ਉਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ । ਤਵ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਰ੍ਚਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਅ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਿषੇ ਵਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਦਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਪਤਿਃ । ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ
ਤੂੰ ਦਾਤਾਂ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਗਾਇਕ ਬਣਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਮਨੀषਿਣਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚਿਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ।
ਅਦਬ੍ਧਸ੍ਯ ਸ੍ਵਧਾਵਤੋ ਦੂਤਸ੍ਯ ਰੇਭਤਃ ਸਦਾ । ਅਗ੍ਨੇਃ ਸਖ੍ਯਂ ਵृਣੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਅਡੋਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੂੰਜਦੇ ਦੂਤ ਅੱਗ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਤਮਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕਵਿਃ । ਸ਼ੁਚੀ ਰੋਚਤ ਆਹੁਤਃ
ਅੱਗ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਵੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਉਤ ਤ੍ਵਾ ਧੀਤਯੋ ਮਮ ਗਿਰੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਸਖ੍ਯਸ੍ਯ ਬੋਧਿ ਨਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਘਾ ਸ੍ਯਾ ਅਹਮ੍ । ਸ੍ਯੁष੍ਟੇ ਸਤ੍ਯਾ ਇਹਾਸ਼ਿषਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵਾਂ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸੱਚੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵਸੁਰ੍ਵਸੁਪਤਿਰ੍ਹਿ ਕਮਸ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸੁਮਤਾਵਪਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਅਗ੍ਨੇ ਧृਤਵ੍ਰਤਾਯ ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਯੇਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਗਿਰੋ ਵਾਸ਼੍ਰਾਸ ਈਰਤੇ
ਅਡੋਲ ਵਚਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਲਈ, ਬਾਣੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੁਵਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਕਵਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਦਂ ਪੁਰੁਵੇਪਸਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਮਿ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਰਥ੍ਯੇ ਵਯਂ ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭਾਯ ਵੀਲ਼ਵੇ । ਸ੍ਤੋਮੈਰਿषੇਮਾਗ੍ਨਯੇ
ਅਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਜਬੜੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਯਮਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵੇ ਅਪਿ ਜਰਿਤਾ ਭੂਤੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਵਕ ਮृਲ਼ਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਇਹ ਗਾਇਕ ਤੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਉਸ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਧੀਰੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਮਸਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਜਾਗृਵਿਃ ਸਦਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦਯਸਿ ਦ੍ਯਵਿ
ਗਿਆਨੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਦਾ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾਗ੍ਨੇ ਦੁਰਿਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰਾ ਮृਧ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕਵੇ । ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੁਰ੍ਵਸੋ ਤਿਰ
ਹੇ ਅੱਗ, ਕਵੀ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ, ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ।
ਆ ਘਾ ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਸ੍ਤृਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿਰਾਨੁषਕ੍ । ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਬृਹਨ੍ਨਿਦਿਧ੍ਮ ਏषਾਂ ਭੂਰਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪृਥੁਃ ਸ੍ਵਰੁਃ । ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਚੌੜਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਅਯੁਦ੍ਧ ਇਦ੍ਯੁਧਾ ਵृਤਂ ਸ਼ੂਰ ਆਜਤਿ ਸਤ੍ਵਭਿਃ । ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਜੰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੈ।
ਆ ਬੁਨ੍ਦਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦਦੇ ਜਾਤਃ ਪृਚ੍ਛਦ੍ਵਿ ਮਾਤਰਮ੍ । ਕ ਉਗ੍ਰਾਃ ਕੇ ਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਬੂੰਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਕੌਣ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ? ਕੌਣ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?'
ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਸੀ ਵਦਦ੍ਗਿਰਾਵਪ੍ਸੋ ਨ ਯੋਧਿषਤ੍ । ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤ੍ਵਮਾਚਕੇ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਬਦ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਉਤ ਤ੍ਵਂ ਮਘਵਞ੍ਛृਣੁ ਯਸ੍ਤੇ ਵष੍ਟਿ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿ ਤਤ੍ । ਯਦ੍ਵੀਲ਼ਯਾਸਿ ਵੀਲ਼ੁ ਤਤ੍
ਹਾਂ, ਦਾਨੀ, ਤੂੰ ਸੁਣ; ਜੋ ਚਾਹੇ, ਤੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਤੂੰ ਡਿਗਾਉਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਡਿਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਜਿਂ ਯਾਤ੍ਯਾਜਿਕृਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਯੁਰੁਪ । ਰਥੀਤਮੋ ਰਥੀਨਾਮ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਸਵਾਰ ਹੈ।
ਵਿ षੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿਯੁਜੋ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਵਿष੍ਵਗ੍ਯਥਾ ਵृਹ । ਭਵਾ ਨਃ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁ ਰਥਂ ਪੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕृਣੋਤੁ ਸਾਤਯੇ । ਨ ਯਂ ਧੂਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਧੂਰ੍ਤਯਃ
ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਵृਜ੍ਯਾਮ ਤੇ ਪਰਿ ਦ੍ਵਿषੋऽਰਂ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾਵਨੇ । ਗਮੇਮੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਤਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰੀਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਦ੍ਰਿਵੋऽਸ਼੍ਵਾਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਗ੍ਵਿਨਃ । ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਨੇਹਸਃ
ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਥੱਕਣ-ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਲਕੜ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿ ਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਹਸ੍ਰਾ ਸੂਨृਤਾ ਸ਼ਤਾ । ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਵਿਮਂਹਤੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਨ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਧਨਂਜਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਚਿਦਾਰੁਜਮ੍ । ਆਦਾਰਿਣਂ ਯਥਾ ਗਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇ।
ਕਕੁਹਂ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਵੇ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਧृष੍ਣਵਿਨ੍ਦਵਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਪਣਿਂ ਯਦੀਮਹੇ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਹੋਵੇ, ਧੀਰ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ; ਜਦ ਅਸੀਂ ਪਣੀਆਂ ਤੋਂ ਖਜਾਨਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਰੇਵਾਁ ਅਦਾਸ਼ੁਰਿਃ ਪ੍ਰਮਮਰ੍ष ਮਘਤ੍ਤਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਵੇਦ ਆ ਭਰ
ਜੋ ਦਾਨੀ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਇਮ ਉ ਤ੍ਵਾ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸਖਾਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਪੁष੍ਟਾਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਇਹ ਮਿੱਤਰ, ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ।