ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਦੁਵਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਹ੍ਰਯਾਣਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ, ਹਵਾ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭੈਣਾਂ, ਥੱਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਨਾਯੁਵੋ ਨਮਸਾ ਨਵ੍ਯੋ ਅਰ੍ਕੈਰ੍ਵਸੂਯਵੋ ਮਤਯੋ ਦਸ੍ਮ ਦਦ੍ਰੁਃ । ਪਤਿਂ ਨ ਪਤ੍ਨੀਰੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸਾਵਨ੍ਮਨੀषਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ।
ਸਨਾਦੇਵ ਤਵ ਰਾਯੋ ਗਭਸ੍ਤੌ ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਨ੍ਤੇ ਨੋਪ ਦਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਸ੍ਮ । ਦ੍ਯੁਮਾਁ ਅਸਿ ਕ੍ਰਤੁਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧੀਰਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਚੀਵਸ੍ਤਵ ਨਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਡੋਲ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਨਰ ਬਖ਼ਸ਼।