ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਯਥਾ ਸृਜਾ ਤ੍ਵਾ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮੇ ਗਿਰਃ । ਨਿਮ੍ਨਮਾਪੋ ਨ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਾ ਤੁ ਹਿ षਿਞ੍ਚ ਸੋਮਂ ਵੀਰਾਯ ਸ਼ਿਪ੍ਰਿਣੇ । ਭਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਯਜਮਾਨ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ, ਪੀਲੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਾ। ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆ।
ਯ ਉਦ੍ਨਃ ਫਲਿਗਂ ਭਿਨਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਵਾਸृਜਤ੍ । ਯੋ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਵਂ ਧਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਫਾੜਿਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਦੂਧ ਰੱਖਿਆ।
ਅਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਮृਚੀषਮ ਔਰ੍ਣਵਾਭਮਹੀਸ਼ੁਵਮ੍ । ਹਿਮੇਨਾਵਿਧ੍ਯਦਰ੍ਬੁਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਸਮੁੰਦਰੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਹਿਮ ਨਾਲ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਵ ਉਗ੍ਰਾਯ ਨਿष੍ਟੁਰੇऽषਾਲ਼੍ਹਾਯ ਪ੍ਰਸਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਦੇਵਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਾਯਤ
ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਟੱਲ, ਭੜਕਦੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ ਗਾਓ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭਿ ਵ੍ਰਤਾ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਦੇ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵੇषੁ ਚੇਤਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਵਧਾਨ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਯਾ ਸਧਮਾਦ੍ਯਾ ਹਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼੍ਯਾ । ਵੋਲ਼੍ਹਾਮਭਿ ਪ੍ਰਯੋ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਪੀਲੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਸ੍ਤੁਤਾ ਹਰੀ । ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਜੱਸ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ।
ਵਯਂ ਘ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤ ਆਪੋ ਨ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਪਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਆਸਤੇ
ਅਸੀਂ, ਸੋਮ ਕੱਢ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਦਿਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ। ਛਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੇ ਨਰੋ ਵਸੋ ਨਿਰੇਕ ਉਕ੍ਥਿਨਃ । ਕਦਾ ਸੁਤਂ ਤृषਾਣ ਓਕ ਆ ਗਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਬ੍ਦੀਵ ਵਂਸਗਃ
ਸੋਮ ਕੱਢਣ ਵੇਲੇ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼, ਇੱਕ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਾ। ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਤਲਬ ਕਰਦਾ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਸਾਂਡ?
ਕਣ੍ਵੇਭਿਰ੍ਧृष੍ਣਵਾ ਧृषਦ੍ਵਾਜਂ ਦਰ੍षਿ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍ । ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪਂ ਮਘਵਨ੍ਵਿਚਰ੍षਣੇ ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਗੋਮਨ੍ਤਮੀਮਹੇ
ਕਣਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਤਾ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਦਿਆਲੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨਵਾਨ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਪਾਹਿ ਗਾਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥੇ । ਯਃ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲੋ ਹਰ੍ਯੋਰ੍ਯਃ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਵਜ੍ਰੀ ਰਥੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਦਦਾਰ ਸੋਮ ਪੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਜਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਹੈ।
ਯਃ ਸੁषਵ੍ਯਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਇਨੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਗृਣੇ । ਯ ਆਕਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾ ਯਃ ਸ਼ਤਾਮਘ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਃ ਪੂਰ੍ਭਿਦਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹੇ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਸੱਜੀ ਹਥ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ।
ਯੋ ਧृषਿਤੋ ਯੋऽਵृਤੋ ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁषੁ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਵਿਭੂਤਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਃ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਃ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਗੌਰਿਵ ਸ਼ਾਕਿਨਃ
ਉਹ ਜੋ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਜੋ ਦਾਢੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਚਲਦਾ, ਵਧੀਆ ਜੱਸ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ।
ਕ ਈਂ ਵੇਦ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਕਦ੍ਵਯੋ ਦਧੇ । ਅਯਂ ਯਃ ਪੁਰੋ ਵਿਭਿਨਤ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ ਮਨ੍ਦਾਨਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰ੍ਯਨ੍ਧਸਃ
ਉਹ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਥਾਪਿਆ? ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾ ਮृਗੋ ਨ ਵਾਰਣਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚਰਥਂ ਦਧੇ । ਨਕਿष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿ ਯਮਦਾ ਸੁਤੇ ਗਮੋ ਮਹਾਁਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯੋਜਸਾ
ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਉਗ੍ਰਃ ਸਨ੍ਨਨਿष੍ਟृਤ ਸ੍ਥਿਰੋ ਰਣਾਯ ਸਂਸ੍ਕृਤਃ । ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤੁਰ੍ਮਘਵਾ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਧਵਂ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋषਤ੍ਯਾ ਗਮਤ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਬੜਾ ਤਗੜਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈਂ, ਜੇ ਤੂੰ, ਦਾਤਾਰ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇ।
ਸਤ੍ਯਮਿਤ੍ਥਾ ਵृषੇਦਸਿ ਵृषਜੂਤਿਰ੍ਨੋऽਵृਤਃ । ਵृषਾ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵਿषੇ ਪਰਾਵਤਿ ਵृषੋ ਅਰ੍ਵਾਵਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗੂ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਵੀ ਬਲਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਤਗੜੇ, ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਤੇਰਾ ਚਰਚਾ ਹੈ।
ਵृषਣਸ੍ਤੇ ਅਭੀਸ਼ਵੋ ਵृषਾ ਕਸ਼ਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯੀ । ਵृषਾ ਰਥੋ ਮਘਵਨ੍ਵृषਣਾ ਹਰੀ ਵृषਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਤੇਰੀਆਂ ਚਾਬਕਾਂ ਵੀ ਤਗੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੋੜਾ ਵੀ ਤਗੜਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਵੀ ਤਗੜਾ ਹੈ, ਦਾਤਾਰ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਤਗੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਸੌ ਬਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਗੜਾ ਹੈਂ।
ਵृषਾ ਸੋਤਾ ਸੁਨੋਤੁ ਤੇ ਵृषਨ੍ਨृਜੀਪਿਨ੍ਨਾ ਭਰ । ਵृषਾ ਦਧਨ੍ਵੇ ਵृषਣਂ ਨਦੀष੍ਵਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਮ੍
ਤਗੜੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਗਣ, ਤਗੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮ ਲਿਆਵੇ। ਤਗੜੇ ਨੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਅਗੂ ਹੈਂ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਪੀਤਯੇ ਮਧੁ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸੋਮ੍ਯਮ੍ । ਨਾਯਮਚ੍ਛਾ ਮਘਵਾ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਗਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਕ੍ਥਾ ਚ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਆ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਾ ਜਾ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ।
ਵਹਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਰਥੇष੍ਠਾਮਾ ਹਰਯੋ ਰਥਯੁਜਃ । ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਯਂ ਸਵਨਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨਨ੍ਯੇषਾਂ ਯਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਤੇਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਹੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ। ਹੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ, ਹੇ ਸੌ ਗੁਣੇ ਬਲਵਾਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਦ੍ਯਾਨ੍ਤਮਂ ਸ੍ਤੋਮਂ ਧਿष੍ਵ ਮਹਾਮਹ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤੇ ਸਵਨਾ ਸਨ੍ਤੁ ਸ਼ਂਤਮਾ ਮਦਾਯ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ ਸੋਮਪਾਃ
ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ। ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਣ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਸੋਮ-ਪਾਨੀ।
ਨਹਿ षਸ੍ਤਵ ਨੋ ਮਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਣ੍ਯਤਿ । ਯੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵੀਰ ਆਨਯਤ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜੋ ਸਾਨੂੰ, ਵਿਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਦ੍ਘਾ ਤਦਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਅਸ਼ਾਸ੍ਯਂ ਮਨਃ । ਉਤੋ ਅਹ ਕ੍ਰਤੁਂ ਰਘੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਦਲਦੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤੀ ਚਿਦ੍ਘਾ ਮਦਚ੍ਯੁਤਾ ਮਿਥੁਨਾ ਵਹਤੋ ਰਥਮ੍ । ਏਵੇਦ੍ਧੂਰ੍ਵृष੍ਣ ਉਤ੍ਤਰਾ
ਦੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਦ ਪੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਕੱਠੇ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।
ਅਧਃ ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਮੋਪਰਿ ਸਂਤਰਾਂ ਪਾਦਕੌ ਹਰ । ਮਾ ਤੇ ਕਸ਼ਪ੍ਲਕੌ ਦृਸ਼ਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਭੂਵਿਥ
ਹੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ, ਉੱਤੇ ਨਾ ਤੱਕ; ਪਾਰ ਲੰਘ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕ। ਦੋ ਛੋਟੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟੋਭੇ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੁਣ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭਿਰੁਪ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍ । ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਨੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਣਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਨ ਆ। ਅਸਮਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ, ਹੇ ਦਿਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵਦਨ੍ਨਿਹ ਸੋਮੀ ਘੋषੇਣ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ
ਹੇ ਦਿਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸੋਮ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆ ਜਾ।
ਅਤ੍ਰਾ ਵਿ ਨੇਮਿਰੇषਾਮੁਰਾਂ ਨ ਧੂਨੁਤੇ ਵृਕਃ । ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ
ਇੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਧੁਰੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਭੇੜੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰਦਾ। ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਦਿਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।