ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਤ੍ਯੇ ਅਜਰੇਨ੍ਧਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਭਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵ ਵृषਣਸ੍ਤਵਿषੀਯਵਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਲੌਆਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਊਰ੍ਜਾਂ ਪਤੇ ਰਯਿਂ ਰਾਸ੍ਵ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵ ਨਸ੍ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਸਮਤ੍ਸ੍ਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੋ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਪੂਤਾਂ ਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਯਦ੍ਵਾ ਉ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਿਤਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਮਨੁषੋ ਵਿਸ਼ਿ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੀ ਸਾਰੇ ਖਤਰੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁष੍ਟ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਵਸ੍ਯ ਮੇ ਸ੍ਤੋਮਸ੍ਯ ਵੀਰ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ । ਨਿ ਮਾਯਿਨਸ੍ਤਪੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰਾ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੀਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਚਨ ਰਿਪੁਰੀਸ਼ੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਵਿਦਮੁਕ੍ਸ਼ਣ੍ਯੁਰਪ੍ਰੀਣਾਦृषਿਃ । ਮਹੋ ਰਾਯੇ ਤਮੁ ਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧੀਮਹਿ
ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸਲਾਹੀ; ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿ ਹੋਤਾਰਮਸਾਦਯਤ੍ । ਆਯਜਿਂ ਤ੍ਵਾ ਮਨਵੇ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵਯ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ; ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਜਾਤਵੇਦਸ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਜੋषਸੋ ਦੇਵਾਸੋ ਦੂਤਮਕ੍ਰਤ । ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਦੇਵ ਪ੍ਰਥਮੋ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਭੁਵਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਤੇ ਸੁਣਨ ਜੋਗ ਬਣਿਆ।
ਇਮਂ ਘਾ ਵੀਰੋ ਅਮृਤਂ ਦੂਤਂ ਕृਣ੍ਵੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਪਾਵਕਂ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤਨਿਂ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅਮਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਵੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ, ਕਾਲੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਂ ਹੁਵੇਮ ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ ਸੁਭਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਮਜਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਡ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੱਚੀਆਂ ਲੌਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਅਮਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਲਾਹੀਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਰਾਹੁਤਿਂ ਮਰ੍ਤੋऽਵਿਧਤ੍ । ਭੂਰਿ ਪੋषਂ ਸ ਧਤ੍ਤੇ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਰੁਗੇਤਿ ਨਮਸਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਗ, ਜੋ ਯਜਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਚਮਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਭਿਰ੍ਵਿਧੇਮਾਗ੍ਨਯੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਵਤ੍ । ਮਂਹਿष੍ਠਾਭਿਰ੍ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ।
ਨੂਨਮਰ੍ਚ ਵਿਹਾਯਸੇ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿ ਸ੍ਥੂਰਯੂਪਵਤ੍ । ऋषੇ ਵੈਯਸ਼੍ਵ ਦਮ੍ਯਾਯਾਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਉੱਚੇ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਯਸ਼ਵ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਗ ਲਈ।
ਅਤਿਥਿਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਸੂਨੁਂ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਗ੍ਨਿਮਵਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਲ਼ਤੇ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭਿ षਤੋऽਭਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨੁषਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਨਿ षਤ੍ਸਿ ਨਮਸਾਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ।
ਵਂਸ੍ਵਾ ਨੋ ਵਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੁ ਵਂਸ੍ਵ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਃ । ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਵਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਾਮ-ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਵਰੋ ਸੁषਾਮ੍ਣੇऽਗ੍ਨੇ ਜਨਾਯ ਚੋਦਯ । ਸਦਾ ਵਸੋ ਰਾਤਿਂ ਯਵਿष੍ਠ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੇ
ਅੱਗੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਸੂ, ਭਗਤ ਲਈ ਦਾਤਾਂ ਵਧਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸੁਪ੍ਰਤੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਗੋਮਤੀਰਿषਃ । ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਸਾਤਿਮਗ੍ਨੇ ਅਪਾ ਵृਧਿ
ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਵਧੀਆ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਵਧਾ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਯਸ਼ਾ ਅਸ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਵਹ । ऋਤਾਵਾਨਾ ਸਮ੍ਰਾਜਾ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਸਖਾਯ ਆ ਸ਼ਿषਾਮਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ । ਸ੍ਤੁष ਊ षੁ ਵੋ ਨृਤਮਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ
ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭੀਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹੀਏ।
ਸ਼ਵਸਾ ਹ੍ਯਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਮਘੈਰ੍ਮਘੋਨੋ ਅਤਿ ਸ਼ੂਰ ਦਾਸ਼ਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ; ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੋਰ ਦਾਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹੈਂ।
ਸ ਨ ਸ੍ਤਵਾਨ ਆ ਭਰ ਰਯਿਂ ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਮ੍ । ਨਿਰੇਕੇ ਚਿਦ੍ਯੋ ਹਰਿਵੋ ਵਸੁਰ੍ਦਦਿਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇਵੇ; ਹੇ ਉਤਸੁਕ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਨਿਰੇਕਮੁਤ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦਰ੍षਿ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਧृषਤਾ ਧृष੍ਣੋ ਸ੍ਤਵਮਾਨ ਆ ਭਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੀ; ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇ।
ਨ ਤੇ ਸਵ੍ਯਂ ਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਸ੍ਤਂ ਵਰਨ੍ਤ ਆਮੁਰਃ । ਨ ਪਰਿਬਾਧੋ ਹਰਿਵੋ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ
ਹੇ ਉਤਸੁਕ, ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਤੇਰਾ ਖੱਬਾ ਜਾਂ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਗੋਭਿਰਿਵ ਵ੍ਰਜਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰृਣੋਮ੍ਯਦ੍ਰਿਵਃ । ਆ ਸ੍ਮਾ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤੁਰਾ ਮਨਃ ਪृਣ
ਹੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਇਉਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੜੇ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਰ ਦੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਸੋ ਧਿਯਾ ਨੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ । ਉਗ੍ਰ ਪ੍ਰਣੇਤਰਧਿ षੂ ਵਸੋ ਗਹਿ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਮੱਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਦੇਣ ਆ, ਹੇ ਵਸੂ।
ਵਯਂ ਤੇ ਅਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਸ਼ੂਰ ਨਵ੍ਯਸਃ । ਵਸੋ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਪੁਰੁਹੂਤ ਰਾਧਸਃ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਨਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਜਾਣੀਏ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ; ਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਸੂ, ਤੇਰੀ ਵਧੀਆ ਦਾਤ ਮਿਲੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤੇऽਪਰੀਤਂ ਨृਤੋ ਸ਼ਵਃ । ਅਮृਕ੍ਤਾ ਰਾਤਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਤ ਭੀ, ਹੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਆ ਵृषਸ੍ਵ ਮਹਾਮਹ ਮਹੇ ਨृਤਮ ਰਾਧਸੇ । ਦृਲ਼੍ਹਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृਹ੍ਯ ਮਘਵਨ੍ਮਘਤ੍ਤਯੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਧਾਰ ਦੇ; ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੂੰ ਪੱਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਤ ਲਈ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।