ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਰਾਹੁਤਿਂ ਮਰ੍ਤੋऽਵਿਧਤ੍ । ਭੂਰਿ ਪੋषਂ ਸ ਧਤ੍ਤੇ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਰੁਗੇਤਿ ਨਮਸਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਗ, ਜੋ ਯਜਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਚਮਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਭਿਰ੍ਵਿਧੇਮਾਗ੍ਨਯੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਵਤ੍ । ਮਂਹਿष੍ਠਾਭਿਰ੍ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ।
ਨੂਨਮਰ੍ਚ ਵਿਹਾਯਸੇ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿ ਸ੍ਥੂਰਯੂਪਵਤ੍ । ऋषੇ ਵੈਯਸ਼੍ਵ ਦਮ੍ਯਾਯਾਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਉੱਚੇ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਯਸ਼ਵ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਗ ਲਈ।
ਅਤਿਥਿਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਸੂਨੁਂ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਗ੍ਨਿਮਵਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਲ਼ਤੇ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭਿ षਤੋऽਭਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨੁषਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਨਿ षਤ੍ਸਿ ਨਮਸਾਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ।
ਵਂਸ੍ਵਾ ਨੋ ਵਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੁ ਵਂਸ੍ਵ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਃ । ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਵਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਾਮ-ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਵਰੋ ਸੁषਾਮ੍ਣੇऽਗ੍ਨੇ ਜਨਾਯ ਚੋਦਯ । ਸਦਾ ਵਸੋ ਰਾਤਿਂ ਯਵਿष੍ਠ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੇ
ਅੱਗੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਸੂ, ਭਗਤ ਲਈ ਦਾਤਾਂ ਵਧਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸੁਪ੍ਰਤੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਗੋਮਤੀਰਿषਃ । ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਸਾਤਿਮਗ੍ਨੇ ਅਪਾ ਵृਧਿ
ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਵਧੀਆ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਵਧਾ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਯਸ਼ਾ ਅਸ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਵਹ । ऋਤਾਵਾਨਾ ਸਮ੍ਰਾਜਾ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਸਖਾਯ ਆ ਸ਼ਿषਾਮਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ । ਸ੍ਤੁष ਊ षੁ ਵੋ ਨृਤਮਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ
ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭੀਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀਏ।
ਸ਼ਵਸਾ ਹ੍ਯਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਮਘੈਰ੍ਮਘੋਨੋ ਅਤਿ ਸ਼ੂਰ ਦਾਸ਼ਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ; ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੋਰ ਦਾਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹੈਂ।
ਸ ਨ ਸ੍ਤਵਾਨ ਆ ਭਰ ਰਯਿਂ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰੇਕੇ ਚਿਦ੍ਯੋ ਹਰਿਵੋ ਵਸੁਰ੍ਦਦਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਹੇ ਉਤਸੁਕ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਨਿਰੇਕਮੁਤ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍षਿ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਧृषਤਾ ਧृष੍ਣੋ ਸ੍ਤਵਮਾਨ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ; ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇ।
ਨ ਤੇ ਸਵ੍ਯਂ ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਸ੍ਤਂ ਵਰਨ੍ਤ ਆਮੁਰਃ । ਨ ਪਰਿਬਾਧੋ ਹਰਿਵੋ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ
ਹੇ ਉਤਸੁਕ, ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੇਰਾ ਖੱਬਾ ਜਾਂ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਗੋਭਿਰਿਵ ਵ੍ਰਜਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰृਣੋਮ੍ਯਦ੍ਰਿਵਃ । ਆ ਸ੍ਮਾ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤੁਰਾ ਮਨਃ ਪृਣ
ਹੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇਉਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੜੇ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਰ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਸੋ ਧਿਯਾ ਨੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ । ਉਗ੍ਰ ਪ੍ਰਣੇਤਰਧਿ षੂ ਵਸੋ ਗਹਿ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਦੇਣ ਆ, ਹੇ ਵਸੂ।
ਵਯਂ ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਸ਼ੂਰ ਨਵ੍ਯਸਃ । ਵਸੋ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਪੁਰੁਹੂਤ ਰਾਧਸਃ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਜਾਣੀਏ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ; ਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਸੂ, ਤੇਰੀ ਵਧੀਆ ਦਾਤ ਮਿਲੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤੇऽਪਰੀਤਂ ਨृਤੋ ਸ਼ਵਃ । ਅਮृਕ੍ਤਾ ਰਾਤਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਤ ਭੀ, ਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਆ ਵृषਸ੍ਵ ਮਹਾਮਹ ਮਹੇ ਨृਤਮ ਰਾਧਸੇ । ਦृਲ਼੍ਹਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृਹ੍ਯ ਮਘਵਨ੍ਮਘਤ੍ਤਯੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਧਾਰ ਦੇ; ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੂੰ ਪੱਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਤ ਲਈ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਨੂ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾ ਚਿਦਦ੍ਰਿਵਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨੋ ਜਗ੍ਮੁਰਾਸ਼ਸਃ । ਮਘਵਞ੍ਛਗ੍ਧਿ ਤਵ ਤਨ੍ਨ ਊਤਿਭਿਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦੇ।
ਨਹ੍ਯਙ੍ਗ ਨृਤੋ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਰਾਧਸੇ । ਰਾਯੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਸ਼ਵਸੇ ਚ ਗਿਰ੍ਵਣਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਨ, ਵੱਡਿਆਈ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਹੇ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਏਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਿਞ੍ਚਤ ਪਿਬਾਤਿ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧੁ । ਪ੍ਰ ਰਾਧਸਾ ਚੋਦਯਾਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਨਾ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਪਾਓ, ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋ ਹਰੀਣਾਂ ਪਤਿਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਪृਞ੍ਚਨ੍ਤਮਬ੍ਰਵਮ੍ । ਨੂਨਂ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੱਬ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ।
ਨਹ੍ਯਙ੍ਗ ਪੁਰਾ ਚਨ ਜਜ੍ਞੇ ਵੀਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ । ਨਕੀ ਰਾਯਾ ਨੈਵਥਾ ਨ ਭਨ੍ਦਨਾ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਨਾ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ।
ਏਦੁ ਮਧ੍ਵੋ ਮਦਿਨ੍ਤਰਂ ਸਿਞ੍ਚ ਵਾਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਨ੍ਧਸਃ । ਏਵਾ ਹਿ ਵੀਰ ਸ੍ਤਵਤੇ ਸਦਾਵृਧਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਰਸ ਪਾ। ਇਉਂ ਹੀ ਸਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਨਕਿष੍ਟੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ । ਉਦਾਨਂਸ਼ ਸ਼ਵਸਾ ਨ ਭਨ੍ਦਨਾ
ਇੰਦਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਐਸੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਗੀਤ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਵੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤਿਮਹੂਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ । ਅਪ੍ਰਾਯੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਵਾਵृਧੇਨ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ, ਇਨਾਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਮਾਣ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਏਤੋ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤਵਾਮ ਸਖਾਯ ਸ੍ਤੋਮ੍ਯਂ ਨਰਮ੍ । ਕृष੍ਟੀਰ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯੇਕ ਇਤ੍
ਹੁਣ, ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਜੋਗ ਮਰਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਗੋਰੁਧਾਯ ਗਵਿषੇ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦਸ੍ਮ੍ਯਂ ਵਚਃ । ਘृਤਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੀਯੋ ਮਧੁਨਸ਼੍ਚ ਵੋਚਤ
ਜੋ ਗਊਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਬੋਲ ਘਿਉ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ।