ਯਾ ਨੁ ਸ਼੍ਵੇਤਾਵਵੋ ਦਿਵ ਉਚ੍ਚਰਾਤ ਉਪ ਦ੍ਯੁਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰਨੁ ਵ੍ਰਤਮੁਹਾਨਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਯਾਨ੍ਤ੍ਸੀਂ ਬਨ੍ਧਾਦਮੁਞ੍ਚਤਾਂ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਚਮਕਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਗਦੇ, ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਪੂਰ੍ਵੀष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਾਤਯਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ ਸੂਨੋ ਹਿਨ੍ਵਸ੍ਯ ਹਰਿਵਃ । ਵਸ੍ਵੋ ਵੀਰਸ੍ਯਾਪृਚੋ ਯਾ ਨੁ ਸਾਧਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯੋ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਰੀਫ਼ਾਈਆਂ ਹਨ, ਹਿੰਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ; ਵੀਰ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਦਾਨ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਣ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਾ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵੇषਂ ਸਤ੍ਵਾਨਮृਗ੍ਮਿਯਮ੍ । ਉਤੋ ਨੁ ਚਿਦ੍ਯ ਓਜਸਾ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯਾਣ੍ਡਾਨਿ ਭੇਦਤਿ ਜੇषਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀਰਪੋ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੋ, ਵੱਡੇ, ਵੀਰ, ਤੇਜ਼; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਵਾਨਮृਤ੍ਵਿਯਮ੍ । ਉਤੋ ਨੁ ਚਿਦ੍ਯ ਓਹਤ ਆਣ੍ਡਾ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਭੇਦਤ੍ਯਜੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀਰਪੋ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੋ, ਸੱਚਾ, ਵੱਡਾ, ਸਹੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਏਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਂ ਪਿਤृਵਨ੍ਨਵੀਯੋ ਮਨ੍ਧਾਤृਵਦਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਦਵਾਚਿ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਨਾ ਸ਼ਰ੍ਮਣਾ ਪਾਤਮਸ੍ਮਾਨ੍ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਪਤਯੋ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਮੰਧਾਤ੍ਰ, ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਅਸ੍ਮਾ ਊ षੁ ਪ੍ਰਭੂਤਯੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯੋऽਰ੍ਚਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰੇਭ੍ਯਃ । ਯੋ ਧੀਤਾ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਪਸ਼੍ਵੋ ਗਾ ਇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਹੁਣ, ਵਾਧੂ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਗੀਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਂਗ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਤਮੂ षੁ ਸਮਨਾ ਗਿਰਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਮਨ੍ਮਭਿਃ । ਨਾਭਾਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਯਃ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਮੁਪੋਦਯੇ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਸਾ ਸ ਮਧ੍ਯਮੋ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਅਸੀਂ ਇਕਜੁਟ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਨਭਾਕਾ ਦੀਆਂ ਸਰੀਫ਼ਾਈਆਂ ਨਾਲ; ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਸਮੇਂ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਪਃ ਪਰਿ षਸ੍ਵਜੇ ਨ੍ਯੁਸ੍ਰੋ ਮਾਯਯਾ ਦਧੇ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਵੇਨੀਰਨੁ ਵ੍ਰਤਮੁषਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਅਵਰ੍ਧਯਨ੍ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਬਣਾਇਆ; ਤਿੰਨ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਧੀਆਂ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਯਃ ਕਕੁਭੋ ਨਿਧਾਰਯਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ । ਸ ਮਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਪਦਂ ਤਦ੍ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤ੍ਯਂ ਸ ਹਿ ਗੋਪਾ ਇਵੇਰ੍ਯੋ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਥੰਭ, ਨਿਰਧਾਰਾ, ਵੇਖਣ ਜੋਗ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੈਰ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਪਾਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਯੋ ਧਰ੍ਤਾ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਯ ਉਸ੍ਰਾਣਾਮਪੀਚ੍ਯਾ ਵੇਦ ਨਾਮਾਨਿ ਗੁਹ੍ਯਾ । ਸ ਕਵਿਃ ਕਾਵ੍ਯਾ ਪੁਰੁ ਰੂਪਂ ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਪੁष੍ਯਤਿ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਿਆਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਨਾਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਵੀ, ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਭਿਰਿਵ ਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਤ੍ਰਿਤਂ ਜੂਤੀ ਸਪਰ੍ਯਤ ਵ੍ਰਜੇ ਗਾਵੋ ਨ ਸਂਯੁਜੇ ਯੁਜੇ ਅਸ਼੍ਵਾਁ ਅਯੁਕ੍ਸ਼ਤ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਾਭ ਵਾਂਗ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਵਾਰ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਹਨ, ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਯ ਆਸ੍ਵਤ੍ਕ ਆਸ਼ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਜਾਤਾਨ੍ਯੇषਾਮ੍ । ਪਰਿ ਧਾਮਾਨਿ ਮਰ੍ਮृਸ਼ਦ੍ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪੁਰੋ ਗਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਵ੍ਰਤਂ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।
ਸ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਅਪੀਚ੍ਯਸ੍ਤੁਰੋ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਰੋਹਤਿ ਨਿ ਯਦਾਸੁ ਯਜੁਰ੍ਦਧੇ । ਸ ਮਾਯਾ ਅਰ੍ਚਿਨਾ ਪਦਾਸ੍ਤृਣਾਨ੍ਨਾਕਮਾਰੁਹਨ੍ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ ਤਿਸ੍ਰੋ ਭੂਮੀਰਧਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਰੁਤ੍ਤਰਾਣਿ ਪਪ੍ਰਤੁਰ੍ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਦਃ ਸ ਸਪ੍ਤਾਨਾਮਿਰਜ੍ਯਤਿ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਧਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਥਿਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੱਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਁ ਅਧਿਨਿਰ੍ਣਿਜਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਕृष੍ਣਾਁ ਅਨੁ ਵ੍ਰਤਾ । ਸ ਧਾਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਮਮੇ ਯ ਸ੍ਕਮ੍ਭੇਨ ਵਿ ਰੋਦਸੀ ਅਜੋ ਨ ਦ੍ਯਾਮਧਾਰਯਨ੍ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੱਛੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਥੰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਜਨਮਾ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਅਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਦ੍ਯਾਮਸੁਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾ ਅਮਿਮੀਤ ਵਰਿਮਾਣਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਆਸੀਦਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤਾਨਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠਿਆ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਹਨ।
ਏਵਾ ਵਨ੍ਦਸ੍ਵ ਵਰੁਣਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾ ਧੀਰਮਮृਤਸ੍ਯ ਗੋਪਾਮ੍ । ਸ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਂ ਵਿ ਯਂਸਤ੍ਪਾਤਂ ਨੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਉਪਸ੍ਥੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖਣ।
ਇਮਾਂ ਧਿਯਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਦੇਵ ਕ੍ਰਤੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣ ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਯਯਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾ ਤਰੇਮ ਸੁਤਰ੍ਮਾਣਮਧਿ ਨਾਵਂ ਰੁਹੇਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਧੀ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਹੁਨਰ ਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਪਾਰ ਕਰੀਏ; ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਨੌਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ।
ਆ ਵਾਂ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਧੀਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਚੁਚ੍ਯਵੁਃ । ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਯਥਾ ਵਾਮਤ੍ਰਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਜੋਹਵੀਤ੍ । ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਏਵਾ ਵਾਮਹ੍ਵ ਊਤਯੇ ਯਥਾਹੁਵਨ੍ਤ ਮੇਧਿਰਾਃ । ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸੋਮਪੀਤਯੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇ ਸਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਲਾਇਆ। ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਇਮੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਧਸੋऽਗ੍ਨੇਰਸ੍ਤृਤਯਜ੍ਵਨਃ । ਗਿਰ ਸ੍ਤੋਮਾਸ ਈਰਤੇ
ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਅਗਨਿ, ਸਮਝਦਾਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਵੱਲੋਂ ਉਠਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮੈ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਯਤੇ ਜਾਤਵੇਦੋ ਵਿਚਰ੍षਣੇ । ਅਗ੍ਨੇ ਜਨਾਮਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਆਰੋਕਾ ਇਵ ਘੇਦਹ ਤਿਗ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਤ੍ਵਿषਃ । ਦਦ੍ਭਿਰ੍ਵਨਾਨਿ ਬਪ੍ਸਤਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਤਿੱਖੀ ਚਮਕ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਹਰਯੋ ਧੂਮਕੇਤਵੋ ਵਾਤਜੂਤਾ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ । ਯਤਨ੍ਤੇ ਵृਥਗਗ੍ਨਯਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਧੂੰਏ ਵਾਲੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤੇ ਤ੍ਯੇ ਵृਥਗਗ੍ਨਯ ਇਦ੍ਧਾਸਃ ਸਮਦृਕ੍ਸ਼ਤ । ਉषਸਾਮਿਵ ਕੇਤਵਃ
ਇਹ ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਜਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ।
ਕृष੍ਣਾ ਰਜਾਂਸਿ ਪਤ੍ਸੁਤਃ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਜਾਤਵੇਦਸਃ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਯਦ੍ਰੋਧਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ
ਕਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਜਾਤਵੇਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਅਗਨਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਧਾਸਿਂ ਕृਣ੍ਵਾਨ ਓषਧੀਰ੍ਬਪ੍ਸਦਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯਤਿ । ਪੁਨਰ੍ਯਨ੍ਤਰੁਣੀਰਪਿ
ਪੋਸ਼ਣ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਨਿ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਾਲੀਆਂ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਿਹ੍ਵਾਭਿਰਹ ਨਨ੍ਨਮਦਰ੍ਚਿषਾ ਜਞ੍ਜਣਾਭਵਨ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨੇषੁ ਰੋਚਤੇ
ਜਿਹਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਾਟਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਅਗਨਿ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸ੍ਵਗ੍ਨੇ ਸਧਿष੍ਟਵ ਸੌषਧੀਰਨੁ ਰੁਧ੍ਯਸੇ । ਗਰ੍ਭੇ ਸਞ੍ਜਾਯਸੇ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈਂ। ਗਰਭ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।