ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਂ ਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਬृਹਤਸ੍ਤਿਰ । ਕृषੇ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਤੂੰ ਅਰਬੁਦਾ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾਈ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਇੰਦਰ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਦਿਖਾਈ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ ਵੋ ਧृषਤ੍ਤੂਰ੍ਣਾਸ਼ਂ ਨ ਗਿਰੇਰਧਿ । ਹੁਵੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰਮੂਤਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਚੰਗੀ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਗੋਰਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿ ਵ੍ਰਜਂ ਮਨ੍ਦਾਨਃ ਸੋਮ੍ਯੇਭ੍ਯਃ । ਪੁਰਂ ਨ ਸ਼ੂਰ ਦਰ੍षਸਿ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਲਦ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਢਾਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਮੇ ਰਾਰਣਃ ਸੁਤ ਉਕ੍ਥੇ ਵਾ ਦਧਸੇ ਚਨਃ । ਆਰਾਦੁਪ ਸ੍ਵਧਾ ਗਹਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਜਾਂ ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦਿਲ ਲਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਵਯਂ ਘਾ ਤੇ ਅਪਿ ष੍ਮਸਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਜਿਨ੍ਵ ਸੋਮਪਾਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾ।
ਉਤ ਨਃ ਪਿਤੁਮਾ ਭਰ ਸਂਰਰਾਣੋ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਮਘਵਨ੍ਭੂਰਿ ਤੇ ਵਸੁ
ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਲਣ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ; ਹੇ ਦਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਹੈ।
ਉਤ ਨੋ ਗੋਮਤਸ੍ਕृਧਿ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਃ । ਇਲ਼ਾਭਿਃ ਸਂ ਰਭੇਮਹਿ
ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾ; ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ।
ਬृਬਦੁਕ੍ਥਂ ਹਵਾਮਹੇ ਸृਪ੍ਰਕਰਸ੍ਨਮੂਤਯੇ । ਸਾਧੁ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਮਵਸੇ
ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਿਹਦੁਕਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਲਈ।
ਯਃ ਸਂਸ੍ਥੇ ਚਿਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਰਾਦੀਂ ਕृਣੋਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਜਰਿਤृਭ੍ਯਃ ਪੁਰੂਵਸੁਃ
ਉਹ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਦਾ ਸ਼ਕਦ੍ਦਾਨਵਾਁ ਅਨ੍ਤਰਾਭਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਸਕਰਾ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਸਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੀ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ।
ਯੋ ਰਾਯੋऽਵਨਿਰ੍ਮਹਾਨ੍ਸੁਪਾਰਃ ਸੁਨ੍ਵਤਃ ਸਖਾ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਿ ਗਾਯਤ
ਉਹ ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਯਕੀਨੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹੈ—ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਉ।
ਆਯਨ੍ਤਾਰਂ ਮਹਿ ਸ੍ਥਿਰਂ ਪृਤਨਾਸੁ ਸ਼੍ਰਵੋਜਿਤਮ੍ । ਭੂਰੇਰੀਸ਼ਾਨਮੋਜਸਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ, ਡਿੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਦਦਗਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ—ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਗਾਉ।
ਨਕਿਰਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਨਾਂ ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਸੂਨृਤਾਨਾਮ੍ । ਨਕਿਰ੍ਵਕ੍ਤਾ ਨ ਦਾਦਿਤਿ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਿਲਦਾਰੀ ਬੋਲ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਨਾ ਕਹਿ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਨ ਨੂਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮृਣਂ ਪ੍ਰਾਸ਼ੂਨਾਮਸ੍ਤਿ ਸੁਨ੍ਵਤਾਮ੍ । ਨ ਸੋਮੋ ਅਪ੍ਰਤਾ ਪਪੇ
ਪੁਜਾਰੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਣ-ਗਾਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਸੋਮ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਨ੍ਯ ਇਦੁਪ ਗਾਯਤ ਪਨ੍ਯ ਉਕ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ਂਸਤ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕृਣੋਤ ਪਨ੍ਯ ਇਤ੍
ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗਾਉ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਭਜਨ ਬਿਆਨ ਕਰੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਕਰੋ।
ਪਨ੍ਯ ਆ ਦਰ੍ਦਿਰਚ੍ਛਤਾ ਸਹਸ੍ਰਾ ਵਾਜ੍ਯਵृਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋ ਯਜ੍ਵਨੋ ਵृਧਃ
ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਆਵੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ; ਇੰਦਰ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿ षੂ ਚਰ ਸ੍ਵਧਾ ਅਨੁ ਕृष੍ਟੀਨਾਮਨ੍ਵਾਹੁਵਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਬ ਸੁਤਾਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰਸ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ।
ਪਿਬ ਸ੍ਵਧੈਨਵਾਨਾਮੁਤ ਯਸ੍ਤੁਗ੍ਰ੍ਯੇ ਸਚਾ । ਉਤਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਤਵ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ।
ਅਤੀਹਿ ਮਨ੍ਯੁषਾਵਿਣਂ ਸੁषੁਵਾਂਸਮੁਪਾਰਣੇ । ਇਮਂ ਰਾਤਂ ਸੁਤਂ ਪਿਬ
ਤੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੇਟ 'ਤੇ ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਵੱਲ ਆ। ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੋਮ ਪੀ।
ਇਹਿ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪਰਾਵਤ ਇਹਿ ਪਞ੍ਚ ਜਨਾਁ ਅਤਿ । ਧੇਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਤੇ ਆ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਯਥਾ ਸृਜਾ ਤ੍ਵਾ ਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮੇ ਗਿਰਃ । ਨਿਮ੍ਨਮਾਪੋ ਨ ਸਧ੍ਰ੍ਯਕ੍
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵਾ ਤੁ ਹਿ षਿਞ੍ਚ ਸੋਮਂ ਵੀਰਾਯ ਸ਼ਿਪ੍ਰਿਣੇ । ਭਰਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਯਜਮਾਨ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ, ਪੀਲੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਾ। ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆ।
ਯ ਉਦ੍ਨਃ ਫਲਿਗਂ ਭਿਨਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਵਾਸृਜਤ੍ । ਯੋ ਗੋषੁ ਪਕ੍ਵਂ ਧਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਫਾੜਿਆ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਦੂਧ ਰੱਖਿਆ।
ਅਹਨ੍ਵृਤ੍ਰਮृਚੀषਮ ਔਰ੍ਣਵਾਭਮਹੀਸ਼ੁਵਮ੍ । ਹਿਮੇਨਾਵਿਧ੍ਯਦਰ੍ਬੁਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਸਮੁੰਦਰੀ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਹਿਮ ਨਾਲ ਅਰਬੁਦਾ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਵ ਉਗ੍ਰਾਯ ਨਿष੍ਟੁਰੇऽषਾਲ਼੍ਹਾਯ ਪ੍ਰਸਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਦੇਵਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਾਯਤ
ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਟੱਲ, ਭੜਕਦੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ ਗਾਓ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭਿ ਵ੍ਰਤਾ ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਦੇ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵੇषੁ ਚੇਤਤਿ
ਉਹ ਜੋ ਸੋਮ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਾਵਧਾਨ ਹੈ।
ਇਹ ਤ੍ਯਾ ਸਧਮਾਦ੍ਯਾ ਹਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਕੇਸ਼੍ਯਾ । ਵੋਲ਼੍ਹਾਮਭਿ ਪ੍ਰਯੋ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਉਹ ਦੋ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਪੀਲੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਸ੍ਤੁਤਾ ਹਰੀ । ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਜੱਸ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ।
ਵਯਂ ਘ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤ ਆਪੋ ਨ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਪਰਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਆਸਤੇ
ਅਸੀਂ, ਸੋਮ ਕੱਢ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਵੇਦਿਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ। ਛਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤੇ ਨਰੋ ਵਸੋ ਨਿਰੇਕ ਉਕ੍ਥਿਨਃ । ਕਦਾ ਸੁਤਂ ਤृषਾਣ ਓਕ ਆ ਗਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਬ੍ਦੀਵ ਵਂਸਗਃ
ਸੋਮ ਕੱਢਣ ਵੇਲੇ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼, ਇੱਕ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਾ। ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ, ਕੱਢੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਤਲਬ ਕਰਦਾ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਸਾਂਡ?